Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2018


Τράπεζες οι καλλίτερες μας φίλες (συνέχεια)

 
Το προηγούμενο άρθρο “Τράπεζες οι καλλίτερες μας φίλες”  τελείωνε ως εξής:
 
«Θες  από περιέργεια θες από παραξενιά, μια μονή μέρα πήγα να συναντήσω τους “διώκτες” μου, τους ευυπόληπτους  κυρίους τραπεζίτες. Σηκώθηκα, ξυρίστηκα, χτενίστηκα και ντύθηκα στην πέννα! Κουστούμι σκούρο μπλε, γραβάτα εποχής και αριστερή χωρίστρα. Όπως πήγαινα προς τα γραφεία της τράπεζας, σκέφτηκα πως ξέχασα να πάρω τη νύφη!.. Ας είναι. Τράπεζα και μάλιστα πολυεθνική είναι αυτή. Δεν λέει, άμα δεν ρίξεις και ένα ρούχο απάνω σου. Άσε που άμα σε δουν περιποιημένο μπορεί να σου κάνουν και καμία έκπτωση. Λέμε και κάνα αστείο για να περνά η ώρα».
Όταν κατέφθασα  στην είσοδο του κεντρικού κτηρίου της “φίλης” μου της τράπεζας, της πολυεθνικής, που γεννήθηκε και γιγαντώθηκε στις ΗΠΑ, κοντοστάθηκα. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι για να μπεις εκεί μέσα  έπρεπε να περάσεις από σαράντα κύματα.
Δεξιά και αριστερά στην είσοδο ήταν στημένοι, χωρίς άδεια της πολεοδομίας, δύο φουσκωτοί, φρεσκογυαλισμένοι με λούστρο. Άρβυλα, πόρπες έτοιμα προ επιθεώρηση. Τα χέρια σταυρωμένα  μπροστά στο στήθος τους, έδειχναν την ετοιμότητα τους προς  εργασία... σε παίρνω σηκωτό ή γ… και δέρνω.
Αν κράταγαν ρόπαλα, θα  μπορούσες να τους μπερδέψεις με τους Ηρακλείς του στέμματος !
Τρίφυλλες ντουλάπες, χωρίς έκφραση και χωρίς  μυαλό. Πιστεύω ότι θ’ αντιδρούσαν θετικά, γρυλίζοντας, μόνο στη θέα του ωμού κρέατος, κατά προτίμηση χοιρινής μπριζόλας!
Αυτά τα κτηνάκια όταν είναι ελεύθερης βοσκής πληρώνονται και δέρνουν αλύπητα , μέχρι θανάτου, όποιον δεν πληρώνει. Είναι ικανοί να σπάσουν στο ξύλο, ας πούμε, κάποιον φουκαρά, που έτυχε να χρωστάει σε έναν τοκογλύφο! Ή να κακοποιήσουν τα παιδιά του.  Είναι φόβος και τρόμος. Κάθε ομοιότητα με τους Χρυσαυγίτες είναι τυχαία ! Άλλωστε οι Χρυσαυγίτες φοράνε μαύρα μπλουζάκια, δεν τρώνε χοιρινές μπριζόλες, αλλά καλοσπασμένα παιδάκια Πακιστανών.
Ο πολύς κ. Στουρνάρας, ο ράμπο, εκστασιάζεται με την ιδέα να προσλάβει τέτοια γομάρια για να εισπράττουν επί προμηθεία τις οφειλές προς το Δημόσιο. Έτσι κι αλλιώς τα δικαστήρια και τις  αποφάσεις τους τις γράφει σε κατάλληλα επιλεγμένα, πλην ευαίσθητα, σημεία του σώματός του, στους μπράβους θα κολλήσει; Θα τους προσλάβει και θα δηλώσει πως τους επέβαλε η ΤΡΟΪΚΑ. Παλιά μας τέχνη κόσκινο . Κρίμα που δεν θα μπορέσει να διαφωνήσει θεσμικά με μια ακόμη κυβίστηση, ο ολίγιστος κ. Κουβέλης!
Είναι φανερό πως αναφέρομαι σε αυτούς τους ανεγκέφαλους πωρωμένους εγκληματίες, πού μισθώνουν με αδρά αμοιβή, συνήθως ποσοστό επί των οφειλομένων, τη σωματική τους ρώμη, με εγκληματική πρόθεση. Ζουν δε  κατά κύριο και σύνηθες επάγγελμα από τέτοιου είδους διακεκριμένες εγκληματικές πράξεις. Οι ίδιοι είναι που αναλαμβάνουν και εκτελούν τα γνωστά “συμβόλαια θανάτου”.
