Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 2017


ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΛΑΘΡΑΙΟΙ (ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΑΣΣΥΡΙΩΝ)

Δεν είναι άσκοπο να τονιστεί πάλι ότι η χώρα έχει πλημμυρίσει από δεκάδες χιλιάδες αλλοδαπούς, στην πλειονότητά τους μουσουλμάνους. Οι αλλοδαποί, όπως γνωρίζουμε, εισέβαλαν λαθραία στην Ελλάδα και εξακολουθούν να εισβάλλουν, εξ αιτίας των ακραία δυσμενών οικονομικών, πολιτικών και πολεμικών συνθηκών που επικρατούν στις χώρες τους καθώς και εξ αιτίας της ανικανότητας των πολιτικών όλων των αποχρώσεων να χειριστούν υπεύθυνα το θέμα αυτό.
 
Στη χώρα εγκαταστάθηκε πλήθος αλβανών, πακιστανών, μπαγκλαντεσιανών, αράβων, ινδών, νέγρων, τσετσένων και άλλων μουσουλμάνων καθώς και συγκριτικά ελάχιστων χριστιανών, που επίσης προέρχονται
(α΄) από τις ολιγάριθμες χριστιανικές μειονότητες που είχαν απομείνει στις μουσουλμανικές χώρες, μετά τις ριζικές εθνοκαθάρσεις των ειδικών σε αυτές τούρκων κανίβαλων, αλλά και
(β΄) από χώρες με χριστιανικούς πληθυσμούς, όπως είναι η Γεωργία, η Αρμενία, η Ουκρανία και η Ρωσία, εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, και η Βουλγαρία, η Πολωνία και η Ρουμανία, που ήδη αποτελούν μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στους μετανάστες (λαθρομετανάστες, παράνομους ή παράτυπους μετανάστες) εντάσσονται και πλήθη κινέζων, ομοίως μόνιμα εγκατεστημένων στην Ελλάδα, για την προσωπική κατάσταση των οποίων (και για τον τρόπο εισόδου τους στην Ελλάδα) δεν υπάρχουν σαφείς πληροφορίες.
 
Τα πλήθη των μεταναστών μπορεί να χωριστούν σε κατηγορίες. Άλλοι από αυτούς είναι δεκτικοί ενσωμάτωσης στην ελληνική κοινωνία, όπως οι χριστιανοί όλων των δογμάτων, και άλλοι είναι ανεπίδεκτοι να ενσωματωθούν και ν’ αποτελέσουν ισότιμα μέλη της κοινωνίας μας. Θα παραμείνουν, στο προβλεπτό μέλλον, ξένο σώμα, που ασφαλώς θα μετατραπεί σε “μειονότητα”, με ό τι αυτό συνεπάγεται. Τέτοια μειονότητα, στο παρελθόν, ήταν στη Μικρά Ασία οι τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι, οι οποίοι μεθοδικά εξόντωσαν τους γηγενείς κατοίκους με συνεχείς ριζικές εθνοκαθάρσεις και ήδη κυριαρχούν στις αχανείς μικρασιατικές εκτάσεις, απολαμβάνοντας αμετανόητοι και ατιμώρητοι  τα “αγαθά” των εγκλημάτων τους κατά της Ανθρωπότητας (με την εξόντωση των ελλήνων, ασσυρίων και των άλλων λαών της Ανατολής, γηγενών κατοίκων, ήδη δε το ίδιο πράττουν και κατά των κούρδων συνεργών τους στις φρικώδεις εθνοκαθάρσεις, τις οποίες επαναλαμβάνουν σε κάθε “ευκαιρία”).
 
Ζήτημα δημιουργείται από τον τρόπο, με τον οποίο τα πλήθη των μεταναστών (άσχετα πως χαρακτηρίζονται) αντιμετωπίζονται από τις κρατικές υπηρεσίες και ιδιαίτερα από την αστυνομία και τα δικαστήρια, εξ αιτίας της παντελούς έλλειψης “μεταναστευτικής πολιτικής”. Ακόμη και αυτός ο τομέας έχει ανατεθεί από το αθεράπευτα κομματικό και αναποτελεσματικό κράτος σε πρόσωπα ακατάλληλα, ανίκανα και αδιάφορα.
 
