Σαββάτο 21 Οκτωβρίου 2017


ΑΔΕΙΕΣ ΣΕ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΥΣ

Η κοινωνία ταράχτηκε πρόσφατα από τον φόνο ενός δεσμοφύλακα (σωφρονιστικού υπαλλήλου) από κρατούμενο κατάδικο, αλβανικής καταγωγής, και, στη συνέχεια, την εν ψυχρώ εκτέλεση του δολοφόνου από τους δεσμοφύλακες, κατόπιν βασανιστηρίων και άγριας κακοποίησής του.

 
Εξ αιτίας του τραγικού συμβάντος, δημιουργήθηκαν ερωτήματα και απορίες σχετικά με τα κίνητρα της δολοφονικής επίθεσης του καταδίκου κατά του δεσμοφύλακα, ενώ ως προς τη δολοφονία του δράστη από όργανα της Πολιτείας δεν απασχολήθηκε όσο θα έπρεπε και δεν προβληματίστηκε η κάθε άλλο παρά ευαίσθητη Κοινωνία μας.
 
Πολλά ακούστηκαν σχετικά με τη συμπεριφορά των δεσμοφυλάκων προς τους κρατούμενους και σχετικά με την οικτρή κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει, το κατ’ ευφημισμό αποκαλούμενο “σωφρονιστικό σύστημα”, εξ αιτίας του υπερκορεσμού των ακατάλληλων φυλακών, που είναι διασπαρμένες σε ολόκληρη την Επικράτεια καθώς και εξ αιτίας της ακαταλληλότητας και της συνακόλουθης ανικανότητας των ασχολούμενων με τον δήθεν σωφρονισμό των φυλακισμένων.
 
Χωρίς συγκεκριμένη τεκμηρίωση, μόνο με τις φήμες, που ασφαλώς στηρίζονται σε γεγονότα, δεν μπορεί κανείς να προχωρήσει σε κρίσεις και επικρίσεις για το σύστημα σωφρονισμού. Μπορεί, όμως, ν’ ανιχνεύσει και να καταγράψει τα στοιχεία, που είναι εμφανή και εντοπίζονται εύκολα.
 
Σχετικά με τον κακοποιηθέντα και δολοφονηθέντα από τα κρατικά όργανα αλλοδαπό δολοφόνο, ακούστηκε πως δεν του χορηγούσαν για πολλά έτη άδεια για να επισκεφτεί τους συγγενείς του, στην Ελλάδα, και ιδιαίτερα τη μητέρα του, εάν προηγουμένως δεν ερχόταν σε “συνεννόηση” (με ο τι μπορεί να σημαίνει αυτό) με εκείνους, που κρατούν τον πρωτεύοντα ρόλο και είναι σε θέση να επηρεάζουν τις κρίσεις για τη χορήγηση ή μη αδειών. Αποτέλεσμα της εξακολουθητικής άρνησης ικανοποίησης ενός δικαιώματος, που προβλέπεται από τον νόμο, ήταν να εξαγριωθεί ο καταδικασμένος και να συμβούν όσα τραγικά συνέβησαν.
 
Για ν’ αποκτήσει γνώση ο αναγνώστης, που ενδιαφέρεται (υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που ανησυχούν και προβληματίζονται) για το σύστημα χορήγησης αδειών στους καταδικασμένους (για τους προφυλακισμένους δεν γίνεται λόγος, επειδή η προφυλάκιση θα έπρεπε να είχε καταργηθεί αντί να εφαρμόζεται για ψύλλου πήδημα στη θλιβερή χώρα μας, όπως την καταντήσαμε με τις πολιτικές και τις εν γένει επιλογές μας) παρατίθεται παρακάτω απόφαση αρμόδιου δικαστικού οργάνου, που απέρριψε μια ακόμη από τις αιτήσεις καταδικασμένου αλλοδαπού για χορήγηση ολιγοήμερης άδειας για να επισκεφτεί την οικογένειά του.
 
