Δευτέρα 23 Οκτωβρίου 2017


ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ

Αξιότιμε κύριε πρωθυπουργέ,
Σας άκουσα το βράδυ στις ειδήσεις  την τελευταία  Τετάρτη του Ιανουαρίου, να μιλάτε για τους κατατρεγμένους πρόσφυγες και για τα νεκρά παιδιά στο Αιγαίο ότι θα πρέπει να προβούμε σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την διάσωση αυτών. Κύριε πρωθυπουργέ θα ήθελα λοιπόν να σας ρωτήσω για τους Έλληνες και τα παιδιά αυτών που ζουν στην ανέχεια τι πρόκειται να κάνετε;
 
Έτυχε σήμερα το πρωί  της Τετάρτης (της τελευταίας του Ιανουαρίου)  να περνάω από τον Κολωνό πηγαίνοντας στην δουλειά μου (ναι είμαι τυχερή που έχω ακόμα δουλειά) από τον Μπύθουλα που έλεγε και η Μαντάμ Σουσού και αλήθεια σας το λέω σοκαρίστηκα από το θέαμα μου είδα. Άνθρωποι διαφόρων ηλικιών, με απλωμένα χέρια, να περιμένουν να πάρουν πορτοκάλια, ντομάτες, μαϊντανό και ότι άλλα  προϊόντα που έδιναν δωρεάν οι  πωλητές (αγρότες) των λαϊκών αγορών.  Το έβλεπα στην τηλεόραση και έλεγα ότι “είναι φτιαγμένο”. Μου θύμισε αυτό που μου έλεγε ο μακαρίτης ο πατέρας μου (ιδεολόγος κουμουνιστής, και όχι κουμουνιστής της κοιλιάς, όπως έλεγε, όταν αναφερόταν στο πόπολο) για το πλοίο «Κουρτουλούς» που ερχόταν στον Πειραιά και μοίραζε τρόφιμα στου Έλληνες επί κατοχής.
 
Αξιότιμε κύριε πρωθυπουργέ, αλήθεια χάρηκα, παρ’ ότι δεν σας ψήφισα, τον Ιανουάριο του 2015 όταν εκλεγήκατε. Συγκινήθηκα με τον λόγο σας στην βουλή και ρίγος με διαπέρασε όταν λέγατε ότι είστε κάθε λέξη του Συντάγματος. Και ο λόγος που χάρηκα ήταν επειδή είστε ένας νέος άνθρωπος της ηλικίας μου και έχτε ένα κόμμα το οποίο δεν έχει βαρίδια και σκελετούς στη ντουλάπα του, όπως τα κόμματα, τα οποία κυβέρνησαν την ταλαίπωρη τούτη χώρα από την μεταπολίτευση έως τώρα.  Πίστευα ότι θα κάνετε κάτι από αυτά που είχατε υποσχεθεί. Όχι όλα, δεν είμαι αιθεροβάμων, αλλά αν κάνατε δύο, τρία το πολύ, από αυτά που είχατε υποσχεθεί, με όλη την ειλικρίνεια που με διακατέχει, θα ήμουν ευχαριστημένη. Η αλήθεια είναι ότι μετά το δημοψήφισμα είμαι απογοητευμένη και απελπισμένη και δεν ξέρω τι να κάνω. Να φύγω από την πατρίδα μου που την αγαπώ και να πάω σε άλλη χώρα ή να μείνω εδώ και να περιμένω το μοιραίο;
 
