Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2017


Τα προς εαυτόν

 

-Πρώτο Μέρος-
 
 
Πίσω από τρέχουσες αναφορές και σκόρπιες  αναμνήσεις.
 
Διαβάζω στον τοίχο... “Πόλη που καίγεται, λουλούδι που ανθίζει....” (ήχος πλάγιος του δευτέρου, του ανώνυμου, αγράμματου αναρχικού του... υμνωδού... της συμφοράς!)
 
Τρίτη απόγευμα 15 Μαΐου 2013, έχω τους λόγους μου και στέκομαι στη γωνία Σταδίου και Χρήστου Λαδά.
Όταν περνώ από αυτήν τη διασταύρωση, ανακατεύομαι. Ξαναζώ ένα φόνο που έγινε δίπλα μου!
Ακουμπάω την πλάτη μου στην κολώνα που έχει αναρτηθεί μπρούτζινο  ανάγλυφο του προσώπου, του συμφοιτητή και φίλου μου στην ΑΣΟΕΕ, Σωτήρη Πέτρουλα.
 
Με ζώνουν οι ερινύες οι αναμνήσεις
Απλώνουν τα χέρια τους και ικετεύοντας όπως ο χορός της τραγωδίας, ζητούν απαντήσεις. Πολλά τα γιατί.
Στη βάση του ανάγλυφου γράφει “εδώ στις 21-7- 1965 o Σ.Π. έπεσε υπέρ της δημοκρατίας”.
Τότε εικοσάχρονο παιδί, βρισκόμουν δίπλα του. Είχαμε τον κόσμο μια δρασκελιά.
Ακολουθούσαμε χέρι-χέρι την ίδια πορεία διαμαρτυρίας, ενάντια στο βασιλικό πραξικόπημα.
Απότομα  έσβησε σαν το κερί. Κάηκε όπως το πεφταστέρι. Δεν τον ξαναείδα πια. Τον έχασα για πάντα.
Τον κατάπιε το βαθύ  σκοτάδι που βασιλεύει στα πωρωμένα μυαλά των δολοφόνων του.
Βαρύ το πλήγμα.
 
Την επόμενη μέρα πήγα μαζί με τ’ άλλα παιδιά να τον κλάψουμε στο νεκροτομείο. Είχα πάθει σοκ. Χρειάστηκα στήριξη.
Ακόμα αδυνατώ να πιστέψω πως  έκλεισαν για πάντα τα μεγάλα γαλάζια μάτια του, που έγιναν τραγούδι, “μάρτυρες ήρωες οδηγούνε τα γαλάζια μάτια σου μας καλούνε...”.
 
Σήμερα ζω και θυμάμαι.
Ο πρόωρος, άδικος χαμός του ήταν μαχαιριά, που με λάβωσε βαθειά.
Επίσημος δράστης το φονικό γκλοπ “άγνωστου” ανεγκέφαλου ένστολου, εγκληματία.
Ωστόσο ο θάνατός του προήλθε από ασφυξία ... (περισσότερα στο διαδίκτυο).
 
Ο θάνατος του Σωτήρη και η καταφανώς παράνομη απόλυσή μου, την ίδια περίοδο, από την Εθνική Τράπεζα, για τα πολιτικό μου φρονήματα, με σημάδεψαν ανