Τρίτη 28 Ιανουαρίου 2020


Η γενιά της ευκολίας και της επαναστατικής γυμναστικής

Σε γενικές γραμμές, όσοι γεννήθηκαν μετά τη μεταπολίτευση, μεγάλωσαν έχοντας σχεδόν ό,τι ήθελαν. Η οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας και τα δις ευρώ από την Ευρωπαϊκή Ένωση, βελτίωσαν σημαντικά το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων. Τόσο, ώστε πολλοί πάψαμε να θυμόμαστε τα περασμένα φτωχικά χρόνια.
 
Ένα παράδειγμα είναι αρκετό: όταν κάποιος νέος εισαγόταν στο πανεπιστήμιο, έτρεχαν οι γονείς να του αγοράσουν ως δώρο, συνήθως, ένα αυτοκίνητο. Το γεγονός αυτό διαμόρφωνε και μια άλλη ψυχολογία στους νέους, δηλαδή, ότι οι νέοι μπορούν να έχουν μια εύκολη και άνετη ζωή. Επιπλέον, η είσοδος στο πανεπιστήμιο συνοδευόταν με αρκετές ελευθερίες/αποδεσμεύσεις και νέες νοοτροπίες, όπως: ελευθερία έως ασυδοσία, επαναστατική γυμναστική στις κομματικές φοιτητικές παρατάξεις, ξενύχτια μέχρι πρωΐας, εφαρμογή της αρχής της ήσσονος προσπάθειας (όχι εντατικοποίηση στις σπουδές) κτλ. Δείγμα της επαναστατικής γυμναστικής ήταν και οι καταλήψεις πανεπιστημίων, οι οποίες επεκτάθηκαν και στα σχολεία. Πραγματική κατάντια.
 
Ένα παράδειγμα ασυδοσίας αποτελούν οι «αιώνιοι» φοιτητές. Είναι κι’ αυτό ένα από τα φρούτα της μεταπολίτευσης. Και οι ανίκανοι γονείς παρακολουθούν τα καλο-κακο-μαθημένα παιδιά τους, χωρίς να αντιδρούν. Και η ανίκανη πολιτεία παρακολουθεί τους αιώνιους φοιτητές (κυρίως αριστερής κατεύθυνσης) να λυμαίνονται τα πανεπιστήμια. Και η ελληνική κοινωνία χαχανίζει για αυτή την κατάντια και την ξεφτίλα και έκανε πρωθυπουργό έναν καταληψία και συνάμα αιώνιο φοιτητή, τον Αλέξη Τσίπρα.
Ένα άλλο τρανταχτό παράδειγμα ασυδοσίας και ατιμωρησίας είναι οι βανδαλισμοί στα πανεπιστήμια και στα διάφορα κτήρια και μνημεία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Πανεπιστήμια-χαμαιτυπεία και αλόγιστη φθορά κτηρίων και μνημείων, έτσι για να βγάζουν τα απωθημένα τους κάποια παιδάκια. Ίσως, το πιο τραγικό είναι πως θεωρούν αυτή την βάνδαλη συμπεριφορά, συμπεριφορά αγωνιστική και προοδευτική. Δηλαδή, πλήρης διαστροφή του νοήματος των λέξεων: ο βάνδαλος να αυτοχαρακτηρίζεται προοδευτικός και επαναστάτης! Ο τραμπούκος να αυτοχαρακτηρίζεται ως δημοκράτης! Αυτά πρεσβεύει σύμπασα η ψευτο-αριστερά.
 
Έτσι, πολλοί νέοι που πέρασαν στο Πανεπιστήμιο, συνήθισαν σε ένα καθεστώς ασυδοσίας, που όλα επιτρέπονται, όλα είναι εύκολα, όλα είναι καλά και ωραία. Και οι φοιτητές κάνουν ό,τι θέλουν, όποτε θέλουν, χωρίς να τους ενοχλεί κανείς.
 
Όμως, η πραγματικότητα, η ίδια η ζωή, είναι διαφορετική. Έχει τα πάντα: ελευθερία και περιορισμούς, εύκολα και δύσκολα, ωραία και άσχημα. Έχει πλούσιους και φτωχούς, εργαζόμενους και ανέργους, αιώνιους φοιτητές και φοιτητές που αριστεύουν. Ανθρώπους με προσόντα  και χωρίς προσόντα κ.ο.κ.
 
Ίσως γι’ αυτό, η γενιά μετά τη μεταπολίτευση δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στη σημερινή πραγματικότητα. Δεν μπορεί να προσαρμοστεί, γιατί έζησε εύκολα, σπούδασε εύκολα, διασκέδαζε εύκολα και άλλα παρόμοια. Επιπλέον, έτσι έμαθε και τα παιδιά της. Αλήθεια, υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο, που οι νέοι της βγαίνουν για έξοδο/διασκέδαση μετά τις έντεκα η ώρα και γυρίζουν στο σπίτι μετά τις πέντε το πρωΐ;
 
Επίσης, τώρα που ήρθαν τα δύσκολα, η νέα γενιά (τα παιδιά της γενιάς της μεταπολίτευσης) αντιδρά, πολλές φορές, βίαια και με έντονο μίσος και απύθμενο θράσος. Γιατί άραγε; Μήπως, γιατί έτσι έμαθαν; Μήπως, γιατί τα είχαν όλα έτοιμα και άκοπα και ξαφνικά θα πρέπει να κοπιάσουν; Μήπως, είχαν βολευτεί κάνοντας τη νύχτα μέρα και τη μέρα νύχτα, και τώρα ξεβολεύονται;  
 
Βέβαια, η ευθύνη ανήκει στους μεγαλύτερους και πρωτίστως στους γονείς, που δεν προετοίμασαν τα παιδιά τους για τα δύσκολα της ζωής. Αλλά, αυτό δεν σημαίνει, πως τα παιδιά δεν έχουν ευθύνη. Έχουν και μάλιστα μεγάλη. Καθένας επιλέγει ό,τι είναι, επιλέγει τον δρόμο του. Καθένας, ανεξάρτητα από τους γονείς του και τους δασκάλους του, έχει ελευθερία επιλογής. Και επιλογή σημαίνει ευθύνη.
 
Η μαθητεία στη ζωή, στα δύσκολα της ζωής, είναι χρήσιμη και απαραίτητη για τον καθένα. Έχοντας εμπειρία από τα δύσκολα, από την προσπάθεια, από τον αγώνα, από αδικίες και τιμωρίες, από χαρές και λύπες, από εργασιακή εμπειρία, από προσπάθεια για εργασία, για επιβίωση, για επιτυχία στη ζωή- έχοντας όλα αυτά- θα μπορέσει να αντιμετωπίσει πιο εύκολα τα δύσκολα της ζωής.
 
Ως κατακλείδα: οι νέοι χρειάζεται να συνειδητοποιήσουν τη μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα «θέλω» και στα «πρέπει». Τα θέλω εκφράζουν αποκλειστικά το άτομο, τις επιθυμίες του, τις προσδοκίες του. Τα πρέπει εκφράζουν τις απαιτήσεις της κοινωνίας, των θεσμών, των γονιών κτλ. Καθένας παλεύει μέσα του ανάμεσα στα θέλω τα δικά του και στα πρέπει της κοινωνίας. Ζητούμενο είναι καθένας να βρει την ισορροπία ανάμεσα στα θέλω και στα πρέπει. Αυτό είναι η άριστη λύση.
 
Παύλος Μάραντος
marantosp@gmail.com
 
No votes yet