Τετάρτη 23 Μαΐου 2018


Ανθρώπινα Δικαιώματα

  

 
Ο ελληνικός λαός αγωνίστηκε σκληρά για ν’ αποκτήσει πολιτική υπόσταση, δημιουργώντας δικό του Κράτος, σε μια χώρα που μπορεί να μιλήσει τη μητρική του γλώσσα και ν’ απολαύσει όλα τα δικαιώματα του ελεύθερου ανθρώπου.
 
Οι εθνικοί αγώνες, οι πολεμικές προσπάθειες και περιπέτειες κατέληξαν στο σημερινό κρατίδιο, που απειλείται κυρίως από τα ελαττώματα των Ελλήνων και, σε δεύτερο βαθμό, από γειτονικούς λαούς, με προεξάρχοντα τον εξ Ανατολών.
 
Η Ελλάδα δεν έχει συνέλθει ακόμα από τη μικρασιατική περιπέτεια, από τα ποικίλα “κινήματα”, από την τριπλή ξενική κατοχή των Γερμανών, Ιταλών και Βουλγάρων, από την εσωτερική λαίλαπα, τον “εμφύλιο πόλεμο”, καθώς και το αλληλοφάγωμα, που κατέληξε στη στρατιωτική δικτατορία, την υποδούλωση της μισής Κύπρου και την ολοκληρωτική οικονομική καταστροφή που ακολούθησε τη Μεταπολίτευση του 1974.
 
Μετά τα καμώματα του σοσιαλιστή πρωθυπουργού, που αντικατέστησε τον άπειρο κληρονόμο του εθνάρχη, την κατάρρευση του “δικομματισμού” και την ανάδειξη των κομμάτων του περιθωρίου και των εξτρεμισμών σε μεγάλους πολιτικούς σχηματισμούς, εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα η συνεταιριστική κυβέρνηση των δεξιών, σοσιαλιστών και αριστερών. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια κυβέρνηση φτιαγμένη από τα υλικά, από τα οποία έχουν συγκροτηθεί όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί στη χώρα μας. Ειδικότερα, δεν υπάρχουν ιδεολογικές διαφοροποιήσεις μεταξύ των στελεχών των κομμάτων και των πολιτικών σχηματισμών, επειδή στη χώρα μας ισχύει το “είσαι ό τι δηλώσεις” (και όποτε το δηλώσεις). Έτσι, ένας πρώην εξτρεμιστής της αριστεράς υποστηρίζει άνετα το λεγόμενο καπιταλιστικό σύστημα και ένας βαθύπλουτος αστός μπορεί, επίσης άνετα, να γίνει αρχηγός κόμματος της άκρας αριστεράς, ενώ εθνικοσοσιαλιστής εκ πεποιθήσεως δεν διστάζει να μεταμορφωθεί σε οπαδό της πάλης των τάξεων.
 
Υποστηρίζω, με αυτές τις επιγραμματικές παρατηρήσεις, ότι τον τόνο δίνουν εκείνοι που δεν ενδιαφέρονται για ιδεολογίες και αρχές, αλλά κινούνται, δρουν και ενεργούν ανάλογα με τα οικονομικά κυρίως και τα στενά προσωπικά τους συμφέροντα. Και αυτοί, είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε, αποτελούν την πλειοψηφία.
 
Γι’ αυτό παρατηρούμε, μερικοί με έκπληξη, τον εκπρόσωπο της στρατιάς των “εκπαιδευτικών” (καθηγητών μέσης εκπαίδευσης) να μάχεται δυναμικά για τα συμφέροντα της συντεχνίας του, που αποτελείται από δεκάδες χιλιάδες τροφίμους του δημοσίου ταμείου, αδιαφορώντας για τις εξετάσεις των μαθητών του Λυκείου και γενικά για την τύχη των μαθητών του. Βλέπουμε τους δικαστικούς ν’ απεργούν, διεκδικώντας αξιοπρεπείς μισθούς, τους στρατιωτικούς να εισβάλλουν στο υπουργείο εθνικής άμυνας για τον ίδιο λόγο, τους εκκλησιαστικούς ηγέτες να αναμειγνύονται σε θέματα κομματικής αντιπαράθεσης, υποστηρίζοντας ή καταδικάζοντας κόμματα, τους φαρμακοποιούς ν’ αποβάλλουν την ιδιότητα του επιστήμονα και να συμπεριφέρονται σαν παντοπώλες, δικηγόρους ν’ αποκτούν αναγνωρισιμότητα χρησιμοποιώντας καταχρηστικά τους εντολείς και τις υποθέσεις τους, ακαδημαϊκούς να εξευτελίζονται σε τηλεοπτικές κοκορομαχίες. Λίγοι από τη λεγόμενη πνευματική ηγεσία παραμένουν με αξιοπρέπεια πιστοί στο καθήκον να διαφωτίζουν τον λαό, να ενημερώνουν με λόγο νηφάλιο την κοινωνία και να καθοδηγούν τους νέους με το ήθος, τη γνώση και το παράδειγμά τους.
 