Τους πλησιάζω σιγά – σιγά “με αυτοθυσία” και περιμένω την αντίδρασή τους. Καμία αντίδραση. Μόλις βρέθηκα ανάμεσά τους, χωρίς να ξέρω από που θα μούρθει, γρύλισε ο δεξιός γορίλας, τω εισερχομένω.
“Ταυτότητα!”
Τρόμαξα. Κοίτα να δεις που μιλάνε σκέφτηκα! Θαύμα, θαύμα.
Ανέσυρα μηχανικά την ταυτότητά μου και διήλθα, μετά της δεούσης προσοχής, τη στενωπό που σχημάτιζαν τα υπερμεγέθη  σώματα των παιδοβούβαλων. Βρέθηκα απρόσμενα  στον προθάλαμο του κτηρίου, έναν ευρύτατο χώρο υποδοχής, στη “Reception” επί το γαλλικώτερον!
Τώρα κατάλαβα πως βρισκόμουν ήδη στο δεύτερο επίπεδο ασφαλείας του ευαγούς αυτού πιστωτικού ιδρύματος. Σε μια στιγμή συλλογίστηκα μήπως θα έπρεπε να φύγω…
Σε τράπεζα είχα πάει ή στο Guantanamo, αναλογίστηκα !
Όλη αυτή η οργάνωση και η διαδικασία έχει μεταφερθεί εδώ από τις ΗΠΑ, ως βασικό στοιχείο της κουλτούρας και του πολιτισμού της υπερδύναμης, που οι κάτοικοί της κοιμούνται με το όπλο στο μαξιλάρι. Το όπλο που αγοράζουν από την ΕΒΓΑ της γειτονιάς, το παίρνει ο ανήλικος γιός τους και σκοτώνει στην ψύχρα τους μισούς συμμαθητές, για να μάθει ποιός του φταίει!
Στο επίπεδο αυτό, τα πράγματα ήταν πιο ζοφερά, πιο ζόρικα. Υπήρχαν περιστρεφόμενες  μπάρες ασφαλείας όπως στα αεροδρόμια. Μια ομάδα ψυχρών ανθρώπων που το “έπαιζε” ασφάλεια, έλεγχε διεξοδικά, με αυστηρό επαγγελματικό τρόπο, όποιον ήθελε να εισχωρήσει στα ενδότερα.
Ξεπλυμένες άχρωμες φάτσες βγαλμένες από βρεγμένα εξώφυλλα  περιοδικών. Ομοιόμορφες στολές και κονκάρδες κρεμασμένες στο λαιμό με το όνομά τους στα αγγλικά. Προς στιγμή νόμισα πως βρίσκομαι στην Αλαμπάμα, πριν πέσουν οι  Δίδυμοι Πύργοι.
Ποιός τους έριξε άραγε;
Χαμόγελο ούτε για δείγμα.
Άνθρωποι συναισθηματικά αφυδατωμένοι!
Δεν φαίνονταν αλλά ήταν πετυχημένη διασταύρωση Pitbull με αγριόμπατσο! Αυτό το σπάνιο είδος μπάτσου, χρώματος ΜΑΤ, που ζει και αναπτύσσεται  στα παρθένα λιβάδια της ΓΑΔΑ, συντηρείται με χημικά και εκστασιάζεται με τραυματισμένους  διαδηλωτές και ιδιαίτερα με ημιθανείς από το ξύλο υπερήλικές που στην ούγια τους γράφει ΛΑΦΚΑ! (Λογαριασμός Αλληλεγγύης Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης).
Άρχισαν οι κοφτές  ερωτήσεις.
“Που πάτε;” “Ποιόν θέλετε;” “Ποιός είστε;” Προφανώς τους ξέφυγε και δεν με ρώτησαν τι  ψήφισα στις τελευταίες εκλογές, αν πέρασα ποτέ αριστερή πλευρίτιδα ή τι ποσοστό πήρε η ΕΔΑ το 1958!
Πάνω κάτω, δεξιά, αριστερά και στο βάθος υπήρχαν κάμερες.   Στην πόρτα οι γορίλες. Ευτυχώς το ελικόπτερο ήταν στο συνεργείο! Σκηνικό φόβου. Η όποια διάθεση για διάλογο, διαμαρτυρία ή αντίσταση καταπνιγόταν εν τη γενέσει της!
Ήδη είχα μπει στο στόμα του λύκου.