Κύριε Πρωθυπουργέ, είμαι παιδί της μεταπολίτευσης, γεννημένη από αριστερούς ιδεολογία (στην πράξη) γονείς και συγγενείς, οι οποίοι ποτέ δεν ζήτησαν  κάτι. Με πατέρα και μητέρα στην ΕΠΟΝ και το ΕΑΜ, με θεία φυλακισμένη σε στρατόπεδο κατοχής ,ένα θείο που ποτέ δεν γνώρισα γιατί “χάθηκε” την περίοδο της κατοχής, με μία άλλη θεία να κρύβεται στα βουνά και με μία άλλη θεία-γιαγιά με δύο ανήλικα παιδιά- να “γαζώνεται” από σφαίρες Γερμανών, οι οποίοι είχαν ντυθεί με ρούχα ΕΑΜΙΤΩΝ, για παραπλάνηση.  Με έναν παππού που πολέμησε στη Σμύρνη, για την “Μεγάλη Ιδέα” του Βενιζέλου και του Κωνσταντίνου, και είδε για πρώτη του φορά το παιδί του σε ηλικία δύο -2- ετών, και έναν άλλον, ο οποίος ήταν έτοιμος να οδηγηθεί στο γερμανικό εκτελεστικό απόσπασμα και γλίτωσε στο παραπέντε. Και όμως, αυτοί οι άνθρωποι ποτέ δεν ζήτησαν κάτι από το κράτος (σύνταξη, διορισμό στο δημόσιο) γιατί πίστευαν ότι ό,τι έκαναν τα έκαναν για  την πατρίδα. Και όχι ότι “ερχόμασταν εμείς στην εξουσία θα περνάμε οφίκια και αξιώματα, σύμφωνα με τον γραμματέα του κόμματός σας.
 
Κύριε Πρωθυπουργέ, δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει αν πιστεύεται τον Θεό. Θα ήθελα να σας πω ότι εγώ οι γονείς μου με μεγάλωσαν  με την φράση “αγαπάτε αλλήλους”. Είναι μία φράση από απόσπασμα  της ομιλίας του Ιησού Χριστού κατά τη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου αφού είχε αποχωρήσει ο Ιούδας ο Ισκαριώτης για να τον προδώσει ”Εντολήν καινήν σας δίδω. Να αγαπάτε αλλήλους καθώς εγώ σας ηγάπησα, και σεις να αγαπάτε αλλήλους. Εκ τούτου θέλουσι γνωρίσει πάντες ότι είσθε μαθηταί μου, εάν έχητε αγάπην προς αλλήλους (Ιωάννης ιγ:35-35) ”.
 
Κύριε Πρωθυπουργέ βοηθήστε με, είμαι σε δίλημμα, ποιον να βοηθήσω, αλήθεια δεν ξέρω, τους συντοπίτες μου Έλληνες ή τους πρόσφυγες που έρχονται κατά συρροή στην Ελλάδα; Τους συνταξιούχους που επαιτούν, τους ανθρώπους που κοιμούνται στον δρόμο μέσα στο κρύο, αυτούς που ψάχνουν στα σκουπίδια για να βρούνε τροφή, τα παιδιά που λιποθυμούν στα σχολεία ή παιδιά και τους γονείς αυτών που έρχονται από την Συρία και το Αφγανιστάν ή οπουδήποτε αλλού;
 
Κύριε Πρωθυπουργέ, θα σας ζητήσω μία χάρη, να κάνετε την διαδρομή που κάνω εγώ καθημερινά για να πάω στην δουλειά μου (σας είπα εξ αρχής ότι είμαι τυχερή που ακόμα εργάζομαι) από την πλατεία Κοραή, έως την οδό Αριστείδου, περίπου δέκα -10- άτομα που επαιτούν Έλληνες και αλλοδαποί, ποιον από όλους  να βοηθήσω;
 
Κύριε Πρωθυπουργέ, με όλο το σεβασμό που τρέφω στο αξίωμα σας, πιστεύω ότι και εσείς είστε μπερδεμένος, όπως και εγώ. Είμαι σίγουρη, όπως και εγώ, ότι με άλλα όνειρα μεγαλώσατε. Στην εφηβεία σας, όπως και εγώ, ζήσαμε τις καταλήψεις του 1991 επί πρωθυπουργίας του Κ. Μητσοτάκη, την δολοφονία του Τεμπονέρα (όλοι τότε στις καταλήψεις ορκιζόμασταν στο αίμα αυτού) και όσα ακολούθησαν την περίοδο εκείνη (εμπρησμός του καταστήματος Κ Μαρούση κλπ).
Πιστεύαμε ότι όταν ό λαός θα ερχόταν στην εξουσία σύμφωνα με το σύνθημα του ΚΚΕ, τα πράγματα θα άλλαζαν προς το καλύτερο. Γι’ αυτό και ο λαός σας ψήφισε τον Ιανουάριο του 2015 και σας έδωσε την κυβερνητικής πλειοψηφία.
 
