Σαββάτο 22 Ιουλίου 2017


Πρόχειρος Απολογισμός

 
Όσα συμβαίνουν στη χώρα δείχνουν πόσο ασήμαντοι γίναμε, μετά την ολοκληρωτική καταστροφή του 1922. Από τότε δεν υπάρχει Ελλάδα, ούτε Ελληνισμός άξιοι λόγου. Έχουμε μικρότερη σημασία και από τις πιο αδύναμες μειοψηφίες στον κόσμο. Δεν μπορούμε να επηρεάσουμε εξελίξεις, ούτε να χαράξουμε πορεία. Πορευόμαστε στην τύχη, στο άγνωστο, χωρίς πυξίδα. Δεν προγραμματίζουμε σαν ολότητα ή σαν ομάδα. Ο καθένας ασχολείται μόνο με τον εαυτό του, τα μυωπικά του συμφέροντα, τον στενό περίγυρο, φτάνοντας, το πολύ, μέχρι το χωριό του, που συνήθως βρίσκεται σκαρφαλωμένο σε κάποια βουνοκορφή. Είμαστε ένας μικροσκοπικός λαός, που δεν μπορεί να συνεννοηθεί, να συνυπάρξει αρμονικά, έστω ανεκτά, ο ένας με τον άλλο ή ν’ αποφασίσουμε τουλάχιστον στα σπουδαία, τα σοβαρά και τα κεφαλαιώδη.
 
Αυτά συμβαίνουν επειδή δεν υπήρξαμε ποτέ σοβαροί. Εννοώ ώριμοι και όχι γελοίοι. Δέστε ποιοι είναι οι κυβερνήτες, οι αντιπολιτευόμενοι, οι επί κεφαλής, οι άρχοντες. Ασήμαντοι, θλιβεροί, αλλοπρόσαλλοι, άξεστοι, ανεξέλικτοι, κλεισμένοι στις εξαρτήσεις, τις προκαταλήψεις, σε αυτά που θεωρούν συμφέροντα και στον ταλιμπανισμό τους.
 
Υπήρξαν και υπάρχουν κάποιες εξάρσεις μεμονωμένων ατόμων, που προοδεύουν στο εξωτερικό, έξω από τα στενά όρια του ελληνικού κρατιδίου. Κι από αυτών τη φήμη προσπαθούμε ν’ αντλήσουμε αισιοδοξία, δηλώνοντας πως είμαστε “υπερήφανοι” που έχουμε τέτοιους συμπατριώτες. Κι αν τύχει να κατάγονται από το χωριό μας, τότε ποιος μας κρατάει… Η αίσθηση της τιμής, της δόξας και της ικανοποίησης ξεχειλίζει.
 
Ουαί και αλίμονο, αν οι επιφανείς “Έλληνες” του εξωτερικού, αν μπορούμε βέβαια να τους αποκαλούμε Έλληνες, τολμήσουν να εγκατασταθούν στα “πατρώα εδάφη”, ερχόμενοι στη γενέτειρα. Τότε είναι που όλοι μαζί θα βαλθούμε να τους εξοντώσουμε. Να βρούμε ή να εφεύρουμε τα ελαττώματα, τις αδυναμίες, τις εξαρτήσεις τους, για να τους αναγκάσουμε να φύγουν πάλι, απογοητευμένοι και αγανακτισμένοι.
 
Αυτές οι επισημάνσεις δεν είναι απαισιόδοξες, είναι αληθινές και κάθε αληθινό πρέπει να λέγεται για να συνειδητοποιούμε πως μας συμφέρει ν’ αλλάξουμε στάση ζωής, συμπεριφορά και πορεία.
 
Είναι αληθινή η διαπίστωση ότι δεν προοδεύσαμε από τη λεγόμενη Μεταπολίτευση του 1974 μέχρι σήμερα. Και η πρόοδος δεν έχει σχέση με τις αθλητικές ομαδοποιήσεις και τις ζητωκραυγές στα γήπεδα. Έχει σχέση με την ομαδική προσπάθεια της κοινωνίας για τη βελτίωση του επιπέδου και της ποιότητας της ζωής. Έχει σχέση με την παραγωγή πολιτισμού, την άνοδο του μορφωτικού επιπέδου του συνόλου των πολιτών, ώστε να είναι σε θέση να κρίνουν οι πολλοί ορθολογικά, έξυπνα και νηφάλια. Χωρίς να χειραγωγούνται από τους Ταλιμπάν της δήθεν πολιτικής, που καθοδηγούνται από μαρξιστική ημιμάθεια και εθνικιστικό πρωτογονισμό.
 
Βέβαια, δεν αρκούν οι διαπιστώσεις και η επαναλαμβανόμενη αυτοκριτική. Χρειάζονται πράξεις που θα προέρχονται από την αφύπνιση των πολιτών και την απαλλαγή τους από τη νοοτροπία του οπαδού, του στενοκέφαλου, του κατευθυνόμενου από προκαταλήψεις, μεσσιανισμούς και τις ιδεοληψίες της συνομωσίας.
 
