Δευτέρα 1 Οκτωβρίου 2018


ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ

Παρακολουθώντας στις τηλεοράσεις ειδήσεις ή πολιτικές αναλύσεις και αντιπαραθέσεις, αναγκαζόμαστε να υποστούμε ταυτόχρονα τις κατά κανόνα δύσμορφες όψεις των επαγγελματιών πολιτικών, που έχουν επικαθήσει επί του τραχήλου μας και μας καταδυναστεύουν, εξ αιτίας των λανθασμένων επιλογών και των ανομημάτων των πολιτών, που έχουν δικαίωμα ψήφου.
 
Διαπιστώνουμε με αισθήματα αποστροφής και αηδίας τους κατ’ επάγγελμα πολιτικούς, με την ξύλινη γλώσσα και τη φλυαρία τους, να ρίχνουν ακόμα πιο κάτω το ήδη απαράδεκτα χαμηλό επίπεδο της μεταξύ μας και κυρίως της μεταξύ πολιτικών επικοινωνίας που είναι πρακτικά ανύπαρκτη. Πρόκειται για επικοινωνία μεταξύ κουφών και απροσάρμοστων.
 
Εκτός από δύσμορφοι, βλοσυροί, εγωπαθείς και αλαζόνες, οι επαγγελλόμενοι τους πολιτικούς διακρίνονται για την ασυναρτησία των λεγομένων καθώς και για την κενότητα του από αυτούς εκφερόμενου λόγου, που απαρτίζεται συνήθως από κραυγές, συνθήματα, “εξυπνάδες”, κενολογίες, υπερβολές και, εν τέλει, αντιφάσεις και ανοησίες.
 
Επίσης, χαρακτηριστικό στοιχείο του κατ’ ευφημισμό λεγόμενου “πολιτικού λόγου” είναι η αντιφατικότητα των επιχειρημάτων, η θρασύτητα, η προσποίηση και η αναίδεια των κατ’ επάγγελμα πολιτικών και των συγγενών τους (όπως των γιών, θυγατέρων, γαμπρών και συζύγων που και αυτοί μετέχουν στο πολιτικό γίγνεσθαι χάριν των προβεβλημένων προστατών τους).
 
Θέση ανώτερη των πολιτικών όλων των αποχρώσεων κατέχουν οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι δηλώνουν πως διαθέτουν, κατά κανόνα, το “αλάθητο”. Έχουν γνώμη και επιμένουν να την επιβάλλουν επί παντός θέματος, προβλήματος και αντικειμένου, υπηρετώντας τους αφανείς υποβολείς τους, των οποίων προωθούν, στηρίζουν και εν γένει θάλπουν τα αφανή και άκρως ιδιοτελή και αντιλαϊκά συμφέροντα διατήρησης και επαύξησης του πλουτισμού και της επικράτησής τους.
 
Ακούμε να ομιλούν περί ηθικής και εντιμότητας αποδεδειγμένα ανέντιμοι και ανήθικοι πολιτικοί αλλά και δημοσιογράφοι, εκμεταλλευόμενοι τη δυνατότητα προβολής και διάδοσης του λόγου τους, μέσω των ΜΜΕ, τα οποία μόνο συγκεκριμένοι και επώνυμοι διαθέτουν. Ύμνοι υπέρ της ισότητας, της ισοπολιτείας, της δικαιοσύνης, της διαφάνειας και της δημοκρατίας εκπορεύονται από βεβαιωμένα φοροκλέφτες, απατεώνες, άδικους και παραβάτες. Τα παραδείγματα δεν έχουν ούτε αρχή ούτε τέλος. Είναι πρακτικώς άπειρα, επί καθημερινής βάσεως, με ασύδοτη και αναιδή κατάχρηση των εννοιών, κυρίως, “δημοκρατία”, “πατρίδα”, “δικαιοσύνη”, “ισότητα”, “αλληλεγγύη” και όσες άλλες διαθέτει το λεξιλόγιο.
 
Ως πρόεδρος της βουλής, επί παραδείγματι, διορίστηκε από τον πρώτο πολιτικό σχηματισμό (που απαρτίζεται από συγγενείς, φίλους, κουμπάρους, κληρονόμους και άλλους καιροσκόπους, θρασείς και ανεπάγγελτους) κάποιος στερούμενος προσόντων, με μοναδική του προσφορά την πίστη στο κόμμα και την παροχή της εργασίας του σε αυτό, αρχικά ως αφισοκολλητής και, στη συνέχεια, ως κομματικός εγκάθετος. Γι’ αυτό, η εμφάνισή του θυμίζει περισσότερο οινόφλυγα και καθόλου ένα σεβάσμιο πρόεδρο βουλής. Ο λόγος του είναι φτωχός, ξύλινος, μονότονος, απειλητικός και κακόηχος. Μαζί του είχε αναδειχτεί και ο αποπεμφθείς για την άθλια διαγωγή του τέως υπουργός, που έμεινε γνωστός για την εκ μέρους του γενόμενη ταύτιση του “νόμιμου” με το “ηθικό” καθώς και για τον αχαλίνωτο πλουτισμό των στενών συγγενών τους, ένας εκ των οποίων πραγματοποιούσε εισόδημα εκ του δημόσιου ταμείου έξι και πλέον εκατομμυρίων κατ’ έτος.
 