Μέσα σε αυτήν τη γενικευμένη σύγχυση, ο πολίτης χάνει τα δικαιώματά του και δεν αντιδρά με δυναμισμό και ευφυΐα, εξ αιτίας της έλλειψης πνευματικής ηγεσίας καθώς και λόγω της κατάρρευσης των θεσμών και της πλήρους απαξίωσης της πολιτικής που ήδη στελεχώνεται από χαμαιλέοντες, ασυνάρτητους, υποκριτές και πωρωμένους.
 
Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στο κράτος, στην εκτελεστική εξουσία, στη βουλή και στους δικαστικούς. Δεν εμπιστεύεται ο λαός τους δάσκαλους και τους καθηγητές, τους γιατρούς και κάθε κοινωνική τάξη, επειδή η διαφθορά και η κατάπτωση είναι πια εμφανείς και εκτεταμένες.
 
Όμως, η έλλειψη εμπιστοσύνης δεν συνοδεύεται από προσπάθειες διόρθωσης της άθλιας κοινωνικής κατάστασης. Αυτό οφείλεται, εκτός των άλλων, στα μέσα ενημέρωσης και, ειδικότερα, στους διαπλεκόμενους δημοσιογράφους, που ενασκούν με επιτυχία την εργασία της πλύσης εγκεφάλων. Αυτοί έντεχνα βρίσκονται πάντοτε με το μέρος εκείνο, από το οποίο αποκομίζουν το μεγαλύτερο υλικό όφελος. Υποστηρίζουν και πλαισιώνουν τους ισχυρούς, δηλαδή αυτούς που διαθέτουν την οικονομική ισχύ, όπως είναι οι τοκογλύφοι, οι απόγονοι των μαυραγοριτών της ξενικής κατοχής, οι δοσίλογοι που δεν τιμωρήθηκαν (σαν τον τέως εκπρόσωπο της Ζήμενς στην Ελλάδα, πριν και μετά τον παγκόσμιο πόλεμο, η θυγατέρα του οποίου ήδη εξέδωσε βιβλίο για ν’ αποδείξει πόσο πατριώτης ήταν ο συνεργάτης των Ναζί πατέρας της), οι λαθρέμποροι και οι διαχρονικοί πράκτορες ξένων συμφερόντων.
 
 Αυτής της τραγικής κατάστασης αποτέλεσμα είναι η ραγδαία προσβολή του συνόλου των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών.
 
Ήδη, πληροφορούμαστε, παραμένοντας αδρανείς, ότι θα φυλακίζονται χωρίς δυνατότητα αναστολής ή εξαγοράς της ποινής όσοι καταδικάζονται για φοροδιαφυγή και νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα, ακόμη και αν ο διωκόμενος πολίτης αποδεχτεί τον έλεγχο και πληρώσει ολόκληρο το ποσό της φορολογικής επιβάρυνσης, που θα βεβαιώνεται από τις αρχές, την Εξουσία.
 
Επίσης, θα φυλακίζονται όσοι οφείλουν σε ασφαλιστικά ταμεία και θα γίνεται ακαριαία δέσμευση των περιουσιακών στοιχείων με μόνη την άσκηση δίωξης για τέτοιες παραβάσεις, η οποία θα αίρεται αν τυχόν αθωωθεί ο κατηγορούμενος. Συνεπώς, καταργείται μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του πολιτισμού, το τεκμήριο αθωότητας, το οποίο θα εξακολουθεί να υπάρχει μόνο σε θεωρητικό πεδίο, για να διδάσκεται στις σχολές και τα πανεπιστήμια.
 
