Πέμπτη 4 Οκτωβρίου 2018


ΚΡΑΤΟΣ ΑΠΑΤΗΣ

Το κόμμα που κερδίζει τις εκλογές, με σχετική πλειοψηφία -  ουσιαστικά μειοψηφία στο σύνολο των εκλογέων, μεταφέρει στις κρατικές δομές τα ελαττώματα των άξεστων κομματικών στελεχών, τα οποία εισβάλλουν και ριζώνουν στον κρατικό μηχανισμό, σε βάρος του οποίου σιτίζονται και θησαυρίζουν.
 
Επειδή τα κόμματα, καθώς και το κόμμα της «αριστεράς και της προόδου» που μας δυναστεύει, δεν διαθέτουν στελέχη με αρετές αλλά, αντίθετα, με άπειρα ελαττώματα, ιδεοληψίες, αγκυλώσεις και ποικίλες νόσους, μεταφέρουν στο κράτος τα ελαττώματά τους, τις ελλείψεις, τα συμπλέγματα και τις παθήσεις τους. Έτσι, το κράτος έχει μετατραπεί σε κράτος απάτης, κομπίνας και απερίγραπτης αδικίας, σε βάρος των μη κομματικά ενταγμένων καθώς και των ελάχιστων ενάρετων και έντιμων πολιτών.
 
Η διαπίστωση είναι κοινή, αναντίρρητη και τεκμηριωμένη με άπειρα παραδείγματα που αντλούνται από τις καθημερινές επαφές του πολίτη με τις κρατικές υπηρεσίες και δομές καθώς και με τους «υπηρεσιακούς παράγοντες», δηλαδή με τα κομματικά στελέχη που απολαμβάνουν άφθονο κρατικό χρήμα (προϊόν κλοπής από τους βάρβαρα καταπιεζόμενους και άδικα φορολογούμενους – κορόιδα).
 
Η εισαγωγή αυτή δεν αποσκοπεί στο να παρουσιάσει αυτό που είναι σε όλους γνωστό, ότι δηλαδή δεν διαθέτουμε κράτος δικαίου και κράτος ηθικής, ούτε κράτος πρόνοιας, αλλά κράτος απατεώνων, όχι μόνο πολιτικών αλλά και κοινών κακοποιών (που συνεχώς αποκαλύπτονται και παραπέμπονται για τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και όχι μόνο). Σκοπός του προκείμενου σημειώματος είναι ν’ αναδειχθεί μια ακόμη περίπτωση κρατικής αναισχυντίας, απάτης και ανεπίτρεπτης μεθόδευσης, που οφείλεται στους κομματικούς εγκάθετους που δεν διαθέτουν τυπικά και ουσιαστικά προσόντα και δεν είναι ικανοί να διοικήσουν ούτε περίπτερο και, το χειρότερο, αντί να εμπνέονται από αρχές, ιδέες και κάποια, έστω και σάπια, ιδεολογία, κατευθύνονται αποκλειστικά και μόνο από βουλιμία για εξουσία και για εξακολουθητικό άκοπο πλουτισμό.
 
Οι παραπάνω επισημάνσεις ισχύουν για τους τωρινούς δυνάστες αλλά και για τους τέως εξουσιαστές της σάπιας, θρασύτατης και προκλητικής  κομματοκρατίας, την οποία επιμένει η εκάστοτε σχετική πλειοψηφία των ψηφοφόρων να επιλέγει, να εκλέγει και να συντηρεί. Για λόγους ακατανόητους που μάλλον μπορεί να εξηγηθούν από εξειδικευμένους ψυχίατρους και όχι από πολιτικούς αναλυτές.
 
Αφορμή για τις μέτρια οργισμένες αυτές αναφορές, που κατατάσσονται μάλλον στα κοινότυπα και ανιαρά σχόλια που διακινούνται μέσω του Διαδικτύου, αποτέλεσε μια πρόσφατη πράξη απάτης της αποκαλούμενης στο παρελθόν «Σεβαστής Διοίκησης».
 
