Παρασκευή 20 Ιουλίου 2018


ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΚΗΣ

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ
 
Σε προγενέστερο σημείωμα, αναφέρθηκε η περίπτωση του ανήλικου Πακιστανού, θύματος δουλεμπόρων, που είχε καταδικαστεί από το Εφετείο Αθηνών Κακουργημάτων σαν ενήλικος καθώς και σαν “δουλέμπορος”.
 
Το παιδί αυτό, αποσκελετωμένο, καταφανώς ταλαιπωρημένο και ασθενικό, με πλήθος παθήσεων, μεταξύ των οποίων και ψώρας, βρέθηκε απομονωμένο (εξ αιτίας της μεταδοτικής ασθένειάς του) σε μια αποθήκη των δουλεμπόρων, ξεχωριστά από τους παράνομους “μετανάστες”, τους οποίους μετέφεραν σα ζώα από το Πακιστάν στην Ελλάδα (μέσω της φασιστικά κατεχόμενης από τους Τούρκους Μικράς Ασίας) αδίσταχτοι δουλέμποροι.
 
Οι αστυνομικοί ενέταξαν εσφαλμένα το ανήλικο θύμα των δουλεμπόρων στους θύτες και, όπως ήταν αναμενόμενο, αφού τον εμφάνισαν σαν ενήλικο, με καταγραφή μεγαλύτερης της πραγματικής ηλικίας, τον παρέπεμψαν σε τυπική τακτική ανάκριση και σε δίκη, αφού προηγουμένως προφυλακίστηκε σαν “επικίνδυνος” και “ύποπτος φυγής”.
 
Το ποινικό εφετείο καταδίκασε το παιδί σε ποινή δέκα τεσσάρων ετών κάθειρξης και το ξαπέστειλε στις φυλακές μέχρι τη δευτεροβάθμια δίκη του, που προσδιορίστηκε μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα. Αποτέλεσμα της καθυστέρησης ήταν να παραμείνει στη φυλακή ο ανήλικος  επί τέσσερα και πλέον χρόνια.
 
Ενώπιον του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, εξήγησε ο ανήλικος, με πλήρη τεκμηρίωση (με έγγραφα και τρείς μάρτυρες, εκ των οποίων ο ένας Έλληνας), μέσω του συνηγόρου του, ότι λανθασμένα είχε δικαστεί σαν ενήλικος ενώ ήταν ανήλικος και, επί πλέον, υπήρξε σοβαρό σφάλμα να κριθεί σαν δουλέμπορος ενώ ήταν θύμα εμπορίας ανθρώπων.
 
Το δικαστήριο του δεύτερου βαθμού, αφού απέρριψε αυθαίρετα όλα τα στοιχεία και τις αποδείξεις (μεταξύ των οποίων και επίσημα κρατικά έγγραφα, που πιστοποιούσαν την ανηλικότητά του), σε αντίθεση με τη θετική υπέρ του ανηλίκου εισαγγελική πρόταση, επέβαλε στο παιδί ποινή φυλάκισης τόσης διάρκειας όσο χρόνο είχε παραμείνει στη φυλακή. Έτσι, ο νέος αποφυλακίστηκε, αφού παρέμεινε άδικα φυλακισμένος σαν δουλέμπορος για περισσότερο από τέσσερα χρόνια.
 
Με αυτήν την κρίση, ελευθερώθηκε ο άδικα καταδικασμένος αλλοδαπός, αλλά ουσιαστικά δεν απονεμήθηκε Δικαιοσύνη. “Απλώς” περιορίστηκε το κακό της πρώτης άδικης καταδικαστικής απόφασης, δηλαδή καταργήθηκε η ποινή εξόντωσης που είχε επιβληθεί στον ανήλικο.
 
Δεν είναι σπάνιες παρόμοιες αποφάσεις, με τις οποίες δίνονται τέτοιου είδους “σολομώντειες” λύσεις, προκειμένου να ξεμπερδεύει η Πολιτεία από δύσκολες καταστάσεις και να τελειώνει, έστω και με αυτόν τον τρόπο, το μαρτύριο των αδυνάτων και των θυμάτων.
 
Πρέπει να τονιστεί, ότι για να περιοριστούν οι άδικες καταδίκες, οφείλει ο συνήγορος του κατηγορουμένου θύματος να αποδυθεί σε τιτάνιο αγώνα. Να συγκρουστεί με τους προκατειλημμένους κατά των δικηγόρων δικαστές, που δεν σέβονται ούτε υπολογίζουν τη θεσμική ιδιότητα του συνηγόρου και του υπερασπιστή. Το χειρότερο είναι πως την πλήρη έλλειψη σεβασμού και εκτίμησης στο δικηγορικό λειτούργημα το δείχνουν εμφανέστατα σε κάθε περίπτωση, με αποτέλεσμα να θίγεται και να υποβαθμίζεται σε πλείστες περιπτώσεις η αξία και το μεγαλείο που θα έπρεπε να είχε ειδικά η ποινική διαδικασία και η ποινική δίκη.
 
Θα συνεχίσουμε, (α΄) με αναφορά και περιληπτική περιγραφή πρόσφατων δικών και άδικων καταδικαστικών αποφάσεων και άλλων αθώων και αδυνάτων καθώς και (β΄) άδικων ποινικών διώξεων, αδικαιολόγητων προφυλακίσεων, μονομερών και αυταρχικών κρίσεων, προσπαθώντας να διερευνήσουμε τι φταίει και πως θα αλλάξει εκ βάθρων η σημερινή κατάσταση, που ήταν και εξακολουθεί να είναι απαράδεκτη.
 
Ε. Παπαδάκης
 

  

Your rating: None Average: 4.8 (6 votes)