Κίνητρο για την αφύπνιση και την πραγματική αλλαγή νοοτροπίας αποτελεί η διαπίστωση, ότι δεν λειτουργεί τίποτα ορθολογικά και απρόσκοπτα. Η διοίκηση, στελεχωμένη από ανίδεους, άσχετους, άπειρους και αδηφάγους, κατατρύχεται από τη γιγαντιαία γραφειοκρατία και τον ανίατο κομματισμό. Η βουλή στερείται σωφροσύνης και μοιάζει με όμιλο ανώριμων και πονηρών, που γνωρίζουν πως απευθύνονται σε λαό απαίδευτο και εύκολα χειραγωγούμενο, και η λεγόμενη δικαιοσύνη βρίσκεται στο έσχατο σημείο απαξίωσης, συναγωνιζόμενη τις άλλες εξουσίες.
 
Η λαϊκή πλειοψηφία, άσχετα κομματικής ένταξης και προτίμησης, έπαψε να έχει ιερά και όσια καθώς και ιδεολογία. Στη χώρα μας ακόμα και αυτή η Ορθοδοξία και οι αρχές της δεν γίνονται πια αποδεκτές, εκτός αν συμπορεύονται με φατρίες και κόμματα. Η θρησκεία της αγάπης διακωμωδείται από ατάλαντους που προσποιούνται τους ηθοποιούς, τους δημοσιογράφους ή τους πνευματικούς ανθρώπους και ο αντικληρικαλισμός, μαζί με τις χυδαιότητες, τις βωμολοχίες και τις ανοησίες, αποτελεί τρόπο διασκέδασης των αποχαυνωμένων. Πολλοί που υποδύονται τους δημοσιογράφους, με βάση την επικρατούσα αρχή “είσαι ό τι δηλώσεις”, δεν δίστασαν να διασύρουν ευπρεπείς, αξιοκρατικά επιφανείς, επιστήμονες, ιερείς, μητροπολίτες και άλλους. Στο τέλος ξέφυγαν από τις συνέπειες της κακουργίας τους με τη δήλωση: “δυστυχώς, είχα κακή πληροφόρηση”!
 
Πάμπλουτοι δημοσιογράφοι, πολιτικοί, δικηγόροι, γιατροί, δήθεν πνευματικοί άνθρωποι, με αδιαφανείς πηγές πλουτισμού, ξεφεύγουν από την εξοντωτική φορολόγηση, η οποία σαν πανώλης εξοντώνει τους αδύνατους, που δεν μπορούν ν’ αντιδράσουν και των οποίων οι ασθενικές κραυγές οδύνης χάνονται μέσα στους αλαλαγμούς των κομματικών συναθροίσεων.
 
Δικάζεται και καταδικάζεται καθημερινά πλήθος ανήμπορων ανθρώπων, με ποινές που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τις λεγόμενες τριτοκοσμικές χώρες, από τους Ταλιμπάν, τους ακραίους ισλαμιστές και τις κοινωνίες του χάους. Ενώ σε ολόκληρη την πολιτισμένη Ευρώπη έχει καταργηθεί, μαζί με την ποινή του θανάτου, η ισόβια κάθειρξη, εδώ ο εγκλεισμός του ατυχούς μη προνομιούχου πολίτη για ολόκληρη τη ζωή του στις άθλιες και υπερκορεσμένες φυλακές αποτελεί τον κανόνα. Η αναλγησία της εξουσίας, σε όλες τις μορφές της, δεν έχει προηγούμενο. Ζούμε απίστευτες καταστάσεις αληθινού Μεσαίωνα.
 
Ο ανθρωπισμός, ο οίκτος, η επιείκεια, η τιμή, το φιλότιμο και τα συναφή χαρακτηριστικά του αληθινά πολιτισμένου ανθρώπου τείνουν να εκλείψουν.
 
Ο άκρατος υλισμός, η φιλαυτία, ο γενικευμένος νεποτισμός, η μισαλλοδοξία, η ημιμάθεια και η αλαζονεία επικρατούν και, το χείριστο είναι, πως δεν φαίνεται ούτε αμυδρή αχτίδα φωτός στον κοινωνικό ορίζοντα. Εκτός κι αν αλλάξουμε έγκαιρα. Αν καταλάβουμε πως δεν μπορούμε να συνεχίσουμε ως λαός και έθνος την ίδια πορεία, που μας έφερε στην καταστροφή του 1922 και τώρα μας κατευθύνει στον Άδη. Και οφείλουμε να μην ξεχνάμε πως “εν τω Άδει ούκ έστι μετάνοια”.
 
 
 
Ε. Παπαδάκης
 

 

Your rating: None Average: 4.9 (7 votes)