Υπουργός εργασίας ανέλαβε άλλος κομματικός εγκάθετος, χωρίς προσόντα, χωρίς κατάρτιση, με μοναδικό εφόδιο την προς το κόμμα προσήλωση και πίστη.
 
Ο απροσάρμοστος και εμφανώς μειονεκτικός πρωτότοκος γιός ενός παρατρεχάμενου του αποκαλούμενου “εθνάρχη” κατέλαβε υπουργικό θώκο, ώστε ν’ αναγκαζόμαστε να τον υφιστάμεθα με θλίψη καθώς κακοποιεί τη λογική και την αισθητική μας με τα καμώματα και τις ασυναρτησίες του. Η όψη του θυμίζει ασθενή υπό φαρμακευτική αγωγή και είναι εφάμιλλος του εθναρχικού ανεψιού, διατελέσαντος και τούτου υπουργού, ο οποίος έγινε διάσημος εκτός από την ανοησία και τις πλαστές πινακίδες του αυτοκινήτου του.
 
Άλλος, ως ο μαθουσάλας της πολιτικής, ανέδειξε στο πολιτικό στερέωμα της ταλαίπωρης χώρας μας γιούς, θυγατέρες αλλά και εγγονούς ώστε να διαιωνίζεται η οικογενειακή του ισχύς και η επαύξηση του ήδη γιγαντιαίου εισοδήματος του ίδιου και των συγγενών του. Όμοια, ο εκλιπών εθνάρχης πρόλαβε να προωθήσει τη στρατιά των συγγενών του και έτσι ήδη η πολιτική εμπλουτίστηκε με δύο τουλάχιστον, περιορισμένων δυνατοτήτων και μειωμένης αντίληψης, με ανύπαρκτες ικανότητες, οι οποίοι φέρουν με υπερηφάνεια το ίδιο με αυτόν ονοματεπώνυμο.
 
Αντίστοιχες θέσεις ευθύνης κατέλαβαν άλλοι κομματικά προβεβλημένοι, αποτυχημένοι στα επαγγέλματά τους, χωρίς αρχές, χωρίς ηθικές “περισπάσεις” και χωρίς προσόντα, πέραν του θράσους, της μανίας για εξουσία και της επιδίωξης για άκοπο και μεγάλο πλουτισμό, οι οποίοι αθρόως υπουργοποιήθηκαν (κυρίως για να καλύψουν την ανεργία τους και για να στηρίξουν τον κυβερνητικό κομματικό σχηματισμό για να διαιωνιστεί στην εξουσία και να έχουν οι σε αυτόν προσηλωμένοι τις απολαβές και τα προνόμια που επιθυμούν για να κορέσουν τις ακόρεστες επιθυμίες και τη βουλιμία τους).
 
Τέτοιους πολιτικούς, που δεν έχουν σχέση με αρχές και ηθική, ούτε πιστεύουν στη δημοκρατία, στη δικαιοσύνη και στην ισότητα, διαθέτουν σε επάρκεια όλα τα κόμματα και τα αποκόμματα, οι πολιτικοί σχηματισμοί και τα ποικίλα μικρομάγαζα της δήθεν πολιτικής.
 
Εάν δεχτούμε πως ολόκληρη η ελληνική κοινωνία συγκροτείται και απαρτίζεται από τέτοιους ανθρώπους, στερούμενους ηθικής, αρχών και μόρφωσης, το απογοητευτικό συμπέρασμα είναι, ότι διαθέτουμε μια κοινωνία άθλια, χαμένη, παρακμασμένη και ανίκανη να επιβιώσει.
 
Γι’ αυτό, πρέπει ν’ αποδεχτούμε πως οι ανίκανοι και άχρηστοι έχουν συσσωρευτεί στα κομματικά καταστήματα, ενώ η υπόλοιπη κοινωνία διαθέτει μέλη υγιή, που δεν έχουν καμιά συγγένεια ή σχέση με τους επαγγελματίες πολιτικούς και τους επιγόνους τους. Η αποδοχή αυτή είναι απολύτως αναγκαία για να μπορέσουμε να ζήσουμε μέσα σε αυτήν τη σαπισμένη κοινωνία, για να αγωνιστούμε να τη διορθώσουμε και να την εξυγιάνουμε, στο πλαίσιο ο καθένας των δυνάμεων και των ικανοτήτων του, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο, απαλλαγμένο από το άγος των παρακμασμένων παλιών κομμάτων με τις πρακτικά ανύπαρκτες ιδεολογίες και τις υπαρκτές ιδεοληψίες τους.
 
 
Γιώργος Ιορδανίδης
 
 
 
 
 
 
 
 
 

  

Your rating: None Average: 5 (7 votes)