Πέμπτη 3 Αυγούστου 2017


ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ

 
Δημοσιογράφοι και μη, πανεπιστημιακοί, κοινωνιολόγοι και άλλοι αρμόδιοι και αναρμόδιοι διαπιστώνουν, με άρθρα, δηλώσεις και αναλύσεις, ότι η ελληνική Κοινωνία μαστίζεται από τη λεγόμενη “οικονομική κρίση” καθώς και από οξύτατη “κρίση θεσμών”.
 
 
Κρίνονται και κατακρίνονται η πολιτική και οι πολιτικοί, η αστυνομία, τα δικαστήρια, πολλές φορές η επικρατούσα θρησκεία, το σύστημα υγείας, η πολεοδομία, η εφορία, το εκπαιδευτικό σύστημα, τα πάντα. Σπάνια όμως προτείνονται λύσεις, ειδικά από τους θεσμικώς αρμόδιους, οι οποίοι, “απλά”, δεν ασχολούνται. Δηλαδή δεν παρεμβαίνουν με τα όπλα που παρέχει το Σύνταγμα και αρκετοί καλοί νόμοι (από τις δεκάδες χιλιάδες) τουλάχιστον για να περιοριστεί η γενικευμένη διαφθορά και η διάχυτη αθλιότητα.
 
 
Στις επικρίσεις και στις κρίσεις διαπρέπουμε και προοδεύουμε χωρίς να βελτιώνεται ή να διορθώνεται κάτι. Προβεβλημένοι δημοσιογράφοι έχουν αναλάβει εργολαβικά και διαφωτίζουν υποτίθεται, στρεβλώνοντας και αλλοιώνοντας τα γεγονότα, τονίζοντας και υπερτονίζοντας ό τι αρέσει στην εκάστοτε εξουσία που τους διατρέφει και τους πλουτίζει.
 
 
Έτσι, η ζωή χειροτερεύει. Η καθημερινότητά μας γίνεται ανυπόφορη και η απογοήτευση γιγαντώνεται. Πρόκειται για μια ακόμη από τις πολλές και ποικίλες διαπιστώσεις.
 
 
Ο κρατικός μηχανισμός χρησιμοποιείται ως μέσο καταπίεσης και αδικίας των αδύνατων, των οικονομικά ανίσχυρων και των ασθενών δηλαδή της πλειονότητας των πολιτών που, παρά την καταπίεση και την αδικία που προέρχονται από τους μηχανισμούς και τις υπηρεσίες του κράτους αλλά και από τον καθένα από εμάς, εξακολουθούν ν’ αδρανούν και να στηρίζουν κυβερνήτες άθλιους και ανίκανους που τρέφονται και πλουτίζουν αθέμιτα, χωρίς να εργάζονται και χωρίς να ελέγχονται.
 
 
Αποτέλεσμα αυτών των διαπιστώσεων που προστίθενται στις άλλες διαπιστώσεις είναι να μην αλλάζει τίποτα απολύτως. Όλα μένουν στάσιμα και μέρα με τη μέρα χειροτερεύουν όπως ακριβώς χειροτερεύει η ζωή μας.
 
 
Δεν γίνεται καμιά προσπάθεια από ενώσεις πολιτών και δεν υπάρχει εμφανής δράση αντιμετώπισης της γενικευμένης και επεκτεινόμενης κρίσης εξ αιτίας της έλλειψης οργάνωσης αλλά και της ανυπαρξίας ειλικρινούς ενδιαφέροντος για τα κοινά. Ο καθένας περιορίζεται στον μικρόκοσμό του, ασχολείται με τα στενά και ασήμαντα ατομικά του μικροσυμφέροντα και δεν θέλει ούτε επιδιώκει ν’ αλλάξει κάτι από αυτά που τον ταλαιπωρούν είτε πρόκειται για την παράλογη γραφειοκρατία είτε για τον ηλίθιο τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι κρατικές υπηρεσίες.
 
 
Μόνο οι πολλές και άχρηστες διαδηλώσεις περιορίστηκαν επειδή οι επαγγελματίες διαδηλωτές πέτυχαν τον στόχο τους και βρίσκονται πια στην εξουσία νομοθετώντας για τον προσωπικό πλουτισμό και τα ατομικά τους συμφέροντα. Που και που καταστρέφονται κάποιες περιουσίες ιδιωτών ή κατά προτίμηση του Κράτους από κάποιους οργανωμένους ηλίθιους που βγάζουν τα απωθημένα τους, εκτελώντας συνήθως εντολές, επάνω σε δημόσια περιουσία, καίγοντας και καταστρέφοντας ασύδοτα και ατιμώρητα.
 
 
Η προσφυγή στα δικαστήρια δεν αλλάζει την τραγική κατάσταση για τους ίδιους λόγους. Επειδή ουσιαστικά και τα δικαστήρια υπάρχουν για να διατρέφουν τους λεγόμενους λειτουργούς τους, που και αυτοί ασχολούνται για την προώθηση των συμφερόντων της συντεχνίας τους.
 
 
Δεν υπήρξε καμιά καταγεγραμμένη περίπτωση διαδήλωσης, μαζικής αντίδρασης ή διαμαρτυρίας για τη βελτίωση των υπηρεσιών του κράτους ή για την καταπολέμηση της παράλογης γραφειοκρατίας. Ο μέσος πολίτης δέχεται αδιαμαρτύρητα τη διαιώνιση του παράλογου, του μη λειτουργικού και του ανόητου. Η πλειοψηφία δέχεται, αποδέχεται και επιδοκιμάζει τις δυσλειτουργίες και την ηλιθιότητα των κρατικών υπηρεσιών που έχουν συσταθεί για να υπηρετούν τους υπαλλήλους, που λέγονται τώρα, στη σύγχρονη γλώσσα, “εργαζόμενοι”, μόνιμα αναπαυόμενοι.
 
 
Χρειαζόμαστε, πέρα από τις διαπιστώσεις, μια πραγματική επανάσταση πρώτιστα εναντίον του εαυτού του ο καθένας, για αλλαγή νοοτροπίας. Να πάψουμε να επιδοκιμάζομαι τα παράλογα που συμβαίνουν γύρω μας. Να οργανωθούμε και ν’ απαιτήσουμε να γίνει και η χώρα μας ένα σύγχρονο κράτος, μια πολιτισμένη κοινωνία, χωρίς αγκυλώσεις, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς κωλύματα. Αλλά γι’ αυτό είναι αναγκαία η μόρφωση που δεν έχει καμιά σχέση με τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.
 
 
 Ε. Παπαδάκης
(05.05.2017, epap@hol.gr)
 
 

   

Your rating: None Average: 4.5 (10 votes)