Δευτέρα 16 Ιουλίου 2018


ΕΠΙΒΟΛΗ ΘΑΝΑΤΙΚΗΣ ΠΟΙΝΗΣ, ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ

Η ποινή του θανάτου έχει καταργηθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η επιβολή της απαγορεύεται ρητά. Ο θάνατος δεν θεωρείται ποινή, αλλά αυτό που πραγματικά είναι : το χειρότερο και ειδεχθέστερο έγκλημα, ειδικά όταν επιβάλλεται από το κράτος. Το άρθρο 2, εδάφιο α΄, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) διακηρύσσει, ότι το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στη ζωή προστατεύεται από τον νόμο. Ήδη έχει καταργηθεί το δεύτερο εδάφιο του ίδιου άρθρου, που προέβλεπε, ότι επιτρέπεται η θανάτωση μόνο αν εκδόθηκε δικαστική απόφαση που έχει επιβάλλει τέτοια “ποινή” για αδίκημα τιμωρούμενο με θάνατο. Η κατάργηση της θανατικής “ποινής” θεσμοθετήθηκε οριστικά με το 13 Πρωτόκολλο ΕΣΔΑ, που επικυρώθηκε με τον νόμο 3289/2004 (με τίτλο “κύρωση του Πρωτοκόλλου αριθ. 13 στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των θεμελιωδών Ελευθεριών, σχετικά με την κατάργηση της θανατικής ποινής σε όλες τις περιπτώσεις”).
 
Παρά την κατάργηση της “εσχάτης ποινής” του θανάτου, η δικαστική Εξουσία στην πράξη αποδέχεται αδίσταχτα τη θανάτωση του καταδικασμένου και του υποδίκου. Άλλωστε, υπάρχουν αρκετοί υποστηρικτές αυτής της απάνθρωπης ποινής, πολλοί από τους οποίους δεν διστάζουν να υποστηρίζουν την προτίμησή τους στις ανθρωποκτονίες σαν δήθεν …αποτελεσματικό μέσο καταπολέμησης του εγκλήματος, σε “ορισμένες περιπτώσεις”. Στις περιπτώσεις ειδεχθών εγκλημάτων.
 
Η θανάτωση των ατυχών καταδικασμένων προξενείται συχνά άσχετα από τα αδικήματα για τα οποία καταδικάστηκαν (αν αυτά μπορεί να χαρακτηριστούν “ειδεχθή” ή μη), με τις εξοντωτικές ποινές στέρησης της ελευθερίας, τις ισόβιες καθείρξεις ή τις καθείρξεις δεκάδων και εκατοντάδων ετών. Η χώρα μας κατέχει την πρώτη θέση μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ισοβίτες (καταδικασμένους σε ισόβια κάθειρξη). Με το μακρόχρονο στοίβαγμα των καταδικασμένων στα ακατάλληλα για ανθρώπινες υπάρξεις “σωφρονιστικά καταστήματα” (όπως μετονομάστηκαν οι φυλακές), άσχετα αν είναι υγιείς ή ασθενείς, προξενούνται συχνά θάνατοι. Θανατώνονται ακόμη και υπόδικοι, που αδικαιολόγητα φυλακίζονται και παραμένουν στη φυλακή, χωρίς δίκη, σχεδόν για δύο χρόνια.
 
Έχουν αποτύχει πλήρως οι προσπάθειες των κατά καιρούς υπουργών δικαιοσύνης να περιορίσουν (με άστοχες, επιφανειακές, βιαστικές και επιπόλαιες νομοθετικές μεταρρυθμίσεις) τη δικαστική αυθαιρεσία σχετικά με την επιβολή απάνθρωπων ποινών, κυρίως σε κοινωνικά αδύναμους, σε αλλοδαπούς, σε νέους και σε ανίατα ασθενείς, με συνοπτικές και ουσιαστικά παράνομες ποινικές διαδικασίες. Σε αυτό συμβάλλει η απληροφόρητη κοινή γνώμη, η οποία αντιδρά σε κάθε προσπάθεια βελτίωσης της απονομής δικαιοσύνης και μεταρρύθμισης του άθλιου και αποτυχημένου (κατ’ ευφημισμό αποκαλούμενου) σωφρονιστικού συστήματος, που δεν είναι ούτε σωφρονιστικό, ούτε καν σύστημα.
 