Κρίμα που δεν έχω φωτογένεια να παράγγελνα καμία “εβδομαδιαία” φωτογραφία με φόντο “χορεύοντας ανάμεσα στους λύκους” !
Απαντούσα κοφτά και ανάλογα. Μού κράτησαν την ταυτότητα. Με κατέγραψαν στα  υπηρεσιακά κατάστιχα, πάντα για λόγους ασφαλείας. Η καταχώρηση έγινε σε ένα μεγάλο βιβλίο “Εισερχομένων”, αφού προηγουμένως συμπλήρωσα ένα έντυπο, στο οποίο παραδόξως είχαν παραλείψει να συμπεριλάβουν την ερώτηση, εάν πηγαίνω κάθε Κυριακή στην Εκκλησία !
Επειδή προφανώς ήμουν συνεργάσιμος, μου κρέμασαν στον λαιμό μια κονκάρδα. Δεν θυμάμαι τι έγραφε. Ίσως  κάποιον αριθμό. Μάλλον με θεωρούσαν εν δυνάμει κρατούμενο!
Αυτομάτως νόμισα ότι ήμουν σκυλί που μόλις εμβολιάστηκε. Πάντα βαυκαλιζόμουν με την ιδέα της μετεμψύχωσης !
Επί τέλους γύρισε η μπάρα και βρέθηκα στο “άδυτο”. Οι κλόουν της ασφάλειας με παρέδωσαν με 108 (γνωστό έγγραφο του στρατού για παράδοση – παραλαβή ακόμη και ενός τανκ!) σε μια αισθητικά αδιάφορη γυναίκα που φορούσε μπλε φούστα και πορτοκαλί μπλούζα, για να με οδηγήσει στον προορισμό μου. Ας την παρομοιάσουμε με θαλαμοφύλακα!
Επαναλαμβάνω ότι απλώς ήθελα να παραπονεθώ για την κατάχρηση δικαιώματος της απρόσωπης, αδίστακτης Τράπεζας. Επιπλέον επιθυμούσα να ελέγξω την κίνηση του λογαριασμού μου, προτείνοντας συμβιβαστική επίλυση κλπ. Απλά πράγματα, συνηθισμένα, καθημερινά...
Καθώς απομακρυνόμουν από το φυλάκιο της “πύλης” αισθάνθηκα  πολύ χαρούμενος, γιατί δεν κοίταξαν εάν έχω χρυσά δόντια!
 
Χωρίς κουκούλα, η θαλαμοφύλακας, με οδήγησε από στενούς διαδρόμους και μικρά τούνελ σε μια μεγάλη αίθουσα. Το σχέδιο προέβλεπε να μην είμαι σε θέση να ξαναβγώ από εκεί μέσα μόνος μου και να πιαστώ στη φάκα.
Τα ίδια βρώμικα, σατανικά μυαλά, έχουν στήσει χρόνια τώρα  και τη μεγάλη φάκα. Την παγίδα που μέσα της  μας κλείνουν από τα γεννοφάσκια μας. Μας αποκαλούν χαϊδευτικά, αλλά για πλάκα, δημοκρατικό λαό, πολίτες, ψηφοφόρους, εκλογικό σώμα ... περήφανα νιάτα, τιμημένα γηρατειά και πάει λέγοντας. Η ουσία  είναι ότι  μας εκτελούν καθημερινά “εν ονόματι του Λαού”… Λαέ μου εσύ περήφανε και πάντα προδομένε, που λέει και ο ποιητής.
Στη μεγάλη, εντελώς ψυχρή αίθουσα, υπήρχαν πολλά άδεια γραφεία, πολλές άχρηστες  καρέκλες και λίγοι υπάλληλοι. Αποκλείεται να έπασχαν όλοι από συχνοουρία. Σίγουρα θα είχαν απολυθεί οι   περισσότεροι.
Περιστολή κόστους, μισθοί πείνας ( διάβαζε: Κίνας της μεγαλύτερης “κομμουνιστικής” δικτατορίας που έχει υπάρξει ποτέ).
Με δέχθηκε μία νεαρή  γυναίκα η οποία δεν μου προξένησε καμία εντύπωση. Άχρωμη, άοσμη, άγευστη όπως το νερό ΙΟΛΗ !
Από την αρχή μου έδωσε να καταλάβω ότι η τράπεζα δεν χαρίζει κάστανα. Δεν χωρατεύει. Αποφασίζει και διατάζει με τις πλάτες της εκάστοτε εξουσίας (κυβέρνησης).
