Πέμπτη 18 Οκτωβρίου 2018


ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΑΔΙΚΙΕΣ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ

Οι ασκούντες την Εξουσία δεν έχουν (δεν θέλουν να έχουν) επαφή με την πραγματικότητα. Αυτό προκύπτει από τις σπασμωδικές κυβερνητικές τους ενέργειες, που, σε πολλά, μοιάζουν με τους προηγούμενους κυβερνήτες. Προηγούμενοι και κάτοχοι της Αρχής, που ασκούν κυβερνητικά, νομοθετικά και δικαστικά έργα, έχουν κοινή την έλλειψή ορθής αντίληψης, κρίσης, ικανότητας και θέλησης να προσφέρουν στην Πατρίδα.

 
Η πρόθεση και διάθεση προσφοράς λείπουν από τους κατέχοντες κυβερνητικές θέσεις, αλλά και από εκείνους που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν. Αμφότεροι δεν καταλαβαίνουν (δεν μπορούν να καταλάβουν) τις ανυπέρβλητες δυσκολίες που αντιμετωπίζει, προσπαθώντας να επιβιώσει, ο μέσος πολίτης. Εκείνος που δεν μετέχει και δεν μοιράζεται την κοινωνική και οικονομική ισχύ των κυβερνώντων και των αντιπολιτευόμενων, που ανήκουν στη σημερινή τάξη των Πατρικίων. Εκείνος, που, για παράδειγμα, δεν είναι υπουργός, υφυπουργός, γενικός γραμματέας, αρχηγός της αντιπολίτευσης, κυβερνητικός εκπρόσωπος, ανώτατος δικαστής, τραπεζίτης, μεγαλέμπορος, εργολάβος του Δημοσίου, συγγενής ή “κολλητός” τους.
 
Τόσο οι κυβερνητικοί, των δύο κομμάτων, όσο και οι αξιωματικά αντιπολιτευόμενοι (χωρίς να εξαιρούνται άλλοι κομματικά επιφανείς), ανήκουν όχι απλά στις ευημερούσες οικονομικές τάξεις. Ανήκουν στις ανώτατες εισοδηματικές τάξεις, διαθέτοντας πολλές εκατοντάδες χιλιάδων ευρώ και άλλων σκληρών νομισμάτων. Οι περιουσίες πολλών από αυτούς ανέρχονται σε εκατομμύρια και, όπως βεβαιώνουν οι αρμόδιοι Ελεγκτές, είναι νόμιμες. Απόλυτα νόμιμες. Ηθική και Νομιμότητα ταυτίζονται. Αυτό ισχυρίζονται κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι. Προ πάντων η Ηθική. Η Ηθική τους. Κομμένη και ραμμένη στις δικές τους πληθωρικές διαστάσεις.
 
Θυμάμαι την περίοδο που η Πατρίδα με είχε καλέσει να υπηρετήσω τη θητεία μου, εγκαταλείποντας τις άλλες ασχολίες για επαγγελματική, οικονομική, κοινωνική καταξίωση και αποκατάσταση. Έπρεπε, σύμφωνα με τον Νόμο, να διαθέσω τον ίδιο τον εαυτό μου στην Υπηρεσία της Πατρίδας. Γι’ αυτό, μετά τη βασική στρατιωτική εκπαίδευση, κλήθηκα να ορκιστώ πίστη στην Πατρίδα, στη Δημοκρατία και σε όσα περιλάμβανε ο στρατιωτικός όρκος.
 
Η θητεία μου διάρκεσε σχεδόν τρία χρόνια, όπως των περισσότερων μη προνομιούχων και μη ενταγμένων στα κομματικά τάγματα.
 
Κατά το ίδιο χρονικό διάστημα οι σημερινοί και οι επίδοξοι κυβερνώντες, πολλοί γόνοι και επίγονοι επαγγελματιών πολιτικών, εξαγόραζαν τις θητείες τους ή υπηρετούσαν συμβολικά για τρείς έως έξι μήνες, επειδή είχαν σοβαρότερες ασχολίες. Φρόντιζαν για τη μελλοντική τους ευμάρεια : έσπευδαν να καταλάβουν κυβερνητικές θέσεις, να σπουδάσουν στα ιδιωτικά και δημόσια εκπαιδευτήρια της Δύσης και της Ανατολής, πληρώνοντας αμύθητα χρηματικά ποσά, που ο απλός πολίτης δεν μπορεί ούτε να ονειρευτεί.
 
Κατόπιν, ο συρφετός των καλοζωισμένων και σπουδαγμένων ανέλαβε αυτόκλητα να κυβερνήσει, συσσωρεύοντας τεράστια πλούτη, τα οποία απολαμβάνουν οι μόνιμα προνομιούχοι, χωρίς να παραλείπουν να μοιράζουν κάποια ψίχουλα στους οπαδούς και τους παρατρεχάμενους, για να κατασιγάσουν την πείνα τους.
 
