Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2017


Δημόσια Ραδιοτηλεόραση

 
 
Ο πρωθυπουργός αποφάσισε να κλείσει την ελληνική ραδιοτηλεόραση, την ΕΡΤ, επειδή δεν ανταποκρινόταν στον ρόλο της, να ενημερώνει αντικειμενικά, να διδάσκει, να παιδαγωγεί. Ήταν μια σωστή ενέργεια που επιδοκιμάζεται από κάθε εχέφρονα.
 
Η ραδιοτηλεόραση υπήρξε πραγματικό πρυτανείο, στο οποίο σιτίζονταν οι κομματικοί φίλοι των εκάστοτε κυβερνήσεων. Κυρίως των κομμάτων της λεγόμενης “αριστεράς”. Βέβαια, στη χώρα μας δεν μπορείς να ξεχωρίσεις την αριστερά από το κέντρο ή τη δεξιά και τις ακραίες εκδοχές τους, επειδή δεν υπάρχουν ιδεολογικές διαφορές παρά μόνο διαφορές συμφερόντων. Ένας ακραίος αριστερός μπορεί άνετα να μεταμορφωθεί σε δεξιό, κεντρώο ή άλλης κομματικής απόχρωσης οπαδό και αντίστροφα.
 
Θυμάμαι μια φίλη μου, που διορίστηκε από το κόμμα του Ανδρέα σε έναν από τους δημόσιους οργανισμούς (δεν ξέρω αν είναι σωστός ο χαρακτηρισμός), την αείμνηστη “ΠΡΟΜΕΤ”. Και όταν αυτή διαλύθηκε, σαν άχρηστη που ήταν, η φίλη μου μεταστεγάστηκε στην ΕΡΤ, όπου την πρώτη της αργομισθία αντικατέστησε με δεύτερη! Το ίδιο έγινε με πολλές εκατοντάδες υπεράριθμων υπαλλήλων που για πολλά χρόνια απολάμβαναν το δημόσιο χρήμα, που διοχετευόταν σε αυτούς μέσω της ΕΡΤ, χωρίς να παρέχουν εργασία ή υπηρεσίες.
 
Εναντίον της ΕΡΤ όλοι είχαν κάτι να πουν και να προσάψουν γιατί αναπαράγει με μονομέρεια τις εκάστοτε κυβερνητικές απόψεις, επηρεάζοντας τους πολίτες, άσχετα αν η τηλεθέαση και η ακροαματικότητα κινούντο πάντοτε σε μονοψήφια νούμερα ή έτειναν προς το μηδέν.
 
Το κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν αναπόφευκτο και επιβεβλημένο. Εξ αιτίας της λεγόμενης οικονομικής (και κοινωνικής) κρίσης δεν μπορούσαν να σιτίζονται οι στρατιές των υπεράριθμων υπαλλήλων της από το ενσωματωμένο στον λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος τέλος που αναγκαστικά πληρώνουν οι πολίτες, ούτε να διανέμεται το δημόσιο χρήμα σε αργομισθίες αμέτρητων χιλιάδων ευρώ.
 
Η αποκάλυψη του πακτωλού των εκατοντάδων χιλιάδων που εισέπραξαν οι προύχοντες της ΕΡΤ δεν προξένησε εντύπωση, επειδή ο λαός έχει συνηθίσει να πληροφορείται για το όργιο της σπατάλης των χρημάτων του.
 
Το κλείσιμο της ελληνικής ραδιοτηλεόρασης δεν δείχνει πρωθυπουργική γενναιότητα, ούτε αποφασιστικότητα. Ήταν μια αυτονόητη, λογική ενέργεια που έπρεπε να είχε γίνει εδώ και χρόνια. Δεν ήταν δυνατό η μικρή μας χώρα, με σχεδόν μηδενική παραγωγή, ν’ απασχολεί στον τομέα της “πληροφόρησης” 2.656 ακριβοπληρωμένους υπαλλήλους, εκ των οποίων οι 700 ήταν δημοσιογράφοι (με βάση την επικρατούσα αρχή: “είσαι ό τι δηλώσεις”).
 
Αντί να επιδοκιμαστεί αυτή η πρωθυπουργική ενέργεια, η ουσιαστικά ασήμαντη, δημιούργησε κύμα τεράστιο αντιδράσεων. Πρώτη εξεγέρθηκε η μείζων αντιπολίτευση των μιμητών του αειμνήστου Ανδρέα. Με βάση την πάγια ελληνική τακτική, ξέχασε τις εναντίον της ΕΡΤ επιθέσεις της και στήριξε τον αγώνα των “εργαζομένων”. Μόνο που δεν ξέρουμε πόσοι ήταν οι εργαζόμενοι και πόσοι οι μακαρίως αναπαυόμενοι εκ των τριών χιλιάδων των μισθοδοτούμενων.
 
Μετά ξεσηκώθηκαν τα κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης, οι παλικαράδες της άκρας δεξιάς και οι ανένδοτοι του τέως υπουργού του κυβερνητικού κόμματος, με την αριστεροδέξια τακτική της ανοησίας.
 
