Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 2018


Το "ΟΧΙ", η εποχή μας και το δίκαιο

Φτάσαμε πάλι στην 28η Οκτωβρίου. Στην επέτειο που ο Ιωάννης Μεταξάς, με την ιδιότητα του αρχηγού του Κράτους, πρωθυπουργός ή, όπως τονίζουν οι ακραιφνείς δημοκράτες, δικτάτορας, αρνήθηκε στους Ιταλούς να εισβάλλουν στη χώρα μας, σύμφωνα με την επιθυμία του δικού τους δικτάτορα και ιδρυτή της ιδεοληψίας του φασισμού, Μπενίτο Μουσολίνι.

 
Η επέτειος αυτή, αντί να ενώνει τους Έλληνες και να παρέχει διδάγματα για ν’ αποφεύγονται τα φριχτά λάθη του παρελθόντος και ν’ αξιοποιείται κάθε θετικό, που παρέχει η ιστορική πείρα, τους διχάζει.
 
Ακόμα δεν βαρεθήκαμε να χωριζόμαστε σε οπαδούς και ν’ αποδοκιμάζουμε ή να επαινούμε το καθεστώς που επέβαλε ο τότε πρωθυπουργός, με την κατάργηση των κοινοβουλευτικών θεσμών και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Λες και είναι δυνατή η σύγκριση της εποχής του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου με τη σύγχρονη εποχή, τη “διαστημική”.
 
Αναγκαζόμαστε να επαναλάβουμε κοινοτυπίες και ν‘ αναλύουμε τα σαφή και ξεκάθαρα γιατί η αμάθεια και η ημιμάθεια μας έχουν κυριεύσει και μας εμποδίζουν να χαρούμε, να γιορτάσουμε την επέτειο και να φρονηματιστούμε. Ν’ αντλήσουμε διδάγματα από τον σκληρό αγώνα εκείνων που βίωσαν το δράμα του “παγκόσμιου πολέμου” και δοκίμασαν τα δεινά, τις θλίψεις, τις κακουχίες, τον τρόμο, την πείνα, το άγχος, τις στερήσεις, τον θάνατο. Και μαζί με αυτά, γεύθηκαν τη γλυκύτητα της τιμής, της δόξας αλλά και του, έστω πρόσκαιρου, θριάμβου καθώς και της παγκόσμιας, όχι υποκριτικής, αναγνώρισης.
 
Θα έπρεπε η επέτειος του ΟΧΙ να ενώνει τους ελάχιστους κατοίκους αυτής της Χώρας με την ένδοξη και περιπετειώδη Ιστορία, που διασώζεται στη συλλογική μνήμη, για να χαραχθεί ευθυτενής πορεία προς την πρόοδο και τον πολιτισμό. Χωρίς άλλα λάθη, χωρίς τις μεταξύ μας συγκρούσεις, χωρίς την αθλιότητα του φανατισμού και χωρίς την κατάπτωση της ξεροκεφαλιάς.
 
Η 28η Οκτωβρίου δίνει ευκαιρίες ν’ αντλούμε διδάγματα, ν’ αποφεύγουμε τα λάθη, να λογικευόμαστε και ανάλογα να πράττουμε στην καθημερινότητά μας, στον προσωπικό, τον κοινωνικό και τον εθνικό μας βίο. Πάντα με προοπτική το μέλλον, την πρόοδο, τη συνεργασία,  τον ορθολογισμό και τον πολιτισμό.
 
Τη νίκη κατά των ιταλών εισβολέων έδωσε η οργάνωση του κρατικού μηχανισμού, που πέτυχε η απολυταρχική εξουσία του μεταξικού καθεστώτος, αλλά και η ενότητα όλων των παρατάξεων, που αναγκαστικά επέβαλε ο επικείμενος αφανισμός της Ελλάδας.
 
Σύμφωνα με τις ιστορικές αφηγήσεις των πρωταγωνιστών του έπους του 40, κατορθώθηκε η απώθηση των ιταλικών επιθέσεων χάρη στην ομοψυχία ή, με άλλη έκφραση, χάρη στην κοινή προσπάθεια και στην επιστράτευση όλων των εθνικών και ηθικών δυνάμεων της χώρας. Σημαντικό ρόλο για την, έστω πρόσκαιρη, επιτυχία της νίκης (πριν το ξέσπασμα της χιτλερικής καταιγίδας),  έπαιξε το φρόνημα των Ελλήνων, η αποφασιστικότητα της πλειοψηφίας (γιατί υπήρχε και μειοψηφία, που ήταν όμως ασήμαντη για να επιδράσει αρνητικά) καθώς και η πολεμική πείρα, που είχε αποκτηθεί από τα στελέχη του Στρατού, λόγω των πολυετών πολεμικών αναμετρήσεων με όλους τους γείτονες, τους εκάστοτε εχθρούς αλλά και τους …συμμάχους!
 
Το ελληνικό Έθνος δεν θα μπορούσε να υποστεί και δεύτερη συντριβή μετά τη μικρασιατική περιπέτεια. Έπρεπε ν’ αμυνθεί και ν’ αντέξει. Άντεξε και πέτυχε να νικήσει, τη χαρακτηριζόμενη σα την πρώτη σημαντική Νίκη των Δυνάμεων του Αγγλογαλλικού Συνασπισμού.
 
