Παρασκευή 22 Ιουνίου 2018


ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ

Εκτός από τη φτωχοποίηση και τις άλλες δυσμενείς συνέπειες που υφίσταται ο λαός, εξ αιτίας της πολιτικής των πλουτοκρατών, εντείνεται η καταπίεση και από τις άλλες πηγές εξουσίας. Ο πολίτης καταπιέζεται βάναυσα από τη δικαστική εξουσία, από την αστυνομία με τις διάφορες μορφές και μεταμφιέσεις της, από τους κρατικούς υπαλλήλους αλλά και από την πανταχού παρούσα και ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα. Χωρίς προστασία και χωρίς δυνατότητα άμυνας. Οφείλει και αναγκάζεται να υποκύπτει, να υπακούει και να συμβιβάζεται. Γι’ αυτό, εν πολλοίς, έχει χαθεί το χαμόγελο και η χαρά που δεν έλλειπαν από τους Έλληνες, τους “αεί παίδες” [«Ἕλληνες ἀεί παῖδές ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν»].

 
Εάν δεν διαθέτεις οικονομική ή πολιτική δύναμη, που συνήθως συμπορεύονται, είσαι έρμαιο ανυπόφορης καταπίεσης. Καταπιέζεσαι και καταδιώκεσαι από την εφορία, με άδικους, αναδρομικούς και παράλογους φόρους, κινδυνεύοντας, κάθε στιγμή, να χάσεις την ελευθερία σου. Καταπιέζεσαι από την αστυνομία που, υπηρετώντας τους εξουσιαστές, ξεφεύγει από το νόμιμο πλαίσιο δημιουργώντας άπειρα περιστατικά κατάχρησης εξουσίας που δεν τιμωρούνται. Η καταπίεση συμπληρώνεται από τα δικαστήρια που εξαντλούν και υπερβαίνουν την αυστηρότητα των άδικων νόμων επιβάλλοντας σε αδύνατους, νεαρούς, πένητες αλλοδαπούς, ανίατα άρρωστους και βεβαιωμένα αθώους ποινές τριτοκοσμικές δεκάδων χρόνων στέρησης της ελευθερίας, μαζί με πρόστιμα εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ και εκπτώσεις από δικαιώματα. Σε περίπτωση αμφιβολίας, ο κατηγορούμενος, στην Ελλάδα, δεν αθωώνεται. Αντίθετα, καταδικάζεται από τους δικαστές οι οποίοι σπάνια συμπράττουν με πολίτες - ενόρκους. Τα δικαστήριά μας στελεχώνονται κατά κανόνα, με μερικές εξαιρέσεις, από επαγγελματίες δικαστές, δηλαδή από κρατικούς λειτουργούς, ενώ οι λαϊκοί δικαστές περιφρονούνται και αποκλείονται, κατά παράβαση του άρθρου 97 § 1 του Συντάγματος που απαιτεί να δικάζονται τα σοβαρά εγκλήματα (τα κακουργήματα και τα πολιτικά εγκλήματα) από δικαστήρια, στα οποία θα πρέπει να μετέχουν οπωσδήποτε λαϊκοί δικαστές. Πρόσφατα πανηγύριζαν πολλοί ανόητοι για την επιβολή ποινής …185 ετών σε κάποιον ταλαίπωρο αλλοδαπό που κατηγορήθηκε για τη μεταφορά παράνομων μεταναστών. Είναι κι αυτό ένα φαινόμενο της τάσης για ανθρωποφαγία που χαρακτηρίζει τη συνεχώς καταρρέουσα κοινωνία μας καθώς και της αποτυχίας του δικαστικού συστήματος μου τείνει να καταστήσει κανόνα την ακρότητα, την ανεπιείκεια και τον αυταρχισμό. Μιας κοινωνίας χωρίς αρχές, χωρίς ιδανικά, χωρίς ελπίδα, χωρίς ανθρωπισμό, χωμένης μέσα στο τέλμα της απελπισίας που δημιουργεί η προσήλωση στην ύλη, στο χρήμα, στις μάταιες απολαύσεις και στην αλαζονεία. Μιας κοινωνίας στην οποία κυριαρχούν και επιβάλλονται οι ακραίες παρωχημένες υλιστικές ιδεοληψίες και κάθε άλλη ακρότητα σε βάρος των αδύνατων και ενδεών και υπέρ των εχόντων, κατεχόντων και διοικούντων.
 