Η πλειονότητα των κρατικών λειτουργών, που διαθέτει ακαταμάχητη εξουσία, επιμένει να επιβάλλει ποινές εξόντωσης στους κατηγορουμένους των παραπάνω κατηγοριών. Ουσιαστικά αποδέχεται τους θανάτους και όχι τον υποτιθέμενο σωφρονισμό των κρατουμένων, που δεν ελευθερώνονται ακόμη και αν είναι ετοιμοθάνατοι.
 
Αφορμή για αυτές τις παρατηρήσεις αποτέλεσε πρόσφατη είδηση (μέσα Μαΐου 2016), ότι απεβίωσε μέσα στο Νοσοκομείο κρατουμένων Κορυδαλλού και έκτος κρατούμενος [Indymedia - 6ος ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ ΝΕΚΡΟΣ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΜΗΝΕΣ ΣΤΟ ΚΟΛΑΣΤΗΡΙΟ, ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ]. Σύμφωνα με την πληροφορία, βρέθηκε νεκρός ένας ακόμα κρατούμενος, την Πέμπτη. Πρόκειται για τον έκτο νεκρό μέσα σε μόλις πέντε μήνες στο κολαστήριο που έχουν βαπτίσει «Νοσοκομείο» Κρατουμένων Κορυδαλλού.
 
Διαβάζοντας την είδηση πληροφορούμαστε, ότι ο 62άχρονος κρατούμενος, το έκτο κατά σειρά θύμα ανθρωποκτονίας, έπασχε από χρόνια αναπνευστικά προβλήματα και, παρά τη διαπίστωση της κατάστασής του, εξακολουθούσε ο βαριά ασθενής να κρατείται. Αποτέλεσμα ήταν, ότι, μαζί με την ελευθερία, ο άρρωστος έχασε τη ζωή του. Προφανώς προς χαρά και τέρψη των οπαδών της θανατικής ποινής.
 
Παρακολουθώντας την ίδια είδηση δεν μπορούμε να μη συμφωνήσουμε, ότι πρόκειται αναμφίβολα για κρατικές δολοφονίες, επειδή ακολουθείται με μεγάλη αφοσίωση και προσήλωση η απάνθρωπη εκδοχή, ότι δεν πρέπει δήθεν ν’ αποφυλακίζονται οι κρατούμενοι με σοβαρά προβλήματα υγείας, παρ’ ότι, σύμφωνα με τον νόμο, που δεν εφαρμόζεται, συντρέχουν και με το παραπάνω οι προϋποθέσεις αποφυλάκισης. Προσθέτουμε : οι προϋποθέσεις άμεσης απελευθέρωσης (αποφυλάκισης), χωρίς όρους, γραφειοκρατικές υπεκφυγές και εφευρισκόμενες αντίθετες στους νόμους κατασκευές και δήθεν νομικές σκέψεις για την απόρριψη των υποβαλλόμενων αιτήσεων άμεσης αποφυλάκισης [σύμφωνα με τον ορισμό, “leguminterpretationes, immomagisperversiones”. Οι ερμηνευτές και, στην προκείμενη περίπτωση, οι εφαρμοστές του δικαίου όχι σπάνια διαστρεβλώνουν τον νόμο] .
 
