Δευτέρα 19 Ιουνίου 2017


Σκόρπια

 
2013 ...τα πήρε όλα και έφυγε.
 
Είναι δύσκολο κάθε χρόνο να διαλέγει κανείς γεγονότα για τον  εθιμικό απολογισμό της χρονιάς που φεύγει.
Ειδικά το 2013 που στην κυριολεξία  μας αλάλιασε, δεν ξέρεις από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις.
Τι να πάρεις και τι να αφήσεις...
 
Διάλεξα μερικές “εικόνες”, που επιλογίζουν επαρκώς το χρόνο που έφυγε.
Εύχομαι δε  ολόψυχα να μην ξαναγυρίσει. Όχι πως το 2014 θα είναι καλλίτερο. Μαύρη η νύχτα στα βουνά θα είναι και αυτό. Αέρας στα μπατζάκια μας...
 
Οι “μαγικές αυτές εικόνες” προέρχονται από τον γραπτό ή τον προφορικό λόγο. Για να έχει ενδιαφέρον, τις μεταφέρω υπό την μορφή Κουίζ...
Α) «Πως είναι δυνατόν να μην αποτελεί είδηση ότι ενας ηλικιωμένος άστεγος πεθαίνει από το κρύο, αλλά να είναι είδηση η απώλεια δύο μονάδων στο Χρηματιστήριο; Μπορούμε να συνεχίσουμε να στέκουμε απαθείς όταν πετιέται φαγητό στα σκουπίδια, τη στιγμή που άνθρωποι λιμοκτονούν; Σήμερα τα πάντα υπακούουν στον νόμο του ανταγωνισμού και της επιβίωσης του ισχυροτέρου και οι δυνατοί τρέφονται από τους αδύνατους...
Τα ανθρώπινα όντα θεωρούνται τα ίδια καταναλωτικά προϊόντα πρός χρήση και κατόπιν προς απόρριψη...
Μεγάλες μάζες ανθρώπων βρίσκονται αποκλεισμένοι και περιθωριοποιημένοι, χωρίς εργασία, χωρίς δυνατότητες, χωρίς κανένα μέσο διαφυγής από την κατάσταση αυτή»
 
Απόσπασμα από προκήρυξη τρομοκρατικής οργάνωσης;
Μήπως γνωρίζετε το θύμα, ή σε ποιά εφημερίδα ταχυδρομήθηκε η προκήρυξη;
 
Β) «Αυτοί θα πάρουν τόσα, εγώ να μην πάρω τίποτα; Δεν είμαι εγώ μαλάκας να κονομάνε όλοι από τις δουλειές και εγώ να μην παίρνω μία. Τόσα λεφτά κυκλοφορούν, για μας δεν έχει;»
Απόσπασμα από το θεατρικό έργο τα «λαμόγια» του Γ. Σκούρτη;
Ποιός θίασος το ανέβασε και πότε;
Ποιός ηθοποιός ήταν πρωταγωνιστής;
 
Γ) «Δεν μπορώ να ζω άλλο σε βάρος των φίλων μου. Χειμώνιασε και πρέπει να μείνω άστεγος. Η υγεία μου είναι χάλια. Έχω ένα χρόνο να πάρω τα φαρμακά μου για το ζάχαρο. Παρακαλώ τον Μητροπολίτη ... να αφήσει να με θάψουν σαν χριστιανό».
 
Συμπύκνωση ενός ολόκληρου  δράματος σε τέσσερες αράδες. Μια ζωή ρημαγμένη λίγο πριν σβήσει για πάντα.
Τι έκανε τελικά ο Μητροπολίτης, σεβάστηκε την ύστατη επιθυμία  του αυτόχειρα;
Δεν ξέρω που πήγε ο νους σας .
Το πρώτο κομμάτι εινα απόσπασμα από  ομιλία του Πάπα Φραγκίσκου!
Το δεύτερο ειναι απόσπασμα από τηλεφωνική συνομιλία του τ. Διευθυντή του Νοσοκομείου των Παίδων, κατά κόσμον κ. Τομπούλογλου που κυκλοφορεί και πάλι αναμεσά μας με εγγύηση. Τό τραγικό είναι οτι ετοιμάζεται να εκτεθεί κι άλλο. Αυτή την φορά ως υποψήφιος Δήμαρχος!
Μαλάκας είναι να μη βρει μόνιμη δουλειά;
 
