Παρασκευή 1 Δεκεμβρίου 2017


Αυτοκτονίες

 Πριν φύγει το 2013, που (προσωποποιούμενο) τόσο μας ταλαιπώρησε, εμάς τους μη προνομιούχους, που δεν ανήκουμε στις τάξεις των Πατρικίων της Πολιτικής, αλλά στην κατηγορία των διαθετόντων ψήφο απλών πολιτών, και άλλοι συμπατριώτες μας έθεσαν τέλος στη ζωή τους. Ένας καταδικασμένος για οφειλές επιχειρηματίας και ένας μουσικός.

 
Στην πρώτη περίπτωση, ο αυτόχειρας αυτοπυροβολήθηκε όταν πλησίαζαν οι δυνάμεις της κρατικής βίας για να τον στείλουν στη φυλακή, επειδή εκκρεμούσαν εις βάρος του κάποιες (ή κάποια) δικαστικές αποφάσεις.
 
Προκειμένου να μην συλληφθεί, ο επιχειρηματίας, που δεν ανήκει στους εθνικούς εργολάβους και τους ευρισκόμενους μονίμως στο απυρόβλητο εθνικούς λαθρέμπορους, αυτοκτόνησε, καθώς είχε αποκλειστεί στην κατοικία του και τον πολιορκούσαν οι αστυνομικοί (μη μπορώντας να διαθέσει χρήματα για την πληρωμή των χρεών και των ποινών του).
 
Με αφορμή κυρίως αυτό το περιστατικό, θα ήθελα να διατυπώσω κάποιες σκέψεις, που ίσως να τις συμμερίζονται και άλλοι από εκείνους που θα θέλουν να είναι “ενεργοί πολίτες”.
 
Είμαστε τόσο λίγοι που, σαν σύνολο, δεν υπερβαίνουμε τον πληθυσμό μιάς σύγχρονης μεγαλόπολης ή και απλής ευρωπαϊκής ή αμερικανικής επιφανούς πόλης. Συνεπώς, λόγω του μικρού πληθυσμού της χώρας μας, θα ήταν δυνατό να είχαμε δημιουργήσει μεταξύ μας σχέσεις αλληλεγγύης, φιλαλληλίας, αλληλοϋποστήριξης.
 
Αντί να σπεύδει η κρατική εξουσία, με τα πρακτικώς ακαταμάχητα υλικά της μέσα, χρησιμοποιώντας την αστυνομική δύναμη, και να συνθλίβει τον αδύναμο πολίτη, εκείνον, ειδικά, που δεν μπορεί να διαθέσει και άλλα χρήματα για να καλύψει τη βουλιμία του αδηφάγου Κράτους – Μολοσσού, θα έπρεπε να ενισχύεται και να στηρίζεται ο οικονομικά ανίσχυρος ή εκείνος που περιήλθε σε επιγενόμενη οικονομική αδυναμία.
 
Συνεχώς, αντί να αλληλοϋποστηριζόμαστε, στρέφεται ο ένας εναντίον του άλλου. Και εναντίον των οικονομικά ανίσχυρων εξαπολύει το απρόσωπο Κράτος, δια των διεφθαρμένων και ανάλγητων εκπροσώπων του, της προνομιούχας τάξης των Πολιτικών Οικογενειών και των Κομματικών Επαγγελματιών και Εγκάθετων, τις απηνείς του διώξεις.
 
Κατάσχονται τα κινητά και τα ακίνητα των ευρισκόμενων σε οικονομική αδυναμία. Δεσμεύονται και αφαιρούνται οι καταθέσεις των οικονομικά ανίσχυρων, τις οποίες, με μύριους κόπους, συγκεντρώνουν οι ενδεείς για να καλύπτουν, σταδιακά, τις πιεστικές τους ανάγκες επιβίωσης. Δικαστικοί επιμελητές εξαπολύονται από τους Εφόρους, με την επίνευση των Δυναστών μας, και συμπληρώνουν τις καθημερινές, βασανιστικές απειλές και τους εξολοθρευτικούς εκβιασμούς των εισπρακτικών εταιρειών και των Ναών του Χρήματος, των Τραπεζών.
 
Αρκεί να μην είσαι σε θέση να πραγματοποιείς σημαντικό μηνιαίο εισόδημα και, βέβαια, να μην ανήκεις στις εξασφαλισμένες τάξεις της ραστώνης της Δημοσιοϋπαλληλίας, για να χαρακτηριστείς από την Εξουσία σαν δήθεν εγκληματίας και να τιμωρηθείς με βάρβαρες και ανήθικες ποινές, φυλάκισης ή κάθειρξης.
 
Αρκετοί τέως “συνεπείς” φορολογούμενοι ήδη κρύβονται, εξ αιτίας της αδυναμίας τους να καλύψουν τις απαιτήσεις του αδηφάγου Κράτους.
 
Άνθρωποι έντιμοι, ευυπόληπτοι, ενάρετοι, πεπαιδευμένοι, εργατικοί, λαμπροί επιστήμονες και καταξιωμένοι στον οικογενειακό, επαγγελματικό και κοινωνικό τους περίγυρο, στενότερο ή ευρύτερο, κατέχονται από εναγώνιο άγχος, εξ αιτίας της οικονομικής τους αδυναμίας και των συνεπειών που αυτή συνεπάγεται για τη ζωή τους.
 