Με άλλα λόγια, διαπιστώνεται, ότι συστηματικά και εν γνώσει αυτών που αποφασίζουν, επιβάλλεται ποινή θανάτου σε κρατούμενους με αναγνωρισμένα από τα ΚΕΠΑ (Κέντρα Πιστοποίησης Αναπηρίας) σημαντικά ποσοστά αναπηρίας, ανώτερα του (απαράδεκτα προβλεπόμενου από τον νόμο υψηλού) “ορίου” των τουλάχιστον 67%. Δεν πρόκειται, με άλλα λόγια, για αιφνίδιους θανάτους, τα αίτια των οποίων δεν μπορούσαν να προβλεφθούν. Την ίδια αντιμετώπιση έχουν ακόμη και κρατούμενοι οροθετικοί, με βαριά ανοσοκαταστολή, οι οποίοι με διάφορες προφάσεις και, παρ’ ότι επιβάλλεται ν’ αποφυλακιστούν άμεσα, παραμένουν έγκλειστοι, με σκοπό να εξακολουθήσει το μαρτύριό τους και, στο τέλος, να εξοντωθούν και ν’ αποχωρήσουν από τον μάταιο τούτο κόσμο.
 
Σύμφωνα με την ίδια τραγική είδηση, την άμεση ευθύνη των θανάτων έχει το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Πειραιά, δηλαδή οι δικαστές που το απαρτίζουν και οι Εισαγγελείς Πλημμελειοδικών που προτείνουν τις θανατικές ποινές, οι οποίες ακολούθως εφαρμόζονται μέσω της μη αποφυλάκισης των συγκεκριμένων βαριά ασθενών κρατουμένων.
 
Ανάμεσα στο 1980 και το 2005, οι θάνατοι στις ελληνικές φυλακές αυξήθηκαν κατά 350%. Την ίδια περίοδο, 730 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους μέσα στη φυλακή, κάτι που αναλογεί σε 28 θανάτους τον χρόνο ή περίπου ένα θάνατο κάθε δύο -2- εβδομάδες. Οι στατιστικές δείχνουν συνολικά 280 θανάτους κρατουμένων από το 2001 μέχρι τον Νοέμβριο 2007, γεγονός που σημαίνει ότι 38 κρατούμενοι έχαναν τη ζωή τους ανά έτος που ισοδυναμεί με ένα θάνατο κάθε δέκα -10- ημέρες.
 
Για 52 από τους 457 θανάτους κρατουμένων, κατά την περίοδο 1977 μέχρι 1996, δεν έχει αναφερθεί ποτέ η αιτία θανάτου, ενώ το ίδιο ισχύει και για τα δύο τρίτα του συνολικού αριθμού νεκρών στις ελληνικές φυλακές κατά την περίοδο 1996-2000 [βλ την παραπάνω πηγή πληροφόρησης].
 
Όσοι ακόμη διαθέτουμε έστω ίχνος ανθρωπιάς, ευαισθησίας και πολιτισμού επιβάλλεται ν’ αντιδράσουμε, με τα διατιθέμενα μέσα, με υποβολή αναφορών, μηνύσεων, με την οργάνωση εκδηλώσεων, κινητοποιήσεων, διαμαρτυριών. Επιβάλλεται να χρησιμοποιήσουμε τις ικανότητες, τις γνώσεις, την ιδιότητα έκαστος του ενεργού πολίτη, ώστε να πάψει άμεσα η συνεχιζόμενη επιβολή θανατικών ποινών εναντίον εκείνων που δεν έχουν τη δύναμη ν’ αμυνθούν είτε εξ αιτίας έλλειψης οικονομικών πόρων είτε εξ αιτίας της κατάστασης, στην οποία, ηθελημένα ή αθέλητα, βρέθηκαν, έγκλειστοι, ασθενείς, απομονωμένοι, ξένοι, ανίκανοι και αβοήθητοι, μέσα στις σύγχρονες αποθήκες θανάτωσης, που επιμένουμε ν’ αποκαλούμε σαν δήθεν “Καταστήματα Κράτησης” ή “Νοσοκομεία Κρατουμένων” ή με άλλες άστοχες, άσχετες και ανόητες ονομασίες και τίτλους.
 
Ε. Παπαδάκης - epap@hol.gr

  

Your rating: None Average: 5 (17 votes)