Σημειώνουμε εισαγωγικά, ότι στη Χώρα μας οι ποινές στέρησης της Ελευθερίας και, ειδικά, ισόβιας κάθειρξης αποτελούν σύνηθες φαινόμενο και πολλοί άσχετοι, αθώοι ή παραβάτες ασήμαντων διατάξεων των εκάστοτε ισχυόντων νόμων περί ναρκωτικών και των νόμων, που προστατεύουν την Περιουσία (αντί ν’ αθωωθούν ή να δικαστούν με αναστολή, με επιβολή  ποινής μερικών μηνών φυλάκισης) καταδικάζονται με ποινές δεκάδων ετών κάθειρξης (κάθειρξη αποκαλείται κάθε ποινή, που αρχίζει από τα πέντε και μπορεί να φτάσει τα δέκα χρόνια. Η πρόσκαιρη κάθειρξη ξεκινώντας από τα πέντε φτάνει μέχρι τα είκοσι έτη και, στο τέλος, προβλέπεται η ισόβια κάθειρξη).
 
Ο καταδικασμένος σε ποινή δέκα, δεκαπέντε, δεκαοχτώ, είκοσι ετών ή σε ισόβια κάθειρξη σπάνια είναι έμπορος ναρκωτικών ή δράστης διακεκριμένων κλοπών ή ληστειών. Συνήθως πρόκειται για κάποιον φτωχό, αδύναμο, ασθενή, επιπόλαιο, νοητικά στερημένο, πεινασμένο σε απόγνωση ή αλλοδαπό, τον οποίο οι ανήκοντες στις προνομιούχες κοινωνικές τάξεις Δικαστές καταδικάζουν με συνοπτικές διαδικασίες, παραβιάζοντας κάθε έννοια Δικαιοσύνης μαζί με την κείμενη νομοθεσία, η οποία απαιτεί οι καταδικαστικές αποφάσεις να διαθέτουν όχι μόνο πλήρη και ειδική αιτιολογία της καταδίκης αλλά, επί πλέον, η αιτιολογία αυτή να είναι ιδιαίτερα αναλυτική και πειστική. Να είναι εμπεριστατωμένη. Βέβαια, δεν μπορεί να υπάρξει εμπεριστατωμένη αιτιολογία μιας καταδικαστικής απόφασης, που εκδόθηκε μετά από διαδικασία λίγων λεπτών!
 
Τέτοιες αιτιολογίες στις καταδικαστικές αποφάσεις, ειδικά στις υποθέσεις ναρκωτικών, δεν θα βρείτε και αν βρείτε θα πρόκειται για εξαίρεση, που επιβεβαιώνει τον θλιβερό κανόνα της αδικίας. Προσπάθειες σοβαρές για βελτίωση ή, ορθότερα, για την εκ βάθρων αλλαγή του ισχύοντος καθεστώτος δεν υπάρχουν, ελλείψει ιδεολογικών ή άλλων ευγενών κινήτρων καθώς και ελλείψει οικονομικών ωφελειών των αρμόδιων.
 
Με το κατωτέρω παρατιθέμενο βούλευμα, αλλοδαπός κατάδικος δεν πήρε την ολιγοήμερη άδεια, που είχε δικαίωμα να του χορηγηθεί, βάσει του νόμου, για να επισκεφτεί την εγκατεστημένη στην Ελλάδα οικογένειά του (αποτελούμενη από την Ελληνίδα σύζυγο και ανήλικο παιδί του), επειδή (α΄) είναι αλλοδαπός, (β΄) με βάση τη μεσαιωνική ποινή, που του επιβλήθηκε, πρέπει να μείνει πολλά ακόμα χρόνια στη φυλακή (για να “σωφρονιστεί”), (γ΄) το δικαστικό Συμβούλιο δεν πείστηκε, ότι ο καταδικασμένος έχει πραγματικά μόνιμη κατοικία στην Ελλάδα (ούτε ασχολήθηκε ζητώντας συμπληρωματικά στοιχεία για να πειστεί, απλά απέρριψε τη νόμιμη αίτηση) και (δ΄) δεν πείστηκαν οι Κριτές της αίτησης του αιτούμενου φυλακισμένου, ότι θα κάνει “καλή χρήση” της άδειας (χωρίς εξήγηση από πού συνήγαγαν αυτήν την πρόβλεψη).
 