Αρνήθηκε πως υπάρχουν παράνομες χρεώσεις. Αρνήθηκε να της υποβάλλω τις αντιρρήσεις μου και ν’ αμφισβητήσω ορισμένα ποσά. Αρνήθηκε γενικώς να ακούσει οτιδήποτε από εμένα. Όλα καλά γενόμενα!
Αντιθέτως με αυστηρό ύφος με παρέπεμψε να βρω το δίκιο μου στο δικαστήριο. Πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευτο…
Όταν παραπονέθηκα για τις καθημερινές τηλεφωνικές ενοχλήσεις η ερίτιμος κυρία μου απάντησε ψυχρά ότι η τράπεζα κάνει σωστά τη δουλειά της. Και συμπλήρωσε, με νόημα, καλό θα ήταν να συμμορφώνομαι ευλαβικά προς τις εκάστοτε επιταγές  της εργοδότριάς της, η οποία πάντα θέλει τα λεφτά μου και το καλό μου.
Σηκώθηκα να φύγω “κατενθουσιασμένος” από τη δημιουργική λογιστική, έχοντας σχηματίσει την εδραία πεποίθηση ότι οι τράπεζες δακρύζουν από χαρά μπροστά στο παράνομο  επιτόκιο και από λύπη όταν ακούνε την  απάντηση που έδωσε ο Μένιππος στο Χάροντα, όταν ο δεύτερος του ζήτησε το ναύλο για να τον μεταφέρει στον Άδη “ουκ αν λάβεις παρα του μη έχοντος”...
Όταν μου ανεβαίνει υπερβολικά η πίεση από κάτι τέτοια περιστατικά, πηγαίνω στα υπόγεια της οδού Κοραή 4, στον χώρο ιστορικής μνήμης 1941-1944.
 Στο Μέγαρο της οδού Κοραή 4, που ανήκει στην Εθνική Ασφαλιστική, ήταν εγκατεστημένες την περίοδο της κατοχής διάφορες υπηρεσίες των Γερμανικών Στρατευμάτων Κατοχής και η Kommandantur. Στην κορυφή κυμάτιζε ο αγκυλωτός σταυρός και τα υπόγεια αντιαεροπορικά καταφύγια μετατράπηκαν σε φυλακές. Στα δύο υπόγεια, έξη μέτρα κάτω από την επιφάνεια, υπήρχαν τα πιο σύγχρονα αντιαεροπορικά καταφύγια. Τα κρατητήρια ήταν κυρίως κέντρα μεταγωγών. Οι κρατούμενοι μεταφέρονταν συνήθως στις φυλακές Αβέρωφ, στα Γερμανικά στρατοδικεία, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε καταναγκαστικά έργα και σε τόπους εκτελέσεων.
Στους χώρους αυτούς κρατήθηκαν πολλοί Έλληνες πατριώτες, αλλά και κάποιοι Γερμανοί και Ιταλοί αντιφασίστες, ενώ “πέρασαν” πολλοί Έλληνες πολίτες κάθε ηλικίας. Μέχρι και παιδιά 14 ετών για ασήμαντα παραπτώματα. Σ’ όλη την έκταση των τοίχων του δευτέρου και σε περιορισμένο τμήμα του πρώτου υπογείου, οι κρατούμενοι έγραφαν ή χάραζαν με όποιο αιχμηρό αντικείμενο είχαν στη διάθεσή τους, μηνύματα, ονόματα, χρονολογίες και σχέδια (ανθρώπινες φιγούρες, καράβια, τραμ, αυτοκίνητα κλπ), κληροδοτώντας στις επόμενες γενιές ανεξίτηλη την ιστορική μνήμη. Οι Γερμανοί έβαφαν επανειλημμένα τους τοίχους, οι οποίοι κάθε φορά ξαναγέμιζαν μηνύματα ....
Αφού περπατήσω σιγά – σιγά, πάνω κάτω και διαβάσω τα διάφορα μηνύματα που είναι γραμμένα στους τοίχους, ζωντανεύει στο μυαλό μου η περίοδος της ναζιστικής θηριωδίας, μπαίνω στη θέση των κρατουμένων και, ανεβαίνοντας τις σκάλες, συνειδητοποιώ πως δεν είμαι ακόμη κρατούμενος, άρα μπορώ να αντισταθώ!
Το ίδιο θα κάνω και στη φίλη μου την τράπεζα. Έχω βρει τρόπο να με προσέξει. Όποιος γελάσει τελευταίος!
 
 
Φώτης Ανδρέου
 
 
Your rating: None Average: 5 (4 votes)