Δευτέρα 26 Αυγούστου 2019


Εξουσία, Κράτος, Δικαιοσύνη

 

Δεν είμαστε ευχαριστημένοι από το κράτος και τους εκπροσώπους του, ούτε από τους πολιτικούς και τα κόμματα. Τους πολιτικούς θεωρούμε αδίσταχτους, ανίκανους, αδιάφορους, αναξιόπιστους, αφερέγγυους, εγωκεντρικούς και ακατάλληλους να εκπροσωπούν και να διοικούν.
 
Δεν είμαστε ευχαριστημένοι από την αστυνομία, δεν σεβόμαστε τους γιατρούς, δικηγόρους, μηχανικούς, λογιστές και τις άλλες κατηγορίες των επαγγελματιών με ανώτατη παιδεία. Δεν εκτιμούμε και τις άλλες επαγγελματικές τάξεις. Με λίγα λόγια υπάρχει κρίση στις μεταξύ μας σχέσεις που συναγωνίζεται τη λεγόμενη “οικονομική κρίση”.
 
Της δυσαρέσκειας δεν εξαιρείται ο πρόεδρος της δημοκρατίας. Επικρίνεται ως αδιάφορος, ανίκανος και άχρηστος. Συχνά γίνεται αναφορά στην εγγύηση του για τη δικαιολόγηση απόκτησης της “ροζ βίλας” από τον ηγέτη της πράσινης πανώλους.
 
Ό τι προέρχεται από την εξουσία θεωρούμε, “εξ ορισμού”, ύποπτο, άδικο, καταπιεστικό. Ιδιαίτερα αν προέρχεται από το υπουργείο οικονομίας και οικονομικών.
 
Η αρνητική στάση έναντι κάθε αρχής και εξουσίας αποτελεί τον κανόνα. Δύσκολα κάποιος ψελλίζει έναν καλό λόγο γι’ αυτούς που στελεχώνουν την κρατική εξουσία σε όλες τις εκφάνσεις της.
 
Συνταξιούχοι ανώτατοι δικαστές εκφράζονται αρνητικά για τη δικαστική εξουσία και τη στελέχωσή της και αναφέρονται στα αίτια της “σημερινής” (;) κακοδαιμονίας της δικαιοσύνης. Την αποδίδουν, όχι στην ανεπάρκεια και ακαταλληλότητα δικαστικών και νομικών γενικά, αλλά στην κατά την τελευταία 15ετία εφαρμογή της αρχαιότητας στις προαγωγές της ηγεσίας και των μελών των ανωτάτων δικαστηρίων κατ’ απαίτηση των συνδικαλιστών ως και την άμετρη επιείκεια των επιθεωρητών [Β. Κόκκινος, “Εστία” της 22.06.2013]. Αν και οι επιθεωρητές ελέγχουν τους επιθεωρούμενους μόνο για τις από αυτούς εκδιδόμενες αθωωτικές αποφάσεις, ενώ για τις κατά κανόνα άδικες καταδικαστικές αποφάσεις και τις φυλακίσεις των αδυνάτων απονέμεται έμπρακτος έπαινος.
 
Η ανεπάρκεια και η ανικανότητα των προσώπων που στελεχώνουν τις τρεις λειτουργίες του κράτους, τη νομοθετική (τη βουλή), τη διοικητική – εκτελεστική (την κυβέρνηση) και τη δικαστική (τα δικαστήρια κάθε δικαιοδοσίας) φαίνεται από τον τρόπο που ασκείται η κρατική εξουσία.
 
Η κυβέρνηση (η εκάστοτε κυβέρνηση) δεν ακολουθεί σταθερή πορεία, δεν διαθέτει σχέδιο δράσης και δεν στελεχώνεται από ικανούς και πεπειραμένους. Ενεργεί άλλοτε παρορμητικά και άλλοτε εκ των ενόντων, πρόχειρα, χωρίς έμπνευση. Πάντοτε όμως με σκοπό τη διατήρηση της εξουσίας και τη στήριξη (κυρίως την οικονομική) όσων μετέχουν σε αυτήν. Γι’ αυτό οι αποφάσεις της είναι σπασμωδικές, στενοκέφαλες, πρόχειρες, αναποτελεσματικές και καταλήγουν στη δημιουργία άτοπων καταστάσεων γιγαντώνοντας την “κρίση”. Αλλά και αν, κατ’ εξαίρεση, η κυβέρνηση αποφασίσει να πάρει κάποιο μέτρο, που μπορεί να ωφελήσει τον λαό, την οικονομία και την κοινωνία, αντιμετωπίζει τη γενική αντίδραση και αποδοκιμασία. Αρχικά εξεγείρονται οι αντιπολιτευόμενοι, με ακραίες αντιδράσεις, θορυβώδεις εκδηλώσεις και πολεμικούς παιάνες. Ακολουθούν οι επαγγελματίες συνδικαλιστές με τις οργανωμένες συντεχνίες. Με αποτέλεσμα να μην επιλύεται κανένα από τα συσσωρευόμενα κοινωνικά, οικονομικά και εθνικά προβλήματα και να επιτείνονται η ανασφάλεια, η γραφειοκρατία, η κακοδιοίκηση και οι αδικίες.
 