Τον μεγαλύτερο θόρυβο έκανε το απόκομμα της δημοκρατικής αριστεράς, ο αρχηγός του οποίου βρήκε ευκαιρία να ανανεώσει τον ξύλινο λόγο του, απαιτώντας να προσληφθούν πάλι όλοι οι αργόμισθοι και ν’ ανακληθεί η “πράξη νομοθετικού περιεχομένου”. Επειδή δεν ικανοποιήθηκε η ανερμάτιστη απαίτησή του, ο αρχηγός αποσύρθηκε από την τρικομματική κυβέρνηση, δηλώνοντας ότι θ’ αποσύρει τους “υπουργούς του”. Θυμήθηκα τον αρχηγό του μακαρία τη λήξει δεξιού αποκόμματος, ο οποίος είχε δηλώσει πως θα αποσύρει τους δικούς του βουλευτές (“θ’ αποσύρω τους βουλευτές ΜΟΥ!”. Τελικά αποσύρθηκαν μόνοι τους και εντάχθηκαν στο κυβερνητικό κόμμα). Αμφότεροι έδειξαν έλλειψη όχι μόνο δημοκρατικού αλλά και κοινωνικού ήθους. Μας θύμισαν πως δεν έχουν σχέση με την Ευρώπη, αλλά εξακολουθούν να κατευθύνονται από αθεράπευτο επαρχιωτισμό και καθαρή τριτοκοσμική νοοτροπία.
 
Μεταξύ των διαμαρτυρομένων ξεπετάχτηκε και ο λησμονημένος Θεόδωρος Σκυλακάκης, ο αρχηγός (κι αυτός) ενός από τα μύρια κόμματα του κρατιδίου μας, του κόμματος “ΔΡΑΣΗ”! Και τι δήλωσε; Δήλωσε πως “έπρεπε να κλείσει ένας θεσμός που δεν λειτουργεί. Όμως, ο τρόπος του κλεισίματος ήταν βαθύτατα αντιδημοκρατικός!” Συνεπώς, έπρεπε, κατά τον κύριο αυτό, να εξακολουθήσει να σπαταλάει τα χρήματά μας η ΕΡΤ και να κλείσει “κάποτε”, με τρόπο “δημοκρατικό”! Και ποιος είναι ο δημοκρατικός τρόπος που κλείνεις ένα θεσμό κλοπής, απάτης, ασυδοσίας και σπατάλης; Περιμένεις άλλα δέκα χρόνια, τρέφεις τους αργόμισθους με τα χρήματα που αποσπώνται από τους φορολογούμενους - θύματα και, όταν επιτρέψει η αντιπολίτευση, οι συνδικαλιστές, οι κομματικοί εγκάθετοι, οι πολιτικοί προαγωγοί και κάθε άλλος άσχετος, τότε, δηλαδή ποτέ, θα κλείσει.
 
Με αφορμή την περίπτωση του κλεισίματος της ραδιοτηλεόρασης φάνηκε η αρρώστια από την οποία πάσχει η κοινωνία μας και όχι μόνο το πολιτικό σύστημα. Πάσχουμε από εν πολλοίς ανίατη αναποφασιστικότητα, αδράνεια, αδιαφορία, αναβλητικότητα και στείρο κομματισμό. Δεν μας ενδιαφέρει το σύνολο των πολιτών και η κοινωνία, ούτε θέλουμε να προοδεύσουμε σαν ομάδα, συνεργαζόμενοι και ομονοώντας. Στηρίζουμε τα μυωπικά, στενοκέφαλα “συμφέροντά” μας. Γι’ αυτό, οι απολυμένοι της ΕΡΤ κήρυξαν τον δικό τους ανένδοτο. Ακολούθησαν τη γνωστή συνταγή. Εσύ παίρνεις κυβερνητικές αποφάσεις, εμείς τις αψηφούμε, δεν τις αναγνωρίζουμε και θα εναντιωθούμε. Θα καταλάβουμε τα δημόσια κτήρια, θ’ απεργούμε μέχρι να σας σαπίσουμε, εσάς και ολόκληρη την κοινωνία, θα φωνάζουμε, θα εξεγείρουμε τους ομότεχνούς μας συνδικαλιστές και “γαία πυρί μειχθήτω”.
 
Ήδη απολαμβάνουμε τα αγαθά του συνδικαλισμού, της οργανωμένης αγυρτείας, της βαθειά αντιδημοκρατικής νοοτροπίας της πλειονότητας των συμπατριωτών μας και οι σκέψεις μας δεν μπορεί να είναι παρά θλιβερές. Που πάμε ξυπόλυτοι στ’ αγκάθια; Τι γυρεύουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση των πολιτισμένων κρατών; Μάλλον θα πρέπει να ζητήσουμε ένταξη σε κάποια από τις χώρες των εισαχθέντων εξ Ασίας μεταναστών. Για να νοιώσουμε καλύτερα.
 
 
 
Ε. Παπαδάκης
Your rating: None Average: 5 (9 votes)