Παρασκευή 22 Ιουνίου 2018


ΣΥΝΤΑΓΜΑ, ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΛΟΓΟΙ

Σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα, το πολίτευμα της Ελλάδας είναι η προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία και “θεμέλιο του πολιτεύματος” είναι η “λαϊκή κυριαρχία”.
 
Πρόκειται για απλές διακηρύξεις, που δεν έχουν καμιά αξία, όπως αξία δεν έχει ούτε η συνταγματική διακήρυξη, ότι, δήθεν, “όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα”.
 
Παρά τις εύηχες αναφορές στο Σύνταγμα περί της “κυριαρχίας του λαού”, από τον οποίο πηγάζουν, δήθεν, όλες οι εξουσίες, οι έλληνες βιώνουν την κυριαρχία ορισμένων προνομιούχων, υπέρ των οποίων λειτουργεί ο κρατικός μηχανισμός, που είναι ακραία εχθρικός για τον λαό.
 
Οι διατάξεις του Συντάγματος έχουν ήδη καταντήσει ένα χωρίς αξία ευχολόγιο.
 
Εξ αιτίας της ατιμώρητης πλήρους περιφρόνησης προς τις συνταγματικές αρχές, προβλέψεις και επιταγές εκ μέρους των ασκούντων εκάστοτε την κρατική εξουσία, ο μέσος πολίτης διαβιώνει υπό το καθεστώς πλήρους ανομίας. Καταπιέζεται, αδικείται, φιμώνεται, μειώνεται, διώκεται, στερημένος πολλές φορές από τα στοιχειώδη δικαιώματα και την περιουσία του. Για την ανύπαρκτη παροχή “δικαστικής προστασίας” καλύτερα να μη γίνει εδώ ιδιαίτερος λόγος.
 
Επειδή, μέσω του Συντάγματος, έχει θεσπιστεί και καθιερώνεται η αντιπροσωπευτική και όχι η άμεση δημοκρατία, η εξουσία και η δύναμη έχουν περιέλθει στα χέρια των αντιπροσώπων, δηλαδή των βουλευτών και των κρατικών υπαλλήλων, που αντλούν τη δύναμή τους από το κατεχόμενο από αυτούς Κράτος.
 
Οι υποτιθέμενοι λαϊκοί “αντιπρόσωποι” έχουν καταστεί πανίσχυροι. Δεν δίνουν λογαριασμό σε κανένα. Πλουτίζουν, χωρίς να εργάζονται και αποκτούν προνόμια λόγω της ιδιότητας που προσλαμβάνουν μέσω των εκλογών. Στη συνέχεια θεσπίζουν νόμους άνομους, με τους οποίους προωθούν, προστατεύουν και κατοχυρώνουν τα συμφέροντά τους, κυρίως τα οικονομικά.
 
Οι εκλογές, παρά την περί του αντίθετου διακήρυξη, δεν είναι ελεύθερες. Εξαρτώνται από τους οικονομικά ισχυρούς και αποτελούν άθυρμα στα χέρια των επαγγελματιών πολιτικών και των συγγενών τους, ώστε να ελέγχουν και να επηρεάζουν αποτελεσματικά τη λαϊκή βούληση και συνακόλουθα το κράτος, μέσω των όμοια ελεγχόμενων και με αυτά διαπλεκόμενων ΜΜΕ.
 
Κύριο προσόν των δήθεν αντιπροσώπων του λαού δεν είναι η προσήλωση προς το Σύνταγμα, αλλά η προσκόλληση σε κάποιο ισχυρό κομματικό σχηματισμό ή “μόρφωμα”.
 
Τα κόμματα συγκροτούνται από επαγγελματίες πολιτικούς, οι οποίοι, στην πλειονότητά τους, δεν έχουν ασκήσει επάγγελμα. Διαθέτουν, όμως, οικονομικούς πόρους και σημαντικές περιουσίες, κατά κανόνα σκοτεινής προέλευσης.
 
Για να λειτουργήσουν προστατευτικά για τους πολίτες οι συνταγματικές επιταγές και προβλέψεις, θα έπρεπε να υπάρχει ισχυρός μηχανισμός ώστε να τηρούνται ενεργοί οι θεσμοί του λεγόμενου “κράτους δικαίου”. Αυτοί, όμως, οι θεσμοί δεν γίνονται σεβαστοί, δεν τηρούνται. Αθετούνται από τους οικονομικά και πολιτικά ισχυρούς χωρίς να υπάρχει αντίσταση ή, έστω, χλιαρή αντίδραση.
 
Δεν τηρείται η αρχή της ισότητας μεταξύ των πολιτών, επειδή ορισμένοι έχουν και διατηρούν προνόμια, λόγω καταγωγής ή λόγω πλούτου, έχοντας τη δύναμη ν’ αδικούν ακόμα και με την κατάληψη από αυτούς κερδοφόρων κρατικών θέσεων και τομέων.
 