Από τη βουλή δεν εκπορεύονται δίκαιοι και εύστοχοι νόμοι. Αντίθετα, παράγονται νόμοι γραμμένοι στο πόδι, που περιέχουν αντιφατικές, παράλογες, υπερβολικές και ανεφάρμοστες διατάξεις. Μεταφέρονται στην Ελλάδα νομοθετήματα άλλων χωρών, χωρίς προσαρμογή τους στην ελληνική πραγματικότητα. Οι νόμοι αυτοί επεκτείνουν την παράλογη ποινικοποίηση κάθε έκφανσης της κοινωνικής ζωής και αθετούν τα στοιχειώδη ανθρώπινα, αστικά και πολιτικά δικαιώματα.
 
Η δικαιοδοτική εξουσία αστοχεί, παραπαίει, δυσλειτουργεί και, αντί να διασφαλίζει την κοινωνική ειρήνη και αρμονικές συνθήκες κοινωνικής συμβίωσης, κατορθώνει το εντελώς αντίθετο. 
 
Αλαζονεία, αγένεια, αυστηρότητα, βλοσυρότητα, άγνοια, εξουσιομανία, έλλειψη δημοκρατικού ήθους, αρχών, ιδεολογίας, κατάρτισης, αναλγησία, ακρότητες, ανεπιείκεια, προκλητικότητα, απανθρωπιά, πώρωση, αδιαφορία είναι οι χαρακτηρισμοί (μαζί με παρόμοιους) που αρμόζουν και χαρακτηρίζουν τη δράση των εκπροσώπων της κρατικής εξουσίας (νομοθετικής, διοικητικής – εκτελεστικής και δικαστικής). Κάποιες, ασήμαντες εξαιρέσεις δεν ωφελούν, ούτε αλλάζουν τον ζόφο της αδικίας.
 
Πρόκειται για συμπεριφορά κατακτητών προς κατακτημένους, με επικρατούσα την αλαζονεία και την απανθρωπιά.
 
Αυτές οι παρατηρήσεις επαληθεύονται από την καθημερινή δοκιμασία του μη προνομιούχου (του “απλού”) πολίτη - διοικούμενου, ο οποίος υποφέρει προσβολές, αδικίες, εξευτελισμούς, διώξεις και καταπιέσεις από τους φορείς της κρατικής εξουσίας που σπάνια ελέγχονται και δεν τιμωρούνται για τις αδικίες, την ασυδοσία, την προκλητικότητα και τις ακρότητές τους.
 
Η οικονομική αδυναμία είναι ό τι χειρότερο μπορεί να συμβεί στον διαβιούντα στη χώρα μας. Αυτός, αντί αρωγής, επιβαρύνεται με ποινικές και διοικητικές κυρώσεις, τιμωρείται με “πρόστιμα”, εξευτελίζεται, διαπομπεύεται και εξοντώνεται από τους εκπροσώπους της εξουσίας, την οποία τρέφει, συντηρεί και θεριεύει ο ανθρώπινος πόνος.
 
Εάν βρεθείς σε οικονομική αδυναμία να καλύψεις και τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες επιβίωσης, δέχεσαι πάντοτε την επίθεση της εξουσίας, που σε επιβαρύνει ακόμη περισσότερο. Ενώ δεν αποκτάς εισόδημα, εξ αιτίας της ανεργίας και της λεγόμενης “κρίσης”, ο κρατικός μηχανισμός, δια των εκπροσώπων του, αντί να σε στηρίξει και να σε ανακουφίσει με ελαφρύνσεις και παροχές, προσθέτει στα βάρη σου εφιαλτικά πρόστιμα, παράλογες προσαυξήσεις, μεσαιωνικές κυρώσεις και σε οδηγεί σε αδιέξοδο. Από τα ΜΜΕ διαχέεται η κρατική απειλή, που συχνά πραγματοποιείται:  όποιος δεν πληρώσει αυτά που οφείλει στο κράτος θα διωχθεί ποινικά, θα υποστεί κατασχέσεις, θα του αφαιρεθούν οι τυχόν οικονομίες του και θα καταλήξει στη φυλακή. Τις προς το κράτος οφειλές αποφασίζουν και διαμορφώνουν άσχετοι, άπειροι και ανίκανοι προς πάσα άλλη εργασία, που εκάστοτε καταλαμβάνουν την εξουσία καταδυναστεύοντας τους αδύναμους
 