Προβλέπεται ακόμα, η κατάργηση του διοικητικού συμβιβασμού, δηλαδή η συμφωνία μεταξύ των εκπροσώπων του υπουργείου οικονομικών και του διωκόμενου πολίτη, βάσει της οποίας παύει η φορολογική εκκρεμότητα, και δεν θα επιτρέπεται η πληρωμή σε δόσεις των οφειλών προς το κράτος καθώς και η μείωση των προστίμων και των προσαυξήσεων.
 
Το ίδιο θα ισχύει στις περιπτώσεις των φόρων εισοδήματος, περιουσίας, μεταβίβασης περιουσιακών στοιχείων και κυρίως ακινήτων καθώς και στις κληρονομιές και τις γονικές παροχές.
 
Πρόκειται να γίνεται αυτόματη αναζήτηση από τους μηχανισμούς ελέγχου του υπουργείου οικονομικών στις τράπεζες με σκοπό να δεσμεύονται οι τραπεζικοί λογαριασμοί των πολιτών και οι σε αυτούς περιεχόμενες καταθέσεις, δηλαδή οι οικονομίες τους, χωρίς καμιά προειδοποίηση ή ενημέρωση εν γένει.
 
Τις δυνατότητες αυτές αποκτά η εκτελεστική εξουσία και, ειδικότερα, το υπουργείο οικονομικών, ενώ δεν υπάρχει ούτε ίχνος εμπιστοσύνης στην αντικειμενικότητα, την αποτελεσματικότητα και την απροσωποληψία των κρατικών μηχανισμών, μέσω των οποίων ο πολίτης θα συνθλίβεται και η ζωή του από δύσκολη θα καταντήσει μαρτύριο.
 
Οι ταγμένοι σαν φύλακες του νόμου δικαστικοί παράγοντες περί άλλα μεριμνούν και τυρβάζουν. Αντί να προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, έστω τα από αυτά θεμελιώδη, που κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα και τις Διεθνείς Συμφωνίες και Συνθήκες, μάχονται και επιμένουν να μην μετατρέπονται σε χρηματικές ούτε οι ποινές φυλάκισης, επειδή φαίνεται να ικανοποιούνται, όταν ο ατυχής πολίτης που καταδικάζεται στοιβάζεται σαν ζώο μέσα στους στάβλους που αποκαλούνται φυλακές ή, νεωστί, “καταστήματα κράτησης”!
 
Πρόκειται περί ψυχολογικού φαινομένου, που δεν μπορεί να εξηγηθεί στο πλαίσιο αυτού του σημειώματος. Σύντομα, όμως, θα επιχειρήσω να δώσω μερικές ερμηνείες του λόγου, για τον οποίο πολλοί από τους εκπροσώπους της κρατικής εξουσίας ικανοποιούνται με τη στέρηση της ελευθερίας των συνανθρώπων τους. Και μάλιστα με τις ποινές των δεκαετιών, με τις οποίες επιβαρύνουν δικαίους και αδίκους, ένοχους και, δυστυχώς, πολλούς αθώους.
 
Ελπίζω πως την κατάλληλη στιγμή θ’ αφυπνιστούν οι αληθινοί πολίτες και θα πάψουν να είναι ιδιώτες (με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξης), για να προστατέψουν τα θεμελιώδη κοινωνικά, αστικά και πολιτικά δικαιώματα, τα οποία βαθμιαία, μήνα με τον μήνα, εξουδετερώνονται. Μακάρι αυτή η ελπίδα να πραγματοποιηθεί, γιατί αλλιώς, χωρίς την αντίδραση και τον αληθινό αγώνα, που δεν γίνεται με εμπρησμούς και καταστροφές, αλλά με επιχειρήματα, με ενδιαφέρον, αγωνιστικότητα, σωστή ενημέρωση και γνώση, θα βρεθούμε, πολύ σύντομα, στην κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα μας πριν να ιδρυθεί το νέο ελληνικό κράτος, όταν όλα τα “έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά”. Και ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω.
 
 
 
Ε. Παπαδάκης 
Your rating: None Average: 5 (8 votes)