Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου 2018


ΑΝΑΣΤΑΣΗ 2014

 
Η Ανάσταση γιορτάστηκε λιτά. Δεν μπορέσαμε να χαρούμε και ν’ απολαύσουμε, οι περισσότεροι, τη Λαμπρή, την πρώτη, τη Μεγάλη Γιορτή της Ορθοδοξίας, εξ αιτίας των συνθηκών που δημιούργησαν τα πάθη, τα λάθη και τα ανομήματά μας.
Τα πάθη, τα λάθη και τα ανομήματά μας παρέδωσαν πάλι την Εξουσία στους πιο ανίκανους, που μπορούσαμε να επιλέξουμε. Σε ακατάλληλους πολιτικούς, με πολλά ελαττώματα και περισσότερη αναίδεια. Οι οποίοι, όμως, μας μοιάζουν. Είναι φτιαγμένοι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση της πλειονότητας που τους επιλέγει.
Η εκλεγμένη Συγκυβέρνηση πέτυχε να κάνει τον βίο μας αβίωτο, με απηνείς και άδικες οικονομικές διώξεις και με τη συνεχιζόμενη ποινικοποίηση κάθε έκφανσης της ζωής.
Οι κατέχοντες την Εξουσία, χωρίς αντίσταση από την αδέξια Αντιπολίτευση, έχουν υπερβεί κάθε όριο ασυδοσίας, αυταρχισμού και αλαζονείας.
Οπαδοί των κυβερνητικών κομμάτων κατάφεραν να εξασφαλίσουν για τους εαυτούς τους άνετη και άκοπη ζωή (με την ανάληψη απίθανων “αξιωμάτων”), σε αντίθεση με την πλειοψηφία, που είτε δεν μπορεί, είτε δύσκολα πετυχαίνει αξιοπρεπή διαβίωση.
Τη ζωή κατάντησαν ανυπόφορη οι πολιτικοί, παλαιότεροι και καινοφανείς, παραβιάζοντας τα ανθρώπινα, πολιτικά και συνταγματικά δικαιώματα, χωρίς να ελέγχονται.
Δεν υπάρχει πετυχημένη αντίδραση στις αυθαιρεσίες της Κυβέρνησης και στα καμώματα της Αντιπολίτευσης, των βουλευτών και των προνομιούχων, που χάρη στην ασύδοτη νομοθετική παραγωγή αποφεύγουν τον έλεγχο των εγκλημάτων τους και, κυρίως, τον έλεγχο της ανώμαλης οικονομικής διαχείρισης.
Η ανεργία κατάντησε να είναι ασθένεια πάνδημη και ανίατη. Η Χώρα πλημμύρισε από συνταξιούχους και επαίτες επιδομάτων και παροχών.
Η ιδιωτική πρωτοβουλία αποθαρρύνεται και όποιος επιχειρεί να στήσει δική του εργασία στιγματίζεται, εμποδίζεται και καταδιώκεται από τη Λερναία Ύδρα της Γραφειοκρατίας μέχρι ν’ απογοητευτεί και να “τα παρατήσει”.
Η Δικαιοσύνη λειτουργεί υποτυπωδώς και χάνει την εκτίμηση της Κοινωνίας. Ο θεσμός του Δικηγόρου απαξιώθηκε πλήρως μαζί με τις πολυάριθμες Ανεξάρτητες Αρχές. Γι’ αυτό, δεν υπάρχει ελπίδα σημαντικής αντίστασης στην ποινικοποίηση της καθημερινότητάς μας, στην προκλητική και συστηματική παραβίαση του Συντάγματος, στην προσβολή των πολιτικών και αστικών δικαιωμάτων από τους φορείς της Εξουσίας και στις ασύδοτες επιδρομές των Δυνάμεων Καταστολής, οι οποίες δεν έχουν καμιά σχέση με το δημοκρατικό Ήθος.
Χωρίς αντίδραση πέτυχαν οι ψηφισμένοι από τις συνασπισμένες μειοψηφίες κάτοχοι της Εξουσίας να καταστήσουν την προσφυγή στη Δικαιοσύνη αδύνατη. Έτσι, επιβάλλουν άδικους φόρους, υπέρογκα τέλη, παράβολα και προϋποθέσεις, στις οποίες δεν μπορεί ν’ ανταποκριθεί ο πολίτης, που παραιτείται από τα δικαιώματά του, αδυνατώντας να τα περιφρουρήσει.
Οι μικρές περιουσίες απαλλοτριώθηκαν, οι ελάχιστες καταθέσεις στις τράπεζες αφαιρούνται (μέχρι και ποσά ελάχιστων ευρώ), οι αντισυνταγματικοί φόροι, με βάση τεκμήρια, πολλαπλασιάζονται και η ζωή γίνεται ανυπόφορη.
Καθημερινή είναι η ταλαιπωρία των οικογενειών, που δεν μπορούν να συντηρηθούν και διατρέφονται στα συσσίτια. Φυλακίζονται άδικα οι φτωχοί, οι άρρωστοι, οι μη προνομιούχοι και οι αδύνατοι. Μέσα στις άθλιες φυλακές σαπίζουν αθώοι και ένοχοι, υγιείς και ασθενείς, χωρίς την απαιτούμενη συμπαράσταση από τους εύπορους και δυνατούς.
Μαζί με τη δυστυχία, που σπείραμε με τις επιλογές, την αδιαφορία και τα ελαττώματά μας, είμαστε εξαναγκασμένοι ν’ ανεχόμαστε τη συστηματική πλύση εγκεφάλου, από τα εξαρτημένα ΜΜΕ, με την προβολή απίθανων τύπων. Προβάλλονται ανήθικοι δάσκαλοι της “ηθικής”, φοροφυγάδες που αναλύουν τρόπους εξυγίανσης της οικονομίας, υπόδικοι που φιλοδοξούν να διοικήσουν, εξουσιομανείς με ποικίλες κομματικές εξαρτήσεις, κομματικά αναδειχθέντες Καθηγητές καθώς και οι γόνοι και επίγονοι των παλιών και νεότερων κομματαρχών.
Η Εκκλησία δέχεται επιθέσεις από τον γιγαντωμένο και καλοζωισμένο Μαρξιστικό Περίγυρο, πέραν από τις εσωτερικές της περισπάσεις και αρρυθμίες, εμποδιζόμενη να εκπληρώσει την ευεργετική Εθνική και Κοινωνική της Αποστολή. Αντίθετα, ενισχύονται οι αλλόθρησκοι και προωθούνται οι Ισλαμιστές, που διαθέτουν ισχυρούς προστάτες και τους απαιτούμενους πόρους στο Εξωτερικό για να επικρατήσουν σαν επικυρίαρχη μειονότητα.
Μέσα στη γενική σύγχυση, τη διάχυτη απογοήτευση και τις άδικες ποινικές διώξεις, η Ανάσταση του Κυρίου, με το διαχρονικό της Μήνυμα, είναι η μοναδική και τελευταία ελπίδα να αισθανθούμε και να βιώσουμε τον πνευματικό φωτισμό και την απόλαυση του Ιερού και του Θείου, καταπολεμώντας την ανυπόφορη καθημερινότητά μας.
 
 
Θεόδωρος Σκίρας

 

 
 
Your rating: None Average: 5 (11 votes)