Η αντιμετώπιση του πλήθους των μεταναστών είναι απαράδεκτη. Η μεν αστυνομία φέρεται προς αυτούς με ακραία βαναυσότητα, τα δε δικαστήρια, αποδεχόμενα τις εισαγγελικές  κατηγορίες και τις αστυνομικές υποβολές, επιβάλλουν για ασήμαντα αδικήματα (που μετατρέπονται σε …κακουργήματα), πολλές φορές ανυπόστατα, εξωφρενικές και άδικες ποινές, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μίσος και ακραία εχθρότητα στους δικαίως ή αδίκως καταδιωκόμενους αλλοδαπούς.
 
Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις διώξεων και καταδικών εναντίον μεταναστών για ανύπαρκτα αδικήματα ή για αδικήματα που δεν τελέστηκαν από αυτούς.
 
Εξ αιτίας του μεγάλου αριθμού των μεταναστών, που εισβάλλουν στη χώρα, καθώς και των εναντίον τους διώξεων και της επιβολής ακραίων ποινών, έχει ήδη δημιουργηθεί τεράστιο κοινωνικό και ανθρωπιστικό πρόβλημα, που οι ανίκανοι πολιτικοί δεν μπορούν να επιλύσουν. Γι’ αυτό χρειάζεται ν’ αποκτήσει η χώρα σοβαρή, υπεύθυνη και κατάλληλη πολιτική αντιμετώπισης των στιφών των μεταναστών, ο αριθμός των οποίων γιγαντώνεται κάθε παρερχόμενη ημέρα, δημιουργώντας πλήθος ανεπίλυτων, σοβαρών και επικίνδυνων για τη διαβίωση των ελλήνων προβλημάτων.
 
Δεν αρκεί η εκδήλωση φαρισαϊκής “συμπαράστασης” εκ μέρους πολιτικών σχηματισμών και κομμάτων προς τους μετανάστες, κυρίως εκ μέρους “αριστερών”, ούτε η εκ των ενόντων, πρόχειρη και απρογραμμάτιστη αντιμετώπισή τους. Απαιτείται η ανάληψη αυτού του τομέα από ικανούς, καταρτισμένους και πεπειραμένους ειδικούς υπαλλήλους και επιστήμονες, ώστε ν’ αποτραπεί η επικείμενη κλιμάκωση της κοινωνικής έντασης, που δεν αντιμετωπίζεται με αποσπασματικά μέτρα από ακατάλληλους και ανίκανους υπαλλήλους, ούτε με την επιβολή ακραίων και απάνθρωπων ποινών εναντίον τους.
 
Η λεγόμενη “οικονομική κρίση”, που δημιουργήθηκε και διατηρείται εξ αιτίας της έλλειψης διάθεσης για εργασία του μέγιστου ποσοστού του πληθυσμού (και στην επιδίωξη πραγματοποίησης άκοπου εισοδήματος εξ αδικαιολόγητων επιδομάτων, αργομισθιών και συντάξεων), έχει στρέψει τα πλήθη των μεταναστών (παράνομων και νόμιμων) σε εγκληματικές πράξεις για βιοπορισμό ή και για άνομο πλουτισμό. Καθημερινές είναι οι διαρρήξεις κατοικιών, οι κλοπές αυτοκινήτων, η διάπραξη ληστειών, οι ανθρωποκτονίες σε βάρος των αδιάφορων πολιτών, όπως επίσης καθημερινή είναι η τέλεση και άλλων αδικημάτων, τα οποία επιμελώς αποκρύπτονται και δεν γνωστοποιούνται μέσω των κατά τα άλλα ιδιαίτερα φλύαρων ΜΜΕ.
 