Αναμφίβολα τόσο ο ομιλητής όσο και η συνομιλία του  αποτελούν   μνημεία καταισχύνης.
Ο διάλογος αυτός είναι το εμβατήριο της διαφθοράς, με ηθικό δίδαγμα. Όσοι τα παίρνουν είναι  ξύπνιοι, είναι μάγκες.
Οι υπόλοιπο είναι τα συνήθη κορόιδα ...που πληρώνουν τη ζημιά
Το τελευταίο κείμενο είναι  ο σπαραγμός γραμμένος σε ένα μικρό χαρτί από τον αυτόχειρα της Λήμνου.
Εγώ, μετά από αυτά, «με βαρύ κεφάλι παρακάλεσα» την μακαρίτισσα την Πόλυ Πάνου να μου  τραγουδήσει το τραγούδι «του Λιμανιού το καλντερίμι όσοι δεν ζήσαν»…
Σε στίχους  του  Αλέκου Γαλανού και μουσική Σ. Ξαρχάκου,  για την ταινία τα «Κόκκινα Φανάρια».
Η ταινία παίχτηκε το 1963. Το σενάριο ήταν του Αλέκου Γαλανού, που πέθανε πένης σε ένα υπόγειο…
Η σκηνοθεσία του Βασίλη Γεωργιάδη. Μουσική Σταύρου Ξαρχάκου.
Για την ιστορία, η ταινία έχασε για 50 ψήφους το Όσκαρ. καλλίτερης Ξενόγλωσης Ταινίας, από την ταινία «οκτώμισι» του Φελίνι.
Η ερμηνεία της Π. Πάνου είναι μοναδική.
«Του λιμανιού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν
να που δεν ξέρουν τι `ναι πόνος και καημός, 
πώς κλαίει ο άνθρωπος που τα όνειρά του τώρα σβήσαν, 
πόσο πικρός του κόσμου ο κατατρεγμός.

Πνιχτές ανάσες και βρισιές, 
βαμμένα χείλια παγωμένα στις γωνιές.
Κι είναι θάνατος αργός
του πεζοδρόμιου ο νόμος ο σκληρός.

Πληρωμένες αγκαλιές
ιστορίες τραγικές
γράφονται μέσ’ στις κρύες φτωχογειτονιές.
Το τραγούδι σπαραγμός
η ζωή κατατρεγμός, 
το καλντερίμι ένας ατέλειωτος καημός.

Του λιμανιού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν, 
να που δεν ξέρουν τι `ναι πόνος και καημός.
Πώς κλαίει ο άνθρωπος που τα όνειρά του τώρα σβήσαν, 
πόσο πικρός του κόσμου ο κατατρεγμός.

Σβήσαν τα φώτα στα στενά
του λιμανιού τα καλντερίμια σκοτεινά
και σταμάτησε η ζωή
το ψέμα το φτασιδωμένο της να ζει.

Πίκρα, δάκρυ, στεναγμός
ξεχαστήκαν κι ο καημός
έγινε όνειρο γαλάζιος ουρανός
και τα πρόσωπα χλωμά, 
κουρασμένα τα κορμιά
μέσα στον ύπνο ψάχνουν να `βρουν λησμονιά.»

Δεν ξέρω γιατί θυμήθηκα αυτό το τραγούδι
Θαρρώ πως αποτελεί  θρήνο, μοναδικό  μοιρολόι για τη χαμένη ανθρώπινη αξιοπρέπεια. 
Ίσως το θυμήθηκα γατί κάτι ανάλογο βιώνει σήμερα η Ελλάδα.
Την παρομοιάζω με ένα από τα «κορίτσια» που εκδίδονται στό «σπίτι» της Μαντάμ Μαρί κάτω απο τη στυγνή, την ανελέητη προστασία των πατρώνων της (ΤΡΟΙΚΑ)
 