Πρόκειται για μια από τι απατηλές ενέργειες των εκπροσώπων του Κράτους, που έχει να κάνει με την υποχρέωση της Χώρας μας έναντι των Ευρωπαϊκών Θεσμών που απορρέουν από τις Συμβάσεις, τις οποίες υπέγραψαν οι πολιτικοί μας με τους εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 
 Εξ αιτίας των πανάθλιων συνθηκών στις ελληνικές φυλακές – αποθήκες ψυχών, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), καταδίκασε την Ελληνική Δημοκρατία, με σειρά αποφάσεων, σε πληρωμή σημαντικών χρηματικών ποσών ως μερική αποζημίωση (που χαρακτηρίζεται σαν “δίκαιη ικανοποίηση”)  πολλών κρατουμένων στις ακατάλληλες φυλακές, που μετονομάστηκαν κατ’ ευφημισμό σε «καταστήματα κράτησης» [βλ και σχετικό σημείωμα, Nomika-Epilekta : “Επιβολή Θανατικής Ποινής, παρά την Κατάργησή της”].
 
Τα επιδικαζόμενα από το ΕΔΔΑ χρηματικά ποσά υπέρ εκείνων που προσέφυγαν (διαμαρτυρόμενοι για τις άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες κράτησης στις ελληνικές φυλακές) είναι ακατάσχετα και οφείλει το Ελληνικό Δημόσιο να πληρώσει αμέσως τις χρηματικές αποζημιώσεις στους δικαιούχους επιβαρυνόμενο με τόκους υπερημερίας για κάθε ημέρα καθυστέρησης.
 
Όμως, οι στερούμενοι αρχών και ηθικής (καθώς και ανθρωπισμού)  κυβερνητικοί και κρατικοί  παράγοντες, αδιαφορώντας για το κύρος της Χώρας και για την εκπλήρωση της υποχρέωσης να καταβάλλουν τα επιδικασθέντα χρηματικά ποσά των αποζημιώσεων, κατασκεύασαν μια διάταξη για να κοροϊδέψουν τόσο τους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς όσο και τους ταλαίπωρους που υπέφεραν μέσα στις ακατάλληλες φυλακές, υπό απερίγραπτες και ακραία απάνθρωπες συνθήκες κράτησης. Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή (άρθρο 60§9 ν. 4370/2016, ΦΕΚ Α΄ 37), «Δεν επιτρέπεται ο αυτεπάγγελτος συμψηφισμός χρηματικών απαιτήσεων, που επιδικάζονται σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατ’ εφαρμογή του άρθρου 41 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, λόγω διαπίστωσης παραβιάσεων της Σύμβασης αυτής ή των Πρωτοκόλλων της, εξαιρουμένων των απαιτήσεων που επιδικάζονται για την παραπάνω αιτία προς αποκατάσταση υλικής ζημίας».
 
Στην εν λόγω διάταξη δεν δόθηκε “αναδρομική ισχύς”, αλλά, όπως ο παραπάνω νόμος προβλέπει, έχει έναρξη ισχύος από 07.03.2016. Συνεπώς, μέχρι αυτήν την ημεροχρονολογία το Κράτος, μέσω των υπαλλήλων του, παρακράτησε τις χρηματικές αποζημιώσεις των δικαιούχων, δηλώνοντας, ότι το ακατάσχετο των αποζημιώσεων ισχύει για το μέλλον, ενώ για το παρελθόν “δικαιολογείται” δήθεν η κατάσχεση.
 
Συνεπώς, πέτυχαν οι κρατικοί παράγοντες, να θριαμβεύσει η ανηθικότητα, η κομπίνα, η μεθόδευση και, σε τελική ανάλυση, η απάτη, με τη ματαίωση εκπλήρωσης της υποχρέωσης πληρωμής των επιδικασθεισών αποζημιώσεων στα θύματά του.
 
Μεταξύ των δικαιούχων της δίκαιης ικανοποίησης είναι ο Βασίλειος Κανάκης, που δικαιώθηκε με την από 12.12.2013 απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου [επί της προσφυγής Κανάκης κατά Ελλάδας, υπ’ αριθμό προσφυγής 40146/11, αναρτημένης στο διαδίκτυο].
 