Όμως κύριε Πρωθυπουργέ μάς διαψεύσατε όλους, και αυτούς που σας ψήφισαν και αυτούς που δεν σας ψήφισαν, αλλά ήλπιζαν σε εσάς.
Δεν μπορεί κύριε Πρωθυπουργέ, συμπολίτες μας να μην έχουν τα απαραίτητα για να ζήσουν και εμείς να φτιάχνουμε hot spots  ή κέντρα υποδοχής επί το ελληνικότερο για τους πρόσφυγες που χρησιμοποιούν την χώρα μας ως transit, ως μέσο μεταφοράς σε άλλη χώρα. Δεν μπορεί συμπολίτες μας να ψάχνουν στα σκουπίδια για να βρούνε κάτι να φάνε, να κοιμούνται στον δρόμο, παιδιά να λιποθυμούν στο σχολείο λόγω πείνας, να επαιτούν, και εμείς να “νταντεύουμε” τους μετανάστες που έρχονται στην χώρα μας επειδή έτσι σας προστάζουν οι εταίροι σας.
 
Κύριε Πρωθυπουργέ, άθελά σας με κάνετε “ρατσίστρια”, λόγω της πολιτικής που έχετε ακολουθήσει στο μεταναστευτικό, και όμως δεν είμαι. Επισκέφτηκα και βοήθησα τους Σύριους πρόσφυγες τον Δεκέμβριο του 2014, όταν είχαν κατασκηνώσει στην πλατεία Συντάγματος, και ήμουν από τους ελάχιστους, ίσως και η μοναδική που έδωσα τον αριθμό του τηλεφώνου μου σε αυτούς τους ανθρώπους, όχι για να με ευχαριστήσουν, όπως μου είπαν, αλλά για να τους βοηθήσω, αν μπορούσα (σας είπα ότι έχω μεγαλώσει με χριστιανικά ιδεώδη, παρ’ ότι από αριστερή οικογένεια). Αλλά δεν μπορώ να βλέπω συμπολίτες μου να μην μπορούν να ζήσουν, να μην μπορούν να αγοράσουν τα αναγκαία, να κοιμούνται στον δρόμο και να ψάχνουν στα σκουπίδια για να φάνε.
 
Εν κατακλείδι κύριε Πρωθυπουργέ, γνωρίζω ότι δεν φταίτε εσείς προσωπικά για την οικονομικό-κοινωνική κατάσταση που έχει βρεθεί η χώρα μας τα τελευταία χρόνια, αλλά το κόμμα στο οποίο είστε επικεφαλής είχε αντιρρήσεις σε όλες τις μεταρρυθμίσεις που προσπάθησαν να φέρουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις της χώρας, που τώρα καλείστε εσείς να υλοποιήσετε με δυσβάσταχτούς όρους για εμάς (που αν είχαν γίνει στην ώρα τους, τώρα δεν θα ήμασταν σε αυτήν την κατάσταση). Ελπίζω τώρα, και δεν το λέω χαιρέκακα, να απολαμβάνετε τους καρπούς και τις ελπίδες που σπείρατε αρχικά ως κόμμα μειοψηφίας και μετέπειτα ως αντιπολίτευση.
 
Κύριε Πρωθυπουργέ,  είστε ένας νέος άνθρωπος, και σίγουρα θα έχετε πολλές πολιτικές ευκαιρίες στη ζωή σας. Άλλωστε ο ελληνικός λαός ως γνωστόν έχει “μνήμη χρυσόψαρου”, ή όπως είχε πει ο Κ. Μητσοτάκης ποιος θα θυμάται σε δέκα χρόνια αν ονομάσουμε τα Σκόπια Μακεδονία.
 
 Όμως κύριε Πρωθυπουργέ μην αφανίσετε τον ελληνικό λαό προς χάρη των λαθρομεταναστών που έρχονται στην χώρα μας γιατί αυτό ποτέ δεν θα ξεχαστεί και θα είναι το πολιτικό σας τέλος.
Με εκτίμηση,
 
Ε. Φλιάσιου
 
  

Your rating: None Average: 4.4 (14 votes)