Είναι χαρακτηριστικό της τυπολατρίας και της αδιαφορίας για τον ανθρώπινο πόνο και τις ανθρώπινες ανάγκες των Δικαστών, που απέρριψαν την αίτηση, καθώς και του Εισαγγελέα, ο οποίος εισηγήθηκε την απόρριψη, ότι δεν ενδιαφέρθηκαν να συμπληρώσουν τις αποδείξεις και τα στοιχεία, προκειμένου να κάνουν δεχτή την αίτηση του καταδίκου, ενώ είχαν υπηρεσιακή υποχρέωση, επειδή εφαρμόζεται το λεγόμενο ανακριτικό σύστημα. Βάσει του Συστήματος αυτού, το Συμβούλιο οφείλει με δική του πρωτοβουλία να ερευνά την ποινική υπόθεση και να συλλέγει στοιχεία και αποδείξεις. Με σκοπό να εκδίδεται πάντοτε δίκαιη, πειστική και πλήρως αιτιολογημένη απόφαση.
 
Επίσης δεν φρόντισαν να διορθώσουν ένα ασήμαντο “λάθος”, που διαπίστωσαν σε μια υπεύθυνη δήλωση. Απέρριψαν το αίτημα, επειδή στην αίτηση για χορήγηση της άδειας αναφέρει ο κρατούμενος, ότι θα φιλοξενηθεί σε κατοικία επί της οδού Δημητρακοπούλου αριθμός 61-63, ενώ στην υπεύθυνη δήλωση της συζύγου του αναφέρεται, ότι θα φιλοξενηθεί επί της οδού Δημητρακοπούλου αριθμός 63! Διυλίζομεν τον κώνωπα και καταπίνομε την κάμηλον(Ματθ. κγ' 24).
 
Ας σημειωθεί ακόμα η επιδίωξη του Υπουργείου Δικαιοσύνης να εξουδετερώνει και, κυρίως, να καταργεί τον συνήγορο του κατηγορουμένου ή του καταδίκου. Με βάση αυτήν την τάση, που νομοθετήθηκε και επεκτείνεται σταδιακά (μέσω της ακατάπαυστης παραγωγής κακών νόμων), τα δικαστικά Συμβούλια δεν καλούν τους συνηγόρους μαζί με τους κρατούμενους για να ακουστούν οι απόψεις τους και ν’ αποκτήσουν άμεση γνώση από τον ίδιο τον κρινόμενο, αλλά, με ασήμαντες εξαιρέσεις, απορρίπτουν τις αιτήσεις βασιζόμενοι σε έγγραφα, που δεν κάνουν τον κόπο να συμπληρώσουν ή, πολλές φορές, ακόμα και ν’ αναγνώσουν. Υπάρχουν περιπτώσεις, στο πλαίσιο του κανόνα, κατά τις οποίες οι Δικαστές των Συμβουλίων ερμηνεύουν τον νόμο αντίθετα προς το πνεύμα του, με σκοπό ν’ απορρίπτουν τις αιτήσεις. Το ίδιο παρατηρείται και στις αιτήσεις, με τις οποίες οι αδικαιολόγητα και παράνομα προφυλακισμένοι απαιτούν να εφαρμοστεί ο νόμος και ν’ απολυθούν από τη φυλακή με αντικατάσταση της προφυλάκισης με τους λεγόμενους περιοριστικούς όρους. Αν ο προφυλακισμένος δεν ανήκει στις ισχυρές τάξεις (δεν είναι συγγενής δικαστικού, πολιτικού, οικονομικά ισχυρού, φυλετικά εκλεκτού) και δεν διαθέτει τα κατάλληλα μέσα πειθούς, αποκλείεται ν’ αποφυλακιστεί. Θα συμπληρώσει τα ανώτατα όρια προφυλάκισης και θα μεταφερθεί σιδηροδέσμιος ενώπιον του ποινικού Δικαστηρίου, όπου η καταδίκη του θα είναι πλέον ή βέβαιη.
 
Μετά από την εκτενή εισαγωγή, ας απολαύσουμε το σκεπτικό της απόρριψης της αίτησης του “βαρυποινίτη”, που, κατά την απόφαση, πρέπει να παραμείνει στη φυλακή και άλλα χρόνια, επειδή τα οκτώ -8- συμπληρωμένα, που αφαιρέθηκαν από τη ζωή του, δεν τον “σωφρόνισαν”. Κατά τους Δικαστές και τον Εισαγγελέα, που απέρριψαν την αίτηση για χορήγηση άδειας (είχε προηγηθεί απόρριψη άλλων έξι αιτήσεων του ίδιου καταδίκου), αν η στέρηση της Ελευθερίας του διαρκέσει και άλλα τόσα χρόνια εγκλεισμού, χωρίς την άδεια να επισκεφτεί την οικογένειά του, θα συντελεστεί ο σωφρονισμός του ταλαίπωρου, που ενδόμυχα ίσως κάποια στιγμή να πίστεψε στην ύπαρξη ανθρώπινης Δικαιοσύνης.
 