Έχουν γραφεί πολλά για την επέτειο του ΟΧΙ και η προσθήκη και άλλων γνωμών, απόψεων, κρίσεων και επικρίσεων φαίνεται σαν περιττή. Όμως, εκτός από τα διδάγματα, που θα έπρεπε να αντληθούν από αυτήν τη μεγάλη για το Έθνος μας Γιορτή, είναι χρήσιμο το πνεύμα της αντίστασης κατά της ξενικής εισβολής και των ποικίλων ολοκληρωτισμών, να μεταφερθεί και να μετουσιωθεί σε αντίσταση κατά της επίθεσης που δέχονται εδώ και χρόνια τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα των Ελλήνων. Εξ αιτίας αυτής της βάναυσης επίθεσης ξεχαρβαλώνεται το λεγόμενο “Κράτος Δικαίου” και η ελευθερία των πολιτών περιορίζεται σημαντικά.
 
Ένα ακόμη ΟΧΙ χρειάζεται σα φραγμός στις ενεργείς επιθέσεις που δέχεται ο Λαός μας από την Εξουσία, την Κυβέρνηση και τις άλλες πηγές ισχύος.
 
Με αφορμή τη μεγάλη Επέτειο, κάθε ένας από εμάς οφείλει, με βάση τη συνταγματική πρόβλεψη, ν’ αμυνθεί με κάθε ενδεδειγμένο μέτρο και με όλες τις δυνάμεις του για να μην καταργηθούν τουλάχιστον τα στοιχειώδη ατομικά και πολιτικά Δικαιώματα, τα οποία προβλέπονται στο Σύνταγμα και θα έπρεπε να προστατεύονται από τις Αρχές και τις Εξουσίες. Ιδιαίτερα η δικαστική Εξουσία έπρεπε να είχε δραστηριοποιηθεί, εκπληρώνοντας το καθήκον της, αλλά η έλλειψη ικανών και οι ποικίλοι συμβιβασμοί την εξουδετερώνουν.
 
Με προσήλωση στους ήρωες του 40, τους αγωνιστές της Νίκης, διδασκόμενοι από τα λάθη και τις μεταξύ μας ανόητες και ολέθριες συγκρούσεις με τις ανυπολόγιστες ηθικές, υλικές και εθνικές καταστροφές, οφείλουμε ν΄ αντιταχθούμε με ένα ή περισσότερα ΟΧΙ στον καταιγισμό των προσβολών των στοιχειωδών ανθρώπινων, πολιτικών και ατομικών μας δικαιωμάτων. Χωρίς αυτά τα δικαιώματα, χωρίς τον σεβασμό της αξιοπρέπειας κάθε κατοίκου αυτής της Χώρας, δεν έχει νόημα η ζωή, που μεταβάλλεται σε βίο αβίωτο.
 
ΟΧΙ οφείλουμε να προβάλλουμε στις απειλές για φυλακίσεις των οικονομικά αδύνατων, τους οποίους καταδιώκει η Εξουσία για να τους εξαναγκάσει να πληρώσουν χρήματα που δεν διαθέτουν.
 
ΟΧΙ ν’ αντιτάξουμε στην αδιάκοπη ποινικοποίηση κάθε έκφανσης της ζωής μας και στην ασυδοσία των οικονομικά ισχυρών, που επικρατούν.
 
ΟΧΙ στην κοινωνική αδικία, στην πολιτική αναλγησία, την κομματική προκλητικότητα (την κομματοκρατία και τον νεποτισμό), την αποδυνάμωση της Δημοκρατίας, την αναξιοκρατία, τη γραφειοκρατική γάγγραινα, τα σενάρια συνωμοσίας και τη γενική αποβλάκωση.
 
ΟΧΙ στις αδικαιολόγητες και βάρβαρες φορολογικές επιδρομές επί δικαίων και αδίκων και, στο τέλος, ΟΧΙ στα ελαττώματά μας, στη φαυλότητα, τη φιλαυτία, τη δημοσιοϋπαλληλική οκνηρία, την ημιμάθεια και την απαιδευσία.
 
Το ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940 να επαναλαμβάνεται συνεχώς σαν ΟΧΙ σε κάθε καταπίεση, στις αδικίες, την αλαζονεία και την οπισθοδρόμηση.
 
Με το νέο ΟΧΙ μπορούμε να εμποδίσουμε τη συνέχιση της κοινωνικής, οικονομικής και εθνικής μας πτώσης, που καταλήγει στην εξαθλίωση, για να αρχίσουμε να ξεφεύγουμε από το πυκνό δάσος της απελπισίας και της απογοήτευσης. Να βγούμε στο Ξέφωτο και ν’ απολαύσουμε μια νέα ζωή, πολιτισμού, προόδου και Νέας Νίκης κατά της βαρβαρότητας.
 
 
 
Ε. Παπαδάκης
Your rating: None Average: 5 (20 votes)