-το καλντερίμι, το πεζοδρόμιο, το κλαίει ο άνθρωπος που τα όνειρά του τώρα σβήσαν ...θρηνεί  τους ανέργους, τους άστεγους και τους απανταχού αυτόχειρες
-αργός θάνατος είναι η μακροχρόνια ανεργία και η ανέχεια που ζούνε οι περισσότεροι Έλληνες.
-όταν σβήσουν τα όνειρα και πνιγούν σε λιγμούς που παγώνουν μέσα στις κρύες φτωχογειτονιές, όντως το τραγούδι γίνεται σπαραγμός και η ζωή κατατρεγμός.
Τότε εφαρμόζεται του πεζοδρόμιου ο νόμος ο σκληρός.
Οι πληρωμένες αγκαλιές φωτογραφίζουν τις δόσεις των δανείων πουν δίνουν στην Ελλάδα οι νταβατζήδες της .
Λεφτά που της τα ξαναπαίρνουν αμέσως για χρεολύσια, με διάφορες απειλές –ξυράφια, που αφορούν το άμεσο μέλλον της .
-οι τραγικές ιστορίες είναι τα μνημόνια και οι χαριστικές συμβάσεις δηλαδή το  ξεπούλημα της χώρας.
Έτσι έγινε όνειρο ο γαλάζιος ουρανός της ανάπτυξης.
Μεταξύ μας και οι πάσης φύσεως  πάτρωνες το ίδιο παραμύθι πουλάνε στα «κορίτσια».
«Αγάπη μου, θα “δουλέψεις” για λίγο και μετά θα ζήσουμε ευτυχισμένοι!»
Δυστυχώς μετά είναι δύσκολο να φύγει από το μπορντέλο. Αυτό το ξέρει πολύ καλά ο προστάτης της.
Καθώς σκεφτόμουν, έφθασα στο σημείο να βλέπω και τον ευθυτενή πάτρωνα Γιώργο Φούντα σε καροτσάκι!!
Κλείνοντας θα ήθελα να ρωτήσω το δίδυμο της συμφοράς (Σαμαρά  - Βενιζέλο) γιατί δεν τοποθετούν κόκκινα φανάρια σε όλες τις εισόδους κα εξόδους της Χώρας...
Ούτως ή άλλως όπως καταντήσαμε δεν τολμούμε να πούμε ούτε το όνομά μας .
Είναι πικρός του κόσμου ο κατατρεγμός...το διεθνές ρεζιλίκι που εισπράττουμε, όπου βρεθούμε και όπου σταθούμε.
Μας φτύνουν και νομίζουμε ότι βρέχει!
Στο ένα χέρι κρατάμε υποτίθεται τις τύχες της Ε.Ε. και με το άλλο ζητάμε βοήθεια, όπως τα παιδιά των φαναριών!!!
Επί του πιεστηρίου!
Τί κράξιμο ήταν αυτό που έφαγε ο πρωθυπουργός μας απο τον Βρετανό ευρωβουλευτή Ντάνιελ Φάρατζ.
Του χάλασε τη φιέστα στο Ευρωκοινοβούλιο.
Μετά την παρέμβαση του προκλητικού Βρετανού...  έκοψε η σούπα!
Τι αλήθειες  πήγε και είπε ο κλασσικά «παράξενος», ο μπαγάσας, ο  Εγγλέζος …
Δεν κυβερνάτε εσείς την Ελλάδα, κ. Σαμαρά... η ΤΡΟΙΚΑ κυβερνά!
Τότε ο πρωθυπουργός μας, μετατράπηκε σε μιμόζα αισχυντηλή.  Τσιμπήθηκε στο μάγουλο για να δει που βρίσκεται. Και αμέσως αναφώνησε ως άλλος Σαμψών, όχι το αποθανέτω η ψυχή μου ...αλλά  το εύηχο... κόσμος τόχει τούμπανο και εγώ κρυφό καμάρι!!
Το χειρότερο είναι ότι όταν δευτερολόγησε δέν βρήκε να πει μια κουβέντα για το ξεδοντιασμένο λεοντάρι της πάλαι ποτέ αισχρής θαλασσοκράτειρας. Που απομυζούσε και την τελευταία ικμάδα των αποικιών. Κρίμα το παιδί, το καλομαθημένο!
Α ρε Αντώνη, που δεν κρατάς το στόμα σου κλειστό.
Πιπέρι θα σου βάλουμε την άλλη φορά που θα μας κοροιδέψεις και θα μας πεις ότι είσαι Πρωθυπουργός της Ελλάδας.
Η Κάγκελα Μέρκελ το ξέρει; Δεν της λες ότι είσαι πρωθυπουργός της Ελλάδας, να γελάσει κάθε πικραμένος!
Το Καφενείο η Ελλάς  διανυκτερεύει ....περάστε κόσμε...
 
 
 
Φώτης Ανδρέου
 
Your rating: None Average: 4.7 (10 votes)