Ο εν λόγω δικαιούχος, παρέμεινε στη φυλακή, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, για χρονικό διάστημα δέκα έξι -16- ετών, εξ αιτίας δικαστικής πλάνης, που δεν είναι σπάνια περίπτωση, υπό τις συνθήκες απονομής Δικαιοσύνης στην πατρίδα μας. Με την προαναφερόμενη απόφαση επιδικάστηκε υπέρ τούτου συνολική χρηματική αποζημίωση (δίκαιη ικανοποίηση) ύψους 11.000 €. Ενώ, όμως, περίμενε να εισπράξει την αποζημίωση που όφειλε σε αυτόν το Ελληνικό Δημόσιο, του γνωστοποιήθηκε, από την Κεντρική Υπηρεσία του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (Σχηματισμό υποθέσεων δικαιοδοσίας Δικαστηρίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Δικαστηρίων Αλλοδαπής), ότι το ποσό της αποζημίωσης “συμψηφίστηκε” με δήθεν οφειλή του, που υπήρχε εδώ και μια εικοσαετία περίπου, προ του εγκλεισμού του στη φυλακή, όταν διατηρούσε ιδιωτική επιχείρηση. Για αυτόν τον λόγο, δεν επρόκειτο να εισπράξει κανένα χρηματικό ποσό. Μάταια ο δικαιούχος της αποζημίωσης διαμαρτυρήθηκε, υπενθύμισε στην αρμόδια κρατική Υπηρεσία, ότι είχε εισπράξει στο παρελθόν άλλη χρηματική αποζημίωση για τον ίδια λόγο, για τις απαράδεκτες και απάνθρωπες συνθήκες κράτησης, με έκδοση προγενέστερης απόφασης σαν την προαναφερόμενη, χωρίς το τέχνασμα του “συμψηφισμού”.
 
Η Υπηρεσία υπήρξε άτεγκτη. Παρέπεμψε στον νέο νόμο και αρνήθηκε να εκπληρώσει την έναντι του δικαιούχου υποχρέωση, κατέβαλε, όμως, σε αυτόν ποσό περίπου 80 €, με το πρόσχημα, ότι πρόκειται για “τόκους υπερημερίας” που οφείλονται, επειδή καθυστέρησε η αρμόδια Υπηρεσία να προβεί στον παράνομο “συμψηφισμό” με αποτέλεσμα η καθυστέρηση αυτή να υπερβεί τον χρόνο από τον οποίο ξεκίνησε η ισχύς του νέου νόμου. Πρόκειται για εμπαιγμό του δικαιούχου, που μάταια ανέμενε να ξεκινήσει μια νέα ζωή με εφόδιο τα λίγα χρήματα, που του επιδικάστηκαν από το αρμόδιο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (ΕΔΔΑ), και με πολλές ελπίδες ν’ αναδειχθεί σε χρήσιμο μέλος της κοινωνίας, παραμερίζοντας τα αρνητικά συναισθήματα και την οργή του για τον άδικο πολυετή εγκλεισμό του. Την τελευταία του ελπίδα εναπόθεσε αναγκαστικά στο αρμόδιο Συμβούλιο των Υπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα ελέγξει για μια ακόμη φορά τις μεθοδεύσεις του Κράτους “μας” καθώς και μια ακόμη από τις παραβιάσεις των έναντι των άλλων ευρωπαϊκών Κρατών υποχρεώσεων, που αρνείται με πείσμα να εκπληρώσει.
 
Τέτοιο Κράτος δεν το χρειαζόμαστε. Έχουμε ανάγκη από Διοίκηση στελεχωμένη από ικανούς, ηθικούς, καταρτισμένους και, κυρίως, έντιμους ανθρώπους για ν’ αποκτήσουμε κάποτε θεσμούς Κράτους Δικαίου και Ηθικής. Αλλά, με αυτούς τους τυχάρπαστους που εκλέγουμε δεν πρόκειται να υπάρξει καμιά βελτίωση στο προβλεπτό μέλλον. Εκτός αν συμβεί κάποιο θαύμα. Το θαύμα που είναι σίγουρος καρπός της ανάγκης, σύμφωνα με τον συγγραφέα του “Καπετάν Μιχάλη”.
 
Ε. Παπαδάκης – epap@hol.gr

  

Your rating: None Average: 4.9 (17 votes)