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ
 
Σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 54 του ν. 2776/1999, «1. Στους κρατουμένους χορηγούνται τακτικές, έκτατες και εκπαιδευτικές άδεις απουσίας από τα καταστήματα κράτησης, σύμφωνα με τις επόμενες διατάξεις. 2. Ο χρόνος των αδειών θεωρείται χρόνος έκτισης της ποινής. 3. Από την εφαρμογή των ρυθμίσεων που ακολουθούν εξαιρούνται κρατούμενοι στους οποίους έχει επιβληθεί μέτρο ασφαλείας κατά το άρθρο 69 του Ποινικού Κώδικα ή εκτίουν ποινή για το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας. 4. Μόνη ιδιότητα του αλλοδαπού, του αστέγου ή του στερουμένου οικογενείας δεν αποκλείει τη χορήγηση αδείας. Ειδικοί περιοριστικοί όροι μπορεί να τεθούν στις παραπάνω κατηγορίες από το αρμόδιο όργανο για την παρακολούθηση των κινήσεων τους από τις Υπηρεσίες Επιμελητών Ανηλίκων ή Επιμελητών Κοινωνικής Αρωγής. Όταν αυτό δεν είναι δυνατόν, η παρακολούθηση του καταδίκου μπορεί να γίνεται με καταγραφή της γεωγραφικής θέσης του, μέσω συστήματος ηλεκτρονικής επιτήρησης από την αρμόδια αρχή με τήρηση σχετικού αρχείου. Για την εφαρμογή του όρου αυτού απαιτείται η συναίνεση του καταδίκου. 5. Η απόρριψη αίτησης για χορήγηση αδείας γίνεται με ειδικά αιτιολογημένη απόφαση του αρμοδίου οργάνου. Νέα αίτηση για χορήγηση τακτικής ή εκπαιδευτικής άδειας δεν επιτρέπεται πριν παρέλθουν δύο μήνες από την οριστική απόρριψη της προηγούμενης. 6. Σε περίπτωση δεύτερης συνεχόμενης απόρριψης της αίτησης για χορήγηση αδείας, ο κρατούμενος δικαιούται να προσφύγει στο Δικαστήριο Εκτέλεσης των Ποινών ως Συμβούλιο, μέσα σε δέκα ημέρες από την κοινοποίηση σε αυτόν της απορριπτικής απόφασης. 7. Η άδεια μπορεί να ανακληθεί όταν ο κρατούμενος παραβιάσει τους όρους υπό τους οποίους χορηγήθηκε ή διωχθεί για αξιόποινη πράξη τουλάχιστον σε βαθμό πλημμελήματος. Η παράγραφός 5 του άρθρου 110 του Ποινικού Κώδικα εφαρμόζεται αναλόγως. 8. Κρατούμενος που δεν επιστρέφει στο κατάστημα κράτησης μετά τη λήξη ή ανάκληση χορηγηθείσης αδείας, χωρίς να έχει προβεί σε έγκαιρη και ακριβή ενημέρωση και παραδεκτή δικαιολόγηση προς την υπηρεσία του καταστήματος, δεν δικαιούται νέα τακτική ή εκπαιδευτική άδεια πριν από την πάροδο τριών ετών από την επιστροφή ή σύλληψή του. Περαιτέρω, κατά το άρθρο του ν. 2776/99, «1. Οι τακτικές άδεις χορηγούνται εφόσον: 1. Ο κατάδικος έχει εκτίσει το ένα πέμπτο της ποινής του χωρίς ευεργετικό υπολογισμό ημερών ποινής λόγω εργασίας και η κράτηση έχει διαρκέσει τουλάχιστον τρεις μήνες. Σε περίπτωση έκτισης ποινής ισόβιας κάθειρξης, η κράτηση πρέπει να έχει διαρκέσει τουλάχιστον οκτώ έτη. Κατ’ εξαίρεση, σε αυτόν που καταδικάστηκε σε ποινή πρόσκαιρης κάθειρξης για παράβαση της παρ. 2 του άρθρου 380 του Ποινικού Κώδικα, τακτικές άδειες χορηγούνται εφόσον έχει εκτίσει τα δύο πέμπτα της ποινής του χωρίς ευεργετικό υπολογισμό ημερών ποινής λόγω εργασίας και η κράτηση έχει διαρκέσει τουλάχιστον δύο έτη. Αν στον κατάδικο έχουν επιβληθεί περισσότερες ποινές κατά της ελευθερίας και δεν έχει γίνει προσμέτρηση τους σε μια συνολική ποινή, κατά το άρθρο 94 του Ποινικού Κώδικα, για τον υπολογισμό της ποινής που έχει εκτιθεί κατά την έννοια της παρούσας διάταξης, λαμβάνεται υπόψη το άθροισμα των επί μέρους ποινών. Σε περίπτωση ποινικού σωφρονισμού, απαιτείται ο εφηβικής ή μετεφηβικής ηλικίας κατάδικος να έχει εκτίσει το ένα πέμπτο του περιορισμού που του έχει επιβληθεί χωρίς ευεργετικό υπολογισμό ημερών ποινής λόγω εργασίας και η κράτηση έχει διαρκέσει τουλάχιστον τρεις μήνες. (2) Δεν εκκρεμεί κατά του καταδίκου ποινική διαδικασία για αξιόποινη πράξη σε βαθμό κακουργήματος. (3) Εκτιμάται