Παρά τις συνταγματικές “εγγυήσεις” περί εφαρμογής των αρχών του κράτους δικαίου, ηθικής και πρόνοιας, ο πολίτης αντιμετωπίζεται σαν δουλοπάροικος, κατακτημένος και μόνιμα παραβάτης. Η ελευθερία περιορίστηκε δραστικά και τείνει να εκλείψει.
 
Η βουλή ψηφίζει άμεσα και έμμεσα ποινικές διατάξεις και “ειδικούς ποινικούς νόμους” για να καταδιώκει τους αδύναμους, ενώ παράλληλα στηρίζει τους αδίσταχτους τοκογλύφους, τους διαχρονικούς μαυραγορίτες και, με την παραγωγή άδικων νόμων, καθιστά την καθημερινότητα εφιάλτη. Ήδη οι αηδείς έμποροι χρυσού έχουν αποκτήσει ασυδοσία και προκαλούν με τις συνεχείς τηλεοπτικές εμφανίσεις, μαζί με τους αμετανόητους εκβιαστές των “ευαγών ιδρυμάτων”, τις τραπεζικές ανώνυμες εταιρείες.
 
Παρά τις περί “ισότητας ενώπιον του νόμου” συνταγματικές διακηρύξεις, στην πράξη ο λόγος του αδύναμου πολίτη δεν έχει αξία, κυρίως όταν αντιπαρατίθεται με τον λόγο εκπροσώπου της εξουσίας, αστυνομικού, δικαστή, εισαγγελέα, γραμματέα, εφόρου, “επώνυμου” και τραπεζίτη. Ο πολίτης πάντοτε έχει άδικο. Οφείλει να υπακούει, να πληρώνει, να πειθαρχεί και ν’ ανέχεται. Τα δικαιώματά του υπάρχουν στα χαρτιά, ενώ στην πράξη δεν έχουν αξία. Μια επίσκεψη στις δικαστικές αίθουσες επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Επιτρέπεται όμως το δικαίωμα της απεργίας (μαζί με το “δικαίωμα επιστράτευσης”) κυρίως όταν αυτό το ασκούν οι ποικίλες συντεχνίες για να διατηρήσουν τα σε βάρος των αδύνατων προνόμια και “κεκτημένα”.
 
Επικρατεί η αδικία, η καταπίεση, η ανεπιείκεια ή έλλειψη ανθρωπιάς και αλληλεγγύης. Είναι άγνωστη η προς τον αδύναμο και τον ασθενή κοινωνική αρωγή και κρατική βοήθεια, εκτός αν πρόκειται για την ανάδειξη κάποιου ισχυρού ή επιτήδειου, οπότε η προς τους πάσχοντες επιβαλλόμενη βοήθεια γίνεται μέσο προβολής με εξευτελισμό των ενδεών.
 
Η απάνθρωπη αυτή κατάσταση μονιμοποιήθηκε και εξαφάνισε κάθε στοιχείο ανθρωπισμού και πολιτισμού. Βιώνουμε αληθινό πόλεμο που εξοντώνει τους αδύνατους και αποθηριώνει τους ισχυρούς.
 
Η λύση είναι μια και μοναδική. Χρειάζεται “εξέγερση συνειδήσεων”. Χρησιμοποίηση των όπλων της λογικής, της ηθικής, της αλληλεγγύης και της αγάπης. Απαιτείται αφύπνιση από τον λήθαργο και άμεση δράση των πολλών και των αδύνατων ενάντια στους λίγους και ισχυρούς της εξουσίας κάθε μορφής και είδους (συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης, που αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος). Με σκοπό την ανατροπή της ανάλγητης εξουσίας, που τρέφεται από την αδράνεια, την παθητικότητα, την έλλειψη αγωνιστικότητας, οργάνωσης, αληθινής παιδείας αλλά και σοβαρότητας.
 
 
 
Ε. Παπαδάκης
 
 
Your rating: None Average: 4.7 (14 votes)