Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2018


Ποινικές Διώξεις Άρρωστων

Ποινικές Διώξεις Άρρωστων
 
Ο προηγούμενος υπουργός δικαιοσύνης (που δεν μακροημέρευσε αλλ’ αντικαταστάθηκε από συνταξιούχο δικαστή για μικροκομματικούς λόγους) είναι άριστος γνώστης του σοβαρού προβλήματος της εξάρτησης από τα ναρκωτικά καθώς και της απαράδεκτης ποινικής δίωξης των τοξικομανών, που, αντί να θεραπεύονται, τιμωρούνται με άδικες ποινές, επειδή είναι αδύνατοι και άρρωστοι.
 
Με βάση τις γνώσεις και την εμπειρία του, ο τέως υπουργός πέτυχε να βελτιώσει σημαντικά την κατάσταση των τοξικομανών με την έκδοση του νόμου 4139/15.03.2013. Με αυτόν, υποχρεώνονται οι δικαστές ν’ αντιμετωπίζουν τους τοξικομανείς ως ασθενείς και όχι σαν εγκληματίες προς εξόντωση.
 
Όμως το δικαστικό κατεστημένο δεν εφαρμόζει τον νέο νόμο. Επιμένει να καταδικάζει τους άρρωστους με απίστευτη κακία, επιβάλλοντας ποινές εξόντωσης.
 
Δεν είναι δυνατή η ορθολογική εξήγηση της δικαστικής αυθαιρεσίας εναντίον των αρρώστων και της, μέσω ποινών, εξόντωσής τους.
 
Εξ άλλου, επάνω στο δράμα των τοξικομανών έχουν οικοδομηθεί καριέρες διαφόρων επαγγελματιών (όχι μόνο ιατρών), χωρίς να παρέχεται ριζική λύση στο πρόβλημα της καθυστερημένης Κοινωνίας μας, που συνεχίζει να αποδεικνύει πως είναι κοινωνία μίσους, ολοκληρωτικών και απάνθρωπων αντιλήψεων και ακραίων πρακτικών.
 
Σε αυτό το πλαίσιο, ολοφύρεται ένας καθηγητής του μαθήματος της Κοινωνικής Εργασίας, επισημαίνοντας (και αυτός) πως φυλακίστηκε ένας που βρισκόταν σε ανάρρωση, μετά την απεξάρτησή του από τα ναρκωτικά. Το δικαστήριο αρνήθηκε ν’ αναγνωρίσει την ευαίσθητη κατάστασή του και τον έκλεισε στη φυλακή, όπως συχνά συμβαίνει με τις αποφάσεις εξόντωσης, στο πλαίσιο της σύγχρονης “τελικής λύσης” του προβλήματος των τοξικομανών
 
Τόνισε ο καθηγητής, ότι “δεν είναι η πρώτη φορά που ένας νέος άνθρωπος οδηγείται στη φυλακή για μικροπαραβάσεις που έκανε πριν από χρόνια, όσο ήταν εξαρτημένος, ενώ σήμερα μπορεί να έχει απεξαρτηθεί ή να βρίσκεται σε θεραπεία, κινδυνεύοντας έτσι να ξαναγυρίσει στη χρήση και στο έγκλημα”.
 
Το ερώτημα είναι, ποιος ενδιαφέρεται για τους νέους ανθρώπους και για την τήρηση των Αρχών του Κράτους Δικαίου και της Κοινωνίας Αλληλεγγύης και Προόδου, όταν η κρατούσα νοοτροπία στους δικαστικούς κύκλους είναι πώς θα εξοντωθούν οι παραβάτες και οι αδύνατοι που κατηγορούνται εξ αιτίας της αδυναμίας, της εξάρτησης και της ανέχειάς τους.
 