ότι δεν υπάρχει κίνδυνος τελέσεως, κατά τη διάρκεια της άδειας, νέων εγκλημάτων. (4) Συντρέχουν λόγοι που δικαιολογούν την προσδοκία ότι δεν υπάρχει κίνδυνος φυγής και ο κρατούμενος δεν θα κάνει κακή χρήση της αδείας του. Για να διαπιστωθεί αν συντρέχει αυτή η προϋπόθεση εκτιμώνται ιδίως: α) η προσωπικότητα του καταδίκου και η εν γένει συμπεριφορά του μετά την τέλεση της πράξης, κατά τη διάρκεια της κράτησης, σε συνδυασμό με το άρθρο 69 παράγραφος 2 του παρόντος Κώδικα και κατά τη διάρκεια των αδειών, που ενδεχομένως του έχουν ήδη χορηγηθεί, β) η ατομική, επαγγελματική και κοινωνική κατάσταση του ιδίου και της οικογένειάς του, καθώς και οι τυχόν οικογενειακές του υποχρεώσεις, γ) η ωφέλεια, την οποία μπορεί να έχει για την προσωπικότητα του καταδίκου και η μελλοντική του εξέλιξη η λήψη μέτρων για τη σταδιακή επάνοδό του σε καθεστώς πλήρους ελευθερίας. 2. Η τακτική άδεια χορηγείται από το Συμβούλιο του άρθρου 70 παράγραφος 1 του παρόντος μετά από αίτηση του καταδίκου. Κατά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου καλείται αυτός, καθώς και οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο για την παροχή των αναγκαίων διευκρινίσεων. Ο δικαστικός λειτουργός που προεδρεύει στο Συμβούλιο, σε περίπτωση διαφωνίας του ως προς τη χορήγηση της άδειας, προσφεύγει εντός προθεσμίας πέντε ημερών στο Δικαστήριο Εκτέλεσης Ποινών ως Συμβούλιο, το οποίο αποφαίνεται αμετάκλητα. Στην περίπτωση αυτή, η εγκριθείσα άδεια αναστέλλεται μέχρι την έκδοση της οριστικής αποφάσεως». Περαιτέρω, κατά το άρθρο 88 του ιδίου ως άνω νόμου: «1. Το Δικαστήριο Εκτέλεσης Ποινών, ως ειδικό τμήμα του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου στις έδρες των Πρωτοδικείων, Αθηνών, Θεσσαλονίκης, Πειραιά, Πατρών, Λαρίσης και Ηρακλείου και ως το αρμόδιο Τριμελές Πλημμελειοδικείο στις έδρες των λοιπών Πρωτοδικείων δικάζει, συνεδριάζοντας ως δικαστικό συμβούλιο, αφού ακούσει τον Εισαγγελέα και αποφαίνεται σε κάθε περίπτωση που ασκείται, σύμφωνα με τα οριζόμενα στον παρόντα Κώδικα, προσφυγή κατά απόφασης: α) του Συμβουλίου Φυλακών και β) του αρμόδιου δικαστικού λειτουργού κατά το προηγούμενο άρθρο. 2. Κάθε Δικαστήριο Εκτέλεσης Ποινών είναι τοπικά αρμόδιο για την εκδίκαση των υποθέσεων που αφορούν κρατουμένους σε κατάστημα που βρίσκεται στην περιφέρειά του. Το αρχικό αρμόδιο Δικαστήριο Εκτέλεσης Ποινών παραμένει αρμόδιο και σε περίπτωση μετακίνησης του κρατουμένου σε άλλο κατάστημα. 3. Σε περίπτωση προσφυγής από τον κρατούμενο δέκα τουλάχιστον ημέρες πριν τη συνεδρίαση του δικαστηρίου ειδοποιείται με οποιοδήποτε μέσο (έγγραφο, τηλεγράφημα, τηλετύπημα, τηλεομοιοτύπημα) ο προσφεύγων, ο οποίος μπορεί να εκθέσει τις απόψεις τους με υπόμνημα, που διαβιβάζεται αμέσως στο δικαστήριο με επιμέλεια της διεύθυνσης του καταστήματος. Το δικαστήριο μπορεί να καλέσει με τον ίδιο τρόπο τον προσφεύγοντα να εμφανισθεί για να αναπτύξει προφορικό τις απόψεις του, είτε αυτοπροσώπως, είτε με συνήγορο, που διορίζεται με απλό έγγραφο θεωρημένο από το διευθυντή του καταστήματος κράτησης, σε περίπτωση που αυτός εκπροσωπεί μόνος του τον προσφεύγοντα. Τέλος, κατά τις διατάξεις των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου 87 του προαναφερθέντος νόμου, «όπου στον παρόντα νόμο αναφέρεται Δικαστήριο Εκτέλεσης Ποινών, τις αντίστοιχε αρμοδιότητες ασκεί μέχρι τη νομοθετική θέσπιση του οργάνου αυτού, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών του τόπου έκτισης της ποινής και όπου αναφέρεται αρμόδιος δικαστικός λειτουργός, τις αρμοδιότητες ασκεί ο εισαγγελέας, που προβλέπεται από το άρθρο 572 Κώδικα Ποινικής Δικονομίας».
 