Αυτοί οι ίδιοι, μαζί με τους απογόνους τους, πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενεάς, εξακολουθούν να κυβερνούν. Χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα. Φοβούνται μόνο τον ξένο παράγοντα. Πρόκειται για “εθνική παράδοση”, που ακολουθείται από τους ισχυρούς, όλων των κομματικών αποχρώσεων. Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Όποιος αντιδρά ή δυστροπεί καταλήγει στη φυλακή ή θεωρείται γραφικός και περιθωριακός. Και στις δυο περιπτώσεις αυτός που αποκλίνει και δεν σέβεται την “Παράδοση”, απλά εξοντώνεται ή καθίσταται ακίνδυνος. Δεν αναφέρομαι μόνο στο κόμμα, του οποίου η ηγεσία φιλοξενείται στις ευρύχωρες ελληνικές φυλακές. Αναφέρομαι στο πλήθος των αδύνατων και των πενήτων, που εξοντώνει η τρικέφαλη Εξουσία.
 
Η Εξουσία, που ασκείται από τους Πατρικίους, γίνεται όλο και πιο αδίσταχτη, άδικη, σκληρή, απρόσωπη. Δεν υποχωρεί μπροστά στον ανθρώπινο πόνο, δεν ακούει τις κραυγές των δυναστευόμενων πολιτών. Συνεχίζει απτόητη το έργο της, με τις διάφορες μορφές που κάθε φορά αποκτά : διοικώντας, νομοθετώντας και δικάζοντας.
 
Η Αστυνομία έχει τον πρώτο λόγο. Ελέγχεται ο αμέριμνος πολίτης επειδή κυκλοφορεί στους δρόμους. Αν οφείλει στο αδηφάγο Κράτος, δηλαδή στους Πατρικίους, συλλαμβάνεται και αντί να επισκεφτεί, για παράδειγμα, τον αδελφό του που γιορτάζει, βρίσκεται στα φιλόξενα κρατητήρια της Αστυνομίας ή, αν προτιμά, καταλήγει στον Κορυδαλλό ή σε άλλο ευαγή χώρο.
 
Πέτυχαν οι κυβερνητικοί και οι άλλοι να κάνουν τον βίο αβίωτο. Όλοι χρωστάμε, εκτός από τους ισχυρούς. Πληρώνεις τους φόρους που σου επιβάλλουν οι ατσαλάκωτοι της Εξουσίας και αμέσως προστίθενται και άλλοι φόροι, επιβαρύνσεις, πρόστιμα και απίθανες οικονομικές απαιτήσεις του άδικου Κράτους.
 
Παράλληλα, ενώ οι πολίτες βρίσκονται σε κατάσταση αποχαύνωσης, εξ αιτίας της ακατάπαυστης πλύσης εγκεφάλου από τα ΜΜΕ, ηλεκτρονικά και άλλα, δημιουργούνται ποικίλες περισπάσεις, με χρήση της σύγχρονης σκηνοθεσίας, των μεθόδων παραπλάνησης : συλλαμβάνονται τα ηγετικά στελέχη αντιπολιτευόμενου την Εξουσία τους δεξιόστροφου κόμματος και εγκλείονται, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία, στις φυλακές. Εξαπολύονται καταδικασμένοι σε ισόβια τρομοκράτες, με τους οποίους ασχολούνται, στη συνέχεια, τα ΜΜΕ και οι κυβερνητικοί και αντιπολιτευόμενοι εκπρόσωποι. Καταδιώκεται ψυχικά πάσχων τέως υπουργός, πολιτικοί κλεπταποδόχοι και άλλοι για τον αποπροσανατολισμό της λεγόμενης Κοινής Γνώμης, που ούτε κοινή είναι πια, ούτε γνώμη.
 
Το κύριο κατόρθωμα των Εξουσιαστών δεν είναι η σωτηρία μας από την οικονομική καταστροφή, μέσα στην οποία συνηθίζουμε να βιώνουμε. Είναι η νέκρωση της διάθεσης για αγώνα, για προσπάθεια και για ζωή. Με τα σύγχρονα μέσα που διαθέτει η ανήθικη Τρικέφαλη Εξουσία, κατάφερε να μας εξουδετερώσει. Αισθάνεται πια ήσυχη, γαλήνια και ισχυρή να συνεχίζει ευωχούμενη το έργο διάλυσης ενός υποτίθεται γενναίου και ανυπόταχτου Λαού.
 
Ξεχάσαμε πια τον λόγο για τον οποίο ζούμε. Στερηθήκαμε τη χαρά της ζωής και απλά επιβιώνουμε, περιμένοντας τον επόμενο έλεγχο της Αστυνομίας, που και αυτή προσαρμόστηκε και υπακούει στις εντολές της Εξουσίας. Περιμένουμε τη σύλληψή μας και τη στέρηση και του τελευταίου ίχνους ελευθερίας που απέμεινε, να κυκλοφορούμε στους ρυπαρούς δρόμους, μην ξέροντας που πηγαίνουμε.
 
Δεν απέμεινε καμιά εστία αντίστασης : όλοι πια έχουν συμβιβαστεί γιατί το μόνο που κατάφεραν να μας κάνουν να σκεπτόμαστε είναι η επιβίωση την επόμενη ημέρα.
 
 
Νικόλαος Άρπαλος 
Your rating: None Average: 5 (8 votes)