Σχετικά ο καθηγητής ανέφερε, ότι “η τιμωρητική λογική εφαρμόζεται ολοένα και συχνότερα στην κοινωνία μας, επίσημα και ανεπίσημα, και ιδιαιτέρως απέναντι σε εκείνους που ζουν σε συνθήκες φτώχιας και δεν έχουν τη δυνατότητα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Στην αβεβαιότητα και την ανασφάλεια της κρίσης το δόγμα “νόμος-τάξη-τιμωρία” έχει επιβληθεί της επιείκειας, της υγείας και της κοινωνικής ένταξης. Όσοι μπερδεύουν την τιμωρία με το σωφρονισμό καλό θα ήταν να σκεφτούν ότι στις φυλακές οι άνθρωποι δεν συμμορφώνονται αλλά γίνονται χειρότεροι, η δε κοινωνία δεν προστατεύεται με φυλακίσεις και αποκλεισμούς. Ας αναλογιστούν επίσης ότι η εξάρτηση είναι επώδυνη και βασανιστική διαδικασία που θα μπορούσε πολύ εύκολα να συμβεί «και στις καλύτερες οικογένειες». Όταν κάποιος καταφέρει να ξεφύγει από τα ναρκωτικά, χρειάζεται υποστήριξη, για να μπορέσει να μείνει καθαρός και μακριά από το έγκλημα. Δεν μπορεί να μετατρέπεται εσαεί σε μαύρο πρόβατο, λόγω της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας που επικρατεί στην κοινωνία. Οι πολίτες δεν κινδυνεύουν από έναν απεξαρτημένο άνθρωπο που επί σειρά ετών ζει «καθαρός» και ενταγμένος στην κοινωνία, έστω κι αν είχε συλληφθεί ενώ ήταν στη χρήση με μικροποσότητα ουσιών. Η προστασία τους δεν επιτυγχάνεται με τη φυλάκισή του, αλλά με τη σύλληψη και τη φυλάκιση εκείνων που διακινούν τόνους κοκαΐνης και ηρωίνης και των άλλων που βρίσκονται πίσω τους και αποτελούν «ευυπόληπτα» μέλη της κοινωνίας. Πόσες φορές αυτοί οι τελευταίοι κατέληξαν στη φυλακή; Αν και ο πρόσφατος νόμος 4139/2013 έκανε σαφή διαχωρισμό μεταξύ εξαρτημένων και εμπόρων, στην πράξη αυτοί που τιμωρούνται είναι οι πιο αδύναμοι. Ας επικεντρωθούν στους μεγαλέμπορους αντί να στέλνουν «καθαρούς» ανθρώπους στη φυλακή και ας δώσουν τη δυνατότητα στους εξαρτημένους χρήστες να ενταχθούν σε θεραπεία και στους απεξαρτημένους να σταθούν ισότιμα στην κοινωνία. Είναι καιρός η δικαιοσύνη και η κοινωνία να καταλάβουν ότι τιμωρώντας άστοχα αναπαράγουν και πολλαπλασιάζουν την εγκληματικότητα”.
 
Αυτά επισήμανε ο Χαράλαμπος Πουλόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνικής Εργασίας στο Τμήμα Κοινωνικής Διοίκησης και Πολιτικής Επιστήμης του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης (του τομέα αντιμετώπισης των εξαρτήσεων από το 1983, Πρόεδρος της Επιστημονικής και Συμβουλευτικής Επιτροπής της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Θεραπευτικών Κοινοτήτων WFTC).
 
Μηδενικό ήταν το αποτέλεσμα κι αυτής της παρέμβασης, επειδή το αυτί των αρμόδιων δεν ιδρώνει, αφού δεν υπάρχει οικονομικό και ωφελιμιστικό κίνητρο. Το μοναδικό κίνητρο που δραστηριοποιεί τους επαΐοντες και την παρακμασμένη Κοινωνία “μας”.
 

Θεόδωρος Σκίρας (Νομικός) 

Your rating: None Average: 5 (9 votes)