Στην προκειμένη περίπτωση, από τα έγγραφα της δικογραφίας προκύπτουν τα ακόλουθα: Ο προσφεύγων κρατείται δυνάμει της υπ’ αριθ. 2497/22.10.2007 απόφασης του Α’ Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία του επιβλήθηκε ποινή ισόβιας κάθειρξης και ποινή φυλάκισης δέκα (10) μηνών και συνολική χρηματική ποινή 80.300 ευρώ για τις πράξεις της αγοράς, πώλησης, εισαγωγής, αποθήκευσης ναρκωτικών ουσιών και οπλοκατοχής, με έναρξη της ποινής του την 21.01.2004 και έχει εκτίσει μέχρι την 21.01.2012 οκτώ έτη. Με την υπ’ αριθ. 5/20.02.2014 απόφαση του συγκροτηθέντος κατ’ άρθρο 70 παρ. 1 του Ν. 2776/1999 αρμοδίου Συμβουλίου Χορήγησης Αδειών απορρίφθηκε ομόφωνα η υπ’ αριθμό πρωτοκόλλου 483/13.01.2014- έκτη κατά σειρά- αίτησή του για χορήγηση τακτικής άδειας, καθόσον σφόδρα πιθανολογήθηκε ότι θα κάνει κακή χρήση της αδείας του και ότι είναι ύποπτος φυγής (μεγάλο υπόλοιπο ποινής). Η υπό κρίση προσφυγή κατά της υπ’ αριθ. 5/20.02.2014 απορριπτικής απόφασης του Συμβουλίου του Κ.Κ. Μαλανδρίνου ασκήθηκε την 21.02.2014, δηλαδή εμπροθέσμως και επομένως είναι τυπικά δεκτή. Περαιτέρω, όσον αφορά το ουσιαστικό μέρος της προσφυγής, λεκτέα τα εξής: Σύμφωνα με την από 12.01.2014 και με αριθμό πρωτοκόλλου 483/13.01.2014 αίτησή του, ο κρατούμενος ζητά να του χορηγηθεί τακτική άδεια από τη φυλακή, προκειμένου να επισκεφτεί την οικογένειά του που ζει στην Αθήνα επί της οδού Δημητρακοπούλου αρ. 61-63, ενώ την φιλοξενία του θα αναλάβει η γυναίκα του Ε.Μ. Η τελευταία με την από 07.01.2013 υπεύθυνη δήλωση, δηλώνει ότι ο κρατούμενος είναι άντρας της και ότι θα τον φιλοξενήσει στην οικία της μητέρας της Ε.Σ. στην Αθήνα επί της οδού Δημητρακοπούλου αρ. 63, όπου μένει και η ίδια με το τέκνο τους. Εκτός του ότι στην αίτηση του κρατουμένου αναφέρεται ότι θα φιλοξενηθεί επί της οδού Δημητρακοπούλου αρ. 61-63, ενώ στην υπεύθυνη δήλωση αναφέρεται ότι θα φιλοξενηθεί επί της οδού Δημητρακοπούλου αρ. 63, από κανένα στοιχείο δεν αποδεικνύεται αφενός ότι η δηλούσα είναι σύζυγος του κρατουμένου και αφετέρου ότι η οικία στην οποία θα φιλοξενηθεί ο κρατούμενος ανήκει στην Ε. Σ., μητέρα της Ε.Μ. Για τους λόγους αυτούς και ενόψει της επιβληθείσης ποινής του προσφεύγοντος δυνάμει της ανωτέρω αμετάκλητης απόφασης σε συνάρτηση με το μεγάλο υπόλοιπο αυτής, σφόδρα πιθανολογείται ότι ο κρατούμενος θα κάνει κακή χρήση της τυχόν χορηγηθησομένης σε αυτόν τακτικής αδείας, καθώς εκτιμάται ότι είναι ύποπτος φυγής. Επομένως, πρέπει η υπό κρίση προσφυγή του να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη.
 