Εξ αιτίας της κρατικής πίεσης, των εκβιασμών από τους ποικίλους πιστωτές (τις τράπεζες αλλά και τους ιδιώτες τοκογλύφους) και της αντικειμενικής αδυναμίας ν’ αποκτήσουν τα χρήματα που θα μπορούσαν να τους απαλλάξουν από τον εξευτελισμό των αρπακτικών, πολλοί επιλέγουν να θέσουν τέρμα στη ζωή τους. Ν’ αυτοκτονήσουν!
 
Η σκληρή Κοινωνία μας δεν παρέχει κανενός είδους αρωγή στους απελπισμένους υποψήφιους αυτόχειρες. Αντίθετα. Οι οικονομικά ασθενείς πιέζονται από παντού, και ειδικά από τους ανάλγητους και απάνθρωπους κρατικούς μηχανισμούς εξόντωσης, για να πληρώσουν τερατώδη χρηματικά ποσά, που δεν μπορούν ν’ αποκτήσουν και, βέβαια, να διαθέσουν στο παμφάγο Κράτος. Οπότε, μέσα στο σάστισμα και το δημιουργούμενο αδιέξοδο, φαίνεται ως μοναδικής ανόητη λύση, λύση απελπισίας, η αυτοκαταστροφή.
 
Συνηθίζουν πολλοί, ίσως η πλειοψηφία, να στρέφονται, στο πλαίσιο των σεναρίων της συνωμοσιολογίας (και όχι μόνο), εναντίον των Εβραίων, οι οποίοι, όπως διαδίδεται και επισημαίνεται, διαθέτουν στα χέρια τους την παγκόσμια οικονομική κυριαρχία.
 
Όμως, δεν φταίνε οι Εβραίοι για το σύγχρονο δράμα της Χώρας και της Κοινωνίας μας. Φταίει η στενοκεφαλιά, η έλλειψη παιδείας, η ανυπαρξία ιδεολογίας και η κατάρρευση του Έθνους (με την καλή έννοια) και της Κοινότητας συμφερόντων, αναγκών και δικαιωμάτων.
 
Αντί να μισούμε τους Εβραίους ή να κατακρίνουμε τους Γερμανούς, θα πράτταμε άριστα αν αποφασίζαμε να τους μοιάσουμε και (γιατί όχι;) να τους μιμηθούμε. Να τους μιμηθούμε, θα έλεγα, πλήρως (δουλικά!).
 
Να μάθουμε, έστω και τώρα, αργά και “κατόπιν εορτής” ή κρίσης, τι σημαίνει Κοινωνία και Κοινότητα Συμφερόντων. Τι σημαίνει αλληλεγγύη και αρωγή πρώτα προς τον πάσχοντα Έλληνα και, ενδεχομένως ταυτόχρονα, και σε κάθε άνθρωπο που έχει την ανάγκη μας.
 
Ας διδαχτούμε από την εβραϊκή, αξιοθαύμαστη σύμπνοια και τη γνωστή αλληλεγγύη του Εβραίου προς τον Εβραίο. Και όταν διαπιστώνουμε πως ο γείτονάς μας, ο γνωστός μας, ο συμπατριώτης μας υποφέρει, να σπεύδουμε, χωρίς κανείς να μας το υποδείξει ή και χωρίς να μας το επιβάλλει, να βοηθήσουμε, με όλη μας τη διάθεση, τις δυνάμεις, την ψυχή και την καρδιά. Να στηρίξει αυτός που μπορεί τον πολύτεκνο, άλλος τον άνεργο, τρίτος τα παιδιά που χρειάζονται μόρφωση και πλαισίωση, τον άρρωστο, που έχει ανάγκη θεραπείας, τον πρόσφυγα, από αγάπη, από συμπόνια, από κατανόηση της αδυναμίας του άλλου και της ανάγκης του. Και γενικά να σταθούμε δίπλα σε αυτόν που μας χρειάζεται. Όχι απλά σαν εκπλήρωση χριστιανικού αλλά και εθνικού καθήκοντος. Γνήσια εθνικού και γνήσια χριστιανικού.
 
Να καταλάβουμε πως Κράτος είμαστε εμείς, οι ενεργοί πολίτες, οι πολίτες με ψυχή. Έτσι. Βοηθώντας ο ένας τον άλλο και όλοι μαζί οι δυνάμενοι τους αδύνατους, θα αποκτήσουμε την Κοινωνία που χρειαζόμαστε. Μια Κοινωνία αλληλεγγύης, στην οποία θ’ ακτινοβολεί το φώς της Αγάπης (ο μόνος αξιόπιστος Θεός) αλλά, πάνω κι από αυτό, το φως της Λογικής και της Σύνεσης που έχει σβήσει. Έτσι, δεν θα υπάρξει άλλος αυτόχειρας, άλλος που θα θελήσει να καταστρέψει, από ντροπή, από ανάγκη, από ευαισθησία, τον εαυτό του.
 
Τέτοια Κοινωνία χρειαζόμαστε (ειδικά μέσα στον Νέο Χρόνο 2014) και όχι “έντιμους Πολιτικούς”, επειδή αυτού του τελευταίου είδους την ύπαρξη δεν διαπίστωσε ακόμα η Επιστήμη.
 
 
 
Ε. Παπαδάκης
 
   
Your rating: None Average: 5 (16 votes)