Πρέπει, σε αυτό το πλαίσιο της γιγάντωσης των εγκληματικών πράξεων εκ μέρους κυρίως των αλλοδαπών μεταναστών, άσχετα από καταγωγή (διαπρέπουν ορισμένες εθνικές ομάδες σε ιδιαίτερα η κάθε μια αδικήματα. Άλλες ευδοκιμούν στις διαρρήξεις, άλλες στις κλοπές αυτοκινήτων και άλλες σε άλλα σοβαρά και επικίνδυνα αδικήματα), να προσεχθεί η αντίδραση των κρατικών οργάνων, της αστυνομίας και των δικαστηρίων. Είναι ανάγκη να καταδιώκονται οι αληθινοί δράστες αδικημάτων και όχι κάθε αλλοδαπός που θα πέσει στη δυσμένεια ή απλώς θα βρεθεί στον δρόμο των διωκτικών αρχών.
 
Υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα κρατικής καταστολής και ασυγχώρητης αυθαιρεσίας εναντίον αθώων ανθρώπων εξ αιτίας της ιδιότητας (και του χαρακτηρισμού) των παρανόμως εισελθόντων στη χώρα ως “λαθρομεταναστών”.
 
Ειδικότερα, αρκεί αυτή η ιδιότητα (του λαθρομετανάστη ή του παράτυπου μετανάστη) για να επιβληθεί σε βάρος του κατηγορουμένου βαριά ποινή για πράξη ή πράξεις που δεν έχει διαπράξει.
 
Ως παράδειγμα αναφέρεται η περίπτωση ενός Ασσυρίου Χριστιανού μετανάστη (ή λαθρομετανάστη). Αυτός ο λαθρομετανάστης κατηγορήθηκε για την παράνομη μεταφορά οκτώ άλλων μεταναστών, οι οποίοι στοιβάχτηκαν σε ένα ιδιωτικής χρήσεως αυτοκίνητο (μαζί με τον οδηγό εννέα άτομα μέσα σε ένα Opel Astra!), που κατευθυνόταν από την Αλεξανδρούπολη προς την Αθήνα. Οι αρχές δεν αξιολόγησαν σωστά την κατάσταση του Ασσυρίου, ο οποίος υποχρεώθηκε από δουλεμπόρους (διακινητές λαθρομεταναστών) να μεταφέρει τους οκτώ ταλαίπωρους φυγάδες και, θεωρώντας τον όχι ως θύμα αλλά σαν δουλέμπορο, επέβαλαν σε βάρος του εξωφρενική ποινή δέκα τριών ετών. Την ποινή επέβαλε κάποιο μονομελές εφετείο της Βόρειας Ελλάδας, χωρίς ν’ αξιολογήσει ο δικαστής (λόγω ανεπάρκειας και άλλων σοβαρών ελλείψεων που στερούν την ικανότητα για δίκαιη κρίση), ότι καταδικαζόταν σε αυτήν την ποινή ένας πρόσφυγας, που δραπέτευσε από τη φλεγόμενη Συρία και έφτασε με μύριους κινδύνους στη χώρα μας για να σωθεί, εγκαταλείποντας αναγκαστικά την κατοικία και τους δικούς του.
 
Μάταια ο μάρτυρας αστυνομικός προσπάθησε να εξηγήσει στο δικαστήριο, ότι επρόκειτο για θύμα και όχι για θύτη. Το δικαστήριο, συνηθισμένο να επιβάλλει ποινές, βάσει ενός από τους απαράδεκτους νόμους που θέσπισε το καθεστώς για να εξοντώνει τα θύματά του (δηλαδή τους αδύνατους και κατατρεγμένους), δεν πτοήθηκε. Καταδίκασε άδικα τον πρόσφυγα και τον εγκατέστησε στη φυλακή, υποτίθεται για να τον “σωφρονίσει”.
 
Αντί, δηλαδή, να ενταθούν τα μέτρα αποτροπής παραβίασης των εξωτερικών συνόρων της χώρας, έχει κριθεί πως με τη δικαστική εξόντωση των δύστυχων προσφύγων θα αντιμετωπιστεί ο το σοβαρό πρόβλημα της αθρόας εισβολής του πλήθους των λαθρομεταναστών. Όμως, με την αδικία και την εξόντωση δεν επιλύεται αυτό το πρόβλημα. Χρειάζονται άλλα μέσα και άλλα μέτρα, τα οποία μπορούν να λάβουν μόνο οι ικανοί και έμπειροι, τους οποίους δεν φαίνεται να διαθέτει το πολιτικό και κοινωνικό καθεστώς που μας διοικεί και κατευθύνει τις τύχες μας εδώ και πολλές δεκαετίες.
 
Με αφορμή το παραπάνω παράδειγμα της δίωξης και της άδικης καταδίκης του Ασσυρίου, πρέπει να υπενθυμίσουμε, ότι  οι Ασσύριοι είναι ένας από τους αρχαιότερους λαούς της Μέσης Ανατολής και της Μεσοποταμίας, που αναγκάστηκαν να πάρουν τα όπλα και ήδη πολεμούν εναντίον του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους. Πρόκειται για Χριστιανούς μονοφυσίτες ή αλλιώς Ορθόδοξους προχαλκηδόνιους, οι οποίοι διαθέτουν δική τους αυτοκέφαλη Εκκλησία.
 
Οι Ασσύριοι είναι οι χριστιανοί του βόρειου Ιράκ και της βόρειας Συρίας (στα σύνορά της με τη σημερινή Τουρκία). Όταν το Ισλαμικό Κράτος κατέλαβε τη Μοσούλη και εισέβαλε στην περιφέρεια της Νινευή αναγκάστηκαν να γίνουν πρόσφυγες, μαζί με τους Γιαζίντι (ηλιολάτρες ζωροαστριστές).
 
Οι Ασσύριοι δεν είναι Άραβες και δεν έχουν καμία σχέση με τους Άραβες. Τους εντάσσουν στους Ιρακινούς, γιατί δεν απέκτησαν δική τους πατρίδα και μοιράστηκε ο πληθυσμός τους ανάμεσα σε Τουρκία, Ιράκ και Συρία, όπως συνέβη και με τους Κούρδους. Εν τούτοις, οι Ασσύριοι, οι αρχαίοι γηγενείς κάτοικοι της περιοχής, δεν εξαραβίστηκαν, διατήρησαν ζωντανή τη γλώσσα, τον πολιτισμό και την ιστορία τους.
 
Οι Ασσύριοι έχουν σχηματίσει δικό τους ένοπλο σώμα που πολεμά με τους Κούρδους ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος. Η ένοπλη δύναμη των Ασσυρίων ονομάζεται Dwekh Nawsha και εντάσσεται στις ένοπλες δυνάμεις των κούρδων Πεσμεργκά. Φέρουν υπερήφανα την ασσυριακή σημαία στις στολές τους και διακρίνονται για την τόλμη και γενναιότητά τους. Συνολικά σε αυτό το σώμα Ασσυρίων ήδη υπηρετούν, σύμφωνα με τις πληροφορίες,  μέχρι στιγμής διακόσιοι μαχητές.
 
Σχετικές γνώσεις δεν διαθέτουν οι αρμόδιοι πολιτικοί, στους οποίους έχει ανατεθεί κακώς η διοίκηση της χώρας. Για τον λόγο αυτό, χρειάζεται η εκλογή και επιλογή από τους ενεργούς πολίτες των κατάλληλων κρατικών υπαλλήλων και λειτουργών για να γίνει η Ελλάδα κράτος αληθινό και χώρα, δικαιοσύνης, ασφάλειας, ελευθερίας και ισχύος για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, δια της απαιτούμενης ανάδειξης ικανών πολιτικών σε αντικατάσταση των επαγγελματιών του είδους και των συγγενών τους.
 
Άγγελος Θηβαΐδης

  

Your rating: None Average: 4.6 (13 votes)