Η από το κράτος εκπορευόμενη αδυσώπητη εξουσία έχει μετατραπεί σε μάστιγα, σε πηγή αδικίας και καταπίεσης. Μπροστά σε αυτήν ο πολίτης νοιώθει και είναι αδύνατος, απροστάτευτος και απελπισμένος. Γι’ αυτό, πολλοί αναγκάζονται να προσφεύγουν στους διεφθαρμένους πολιτικούς, δηλαδή στους ίδιους τους δυνάστες τους, ζητώντας προστασία και έλεος με αντάλλαγμα την ψήφο και τη μετατροπή τους από ελεύθερους πολίτες με τιμή και αξιοπρέπεια σε οπαδούς, χειροκροτητές και ανθρωπάκια χωρίς προσωπικότητα.
 
Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Είναι διάχυτη η απογοήτευση που συντροφεύεται από τη δυστυχία και τη μιζέρια. Επίσης είναι διάχυτη η αλαζονεία των ευκατάστατων εξουσιαστών καθώς και των γόνων και επιγόνων τους.
 
Αισθανόμαστε σαν υποζύγια που δουλεύουν ή προσπαθούν να δουλέψουν με ένα και μοναδικό σκοπό, να πληρώνουν τα συσσωρευόμενα χρέη προς το Δημόσιο, τις Τράπεζες και τους ποικίλους και ποικιλώνυμους τοκογλύφους που έχουν αποθρασυνθεί προβάλλοντας και διαφημίζοντας τα πλούτη τους, μη παραλείποντας ν’ απομυζούν ταυτόχρονα και την τελευταία οικονομική ικμάδα.
 
Πάνω από εμάς και επάνω σε εμάς έχουν επικαθίσει οι πολιτικοί δυνάστες που, μαζί με τις δυνάμεις καταστολής και την ανεξέλεγκτη δικαστική εξουσία, γιγαντώνουν την ταλαιπωρία του μέσου, ανοργάνωτου πολίτη που αποτελεί μόνιμο θήραμα των ποικίλων, ατιμώρητων καταχραστών της κρατικής εξουσίας.
 
Ο πολίτης δεν είναι σε θέση να βρει το δίκαιό του, να διεκδικήσει ακόμα και τα πιο στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματά του. Εξαναγκάζεται να υπακούει τυφλά, να υπηρετεί το κόμμα που εκάστοτε (εξαπατώντας τον χειραγωγούμενο λαό) αρπάζει την εξουσία και ν’ ακολουθεί τους επαγγελματίες πολιτικούς και τους γόνους τους.
 
Τα παλιά και τα δήθεν νέα πολιτικά κόμματα στελεχώνονται από πάμπλουτους τυχοδιώχτες και τιτλούχους που διακρίνονται για την αλαζονεία, την αναίδεια και το θράσος τους και, μέσω των ΜΜΕ, διαφημίζονται ακατάπαυστα και γίνονται “αναγνωρίσιμοι”. Έτσι, χάρη στην πλύση εγκεφάλου του ανόητου πλήθους, καταφέρνουν να εναλλάσσονται στην εξουσία, υποδυόμενοι ποικίλους ρόλους. Άλλοι εμφανίζονται σαν απόγονοι “αγωνιστών” ανυπόστατων αγώνων, κυρίως της μαρξιστικής Αριστεράς και της ευνοιοκρατικής Δεξιάς. Κάποιοι άλλοι υποκρίνονται πως “μάτωσαν” υπέρ των δικαίων των ανύπαρκτων εργατών, πάντως με το αζημίωτο, και όλοι διαθέτουν εμφανείς ή αφανείς τεράστιες περιουσίες, τις οποίες, σε κάθε ευκαιρία, επιδεικνύουν ναρκισσευόμενοι.
 
Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Χρειάζεται εξέγερση όλων των καταπιεζόμενων. Εξέγερση με όλα τα μέσα που διατίθενται σε μια υποτιθέμενη “δημοκρατική Κοινωνία”. Για ν’ απομονωθούν ή να μαντρωθούν οι δυνάστες (οι εξ αυτών παραβάτες του νόμου) και να εκδιωχθούν οι καταπιεστές και πλουτοκράτες. Χρειάζεται όμως συντονισμός, συμπαράταξη, έξυπνες κινήσεις και λογικές διεκδικήσεις τουλάχιστον των στοιχειωδών ανθρώπινων, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Σε αυτήν την κίνηση δεν έχουν θέση οι επαγγελματίες πολιτικοί και κυρίως οι απόγονοί τους, που πρέπει να καταδιωχθούν, μαζί με τα ύποπτα πλούτη τους (νομιμοποιημένα ή μη).
 
Ε. Παπαδάκης
epap@hol.gr
Your rating: None Average: 4.9 (14 votes)