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΠΡΟΤΕΙΝΩ
 
Να γίνει τυπικά και να απορριφθεί επί της ουσίας η υπ’ αριθμό πρωτοκόλλου 22/21.02.2014 προσφυγή του M.V, κρατουμένου στο Κατάστημα Κράτησης Μαλανδρίνου, κατά της υπ’ αριθ. 5/20.02.2014 απόφασης του συμβουλίου Χορήγησης Αδειών του ως άνω αναφερόμενου καταστήματος κράτησης, με την οποία απορρίφθηκε σχετική αίτησή του για χορήγηση τακτικής άδειας.
 
 
ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗΝ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ
 
 
Με το υπ’ αριθμόν πρωτοκόλλου 2.768/24ης Φεβρουαρίου 2014 έγγραφο του Διευθυντού του Γενικού Καταστήματος Κρατήσεως Β’ τύπου Μαλανδρίνου Φωκίδος, εισάγεται ενώπιον του παρόντος Συμβουλίου, με την παραπάνω εισαγγελική πρόταση, η υπ’ αριθμόν πρωτοκόλλου 22/21ης Φεβρουαρίου 2014 προσφυγή του αλλοδαπού καταδίκου, κρατουμένου στο ως άνω Σωφρονιστικό Κατάστημα, V.M, που γεννήθηκε το έτος 1974 στην Αλβανία, κατά της υπ’ αριθμόν 5/20ης Φεβρουαρίου 2014 αποφάσεως του αρμοδίου Συμβουλίου του προαναφερομένου Σωφρονιστικού Καταστήματος, ο οποίος, ειδοποιήθηκε εμπροθέσμως να εκθέσει τις απόψεις του με υπόμνημα, σύμφωνα με το άρθρο 86 § 3 Ν. 2776/1999 (βλέπε σχετικώς: την υπ’ αριθμόν πρωτοκόλλου 13/14ης Μαρτίου 2014 ειδοποίηση του Προέδρου του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Άμφισσας και το από της 14ης Μαρτίου 2014 αποδεικτικό επιδόσεως της προσκλήσεως προς τον ως άνω κρατούμενο), με την οποία προσφυγή, αιτείται να εξαφανισθεί η υπ’ αριθμόν 5/20ης Φεβρουαρίου 2014 απόφαση του αρμοδίου Συμβουλίου του Γενικού Καταστήματος Κρατήσεως Β’ τύπου Μαλανδρίνου Φωκίδος, δυνάμει της οποίας απορρίφθηκε η υπ’ αριθμόν πρωτοκόλλου 483/13ης Ιανουαρίου 2014, αίτηση του, για την χορήγηση τακτικής αδείας.
 
Η κρινόμενη υπ’ αριθμόν πρωτοκόλλου 22/21ης Φεβρουαρίου 2014 προσφυγή του ανωτέρου κρατουμένου, κατά της υπ’ αριθμόν 5/20ης Φεβρουαρίου 2014 αποφάσεως του αρμοδίου Συμβουλίου του Γενικού Καταστήματος Κρατήσεως Β’ τύπου Μαλανδρίνου Φωκίδος, ασκήθηκε εμπροθέσμως, αρμοδίως και παραδεκτώς εισάγεται ενώπιον του Συμβουλίου τούτου, είναι δε νόμιμη, ερειδομένη στις διατάξεις των άρθρων 32§§1 και 4, 138  § 2 εδ. Β’ ΚΠΔ, 54,55,56 και 70 § 1 Ν. 2776/1999 «Σωφρονιστικός Κώδικας». Πρέπει, επομένως, να εξετασθεί, περαιτέρω, και κατ’ ουσίαν.
 
Από την αξιολόγηση του συνόλου των εγγράφων που υποβάλλονται με την κρινόμενη προσφυγή και των από της 11ης Μαρτίου 2014 και 19ης Μαρτίου 2014 υπομνημάτων του ως άνω προσφεύγοντος κρατουμένου, χωρίς να συντρέχει ανάγκη αναβολής συζητήσεως της προσφυγή ή περίπτωση αυτοπρόσωπης εμφανίσεως του καταδίκου ενώπιον του παρόντος Συμβουλίου Πλημμελειοδικών, προέκυψαν τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία λεπτομερώς εκτίθενται στην εισαγγελική πρόταση, στις ορθές και νόμιμες σκέψεις της οποίας και το Συμβούλιο αυτό εξ ολοκλήρου αναφέρεται προς αποφυγή άσκοπων επαναλήψεων (ΟλΑΠ 1227/1979, ΠοινΧρ Λ’, σελ. 253, ΑΠ 597/1995 (σε Συμβούλιο), ΠοινΧρ ΜΕ, σε 932), υπό την επισήμανση ότι εκ των εγγράφων, που προσκομίζει ο προσφεύγων ενώπιον του Συμβουλίου, δεν προκύπτει ότι υφίσταται σταθερή και μόνιμη κατοικία των μελών της οικογένειας του στην Ελλάδα, ιδίως δε, στην πόλη των Αθηνών. Συνεπώς, με βάση τα προαναφερόμενα, η κρινόμενη προσφυγή, πρέπει να απορριφθεί ως ουσία αβάσιμη.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
 
ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά την υπ’ αριθμόν πρωτοκόλλου 22/21ης Φεβρουαρίου 2014 προσφυγή του αλλοδαπού καταδίκου V.M, που γεννήθηκε το 1974, στην Αλβανία, κρατούμενου στο Γενικό Κατάστημα Κρατήσεως Β’ τύπου Μαλανδρίνου Φωκίδος, κατά της υπ’ αριθμόν 5/20ης Φεβρουαρίου 2014 αποφάσεως του αρμοδίου Συμβουλίου του ανωτέρω Σωφρονιστικού Καταστήματος. ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ αυτή κατ’ ουσίαν.
 
Το Σύνταγμα και ο Νόμος απαιτούν όλες οι αποφάσεις να είναι ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένες. Τέτοια απαιτούμενη αιτιολογία δεν διαθέτει η παραπάνω απόφαση, που δεν αποτελεί εξαίρεση του κανόνα.
 
Πάντως, το δικαιοδοτικό έργο είναι δύσκολο, υπεύθυνο, έχει να κάνει με ανθρώπινες ζωές. Γι’ αυτό, θα πρέπει ν’ ανατίθεται σε ιδιαίτερα προικισμένους και ικανούς ανθρώπους, ώστε να εκδίδονται αποφάσεις εμβριθούς κρίσης, που να είναι δίκαιες και να πείθουν.
 
Θεόδωρος Σκίρας
 
Your rating: None Average: 5 (9 votes)