Τα οικονομικά και φορολογικά βάρη επιτίθενται επί των ώμων των εκτός του κρατικού μηχανισμού εργαζομένων και από αυτά, με διάφορες νομοθετικές μεθοδεύσεις, εξαιρούνται όσοι βρίσκονται κοντά στην εξουσία απολαμβάνοντας την εύνοια των ισχυρών.
 
Οι κατέχοντες και διαχειριζόμενοι την κρατική εξουσία και περιουσία μεριμνούν για τους “δικούς” τους ανθρώπους, με παροχή αργομισθιών, ατελειών, προνομίων και ποικίλων παροχών, που επιβαρύνουν τους αδύνατους και μη προνομιούχους, τους εκτός των κομματικών σχηματισμών.
 
Εάν υπήρχε τρόπος εφαρμογής του Συντάγματος, η κατάσταση θα ήταν διαφορετική. Καλύτερη. Θα μπορούσε να υποστηριχτεί ότι ζούμε υπό δημοκρατικό καθεστώς και όχι υπό το σημερινό καθεστώς της αδικίας, της καταπίεσης, της ανελευθερίας και συρρίκνωσης των ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, με δεδομένο το γεγονός, που βιώνουμε, ότι οι από το Σύνταγμα προβλεπόμενες και αναποτελεσματικά προστατευόμενες ελευθερίες συνεχώς συρρικνώνονται και πλειστάκις καταργούνται.
 
Ενώ συρρικνώνονται οι ατομικές ελευθερίες και γιγαντώνεται η καταπίεση του λαού από τους κρατικούς μηχανισμούς και ειδικά από αυτούς της καταστολής, αυξάνονται οι συνταγματολόγοι, έχοντας ως αποκλειστικό έργο να ερμηνεύουν το Σύνταγμα σύμφωνα με τις ιδεολογίες, ιδεοληψίες και τη φατρία στην οποία έκαστος ανήκει.
 
Έτσι, δήμαρχοι, εργατολόγοι, τέως υπουργοί, εγκάθετοι των κομμάτων, κομματάρχες, πρόεδροι και αντιπρόεδροι δηλώνουν πως είναι ταυτόχρονα και ειδικοί συνταγματολόγοι, απαξάπαντες καθηγητές του συνταγματικού δικαίου. Με αυτήν την ιδιότητα ερμηνεύουν το Σύνταγμα κατά το δοκούν, προσαρμόζοντας τις διατάξεις στις κομματικές τους εντάξεις και προτιμήσεις (εις βάρος του λαού, τον οποίο πρέπει να προστατεύει το Σύνταγμα) και επ’ ωφελεία του κόμματος ή αποκόμματος.
 
Επί κεφαλής των Συνταγματολόγων, όλων των κομματικών αποχρώσεων, έχει τεθεί, “αριστίδην”, τέως καθηγητής πανεπιστημίου, που αναδείχθηκε κατά τη διάρκεια της χούντας, χωρίς αυτό να τον εμποδίσει να γίνει ταυτόχρονα περιφανές στέλεχος των, κατά δήλωση και φαντασία, “δημοκρατικών αγωνιστών”.
 
Δεν έχει σημασία αν κάποιος αγωνίστηκε αποκλειστικά και μόνο για την προσωπική του οικονομική ευδοκίμηση και προβολή. Ενδιαφέρει τους ποικίλους επαγγελματίες πολιτικούς και δημοκράτες των σαλονιών η κομματική ένταξη, που εξασφαλίζει σε αυτούς το ακαταδίωκτο και τη δυνατότητα να φλυαρούν περί των δήθεν δημοκρατικών και συνταγματικών αξιών, αρχών και θεσμίων. Και σε αυτήν την περίπτωση εφαρμόζεται η λαϊκή ρήση, όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει και, στην προκείμενη περίπτωση, όπου αποφαίνονται πολλοί συνταγματολόγοι, καταργείται το Σύνταγμα και, μαζί με αυτό, καταργείται κάθε έννοια Δημοκρατίας και Ευνομίας.
 
Λύση στο πρόβλημα της ουσιαστικής κατάργησης του Συντάγματος, εφ’ όσον δεν εφαρμόζεται, ούτε τυγχάνει του απαιτούμενου σεβασμού, μπορεί να δώσουν οι μαζικές, επιτελικά μελετημένες και οργανωμένες δράσεις και αντιδράσεις, οι δυναμικές συσπειρώσεις και ο πραγματικός αγώνας μέσα από κινήσεις πολιτών και ενώσεις όσων διατηρούν ακόμα το όραμα μιας άμεσης, αληθινής και ενεργούς Δημοκρατίας και πίστη στις συνταγματικά προβλεπόμενες ατομικές ελευθερίες και ατομικά δικαιώματα. 
 
E. Παπαδάκης

  

Your rating: None Average: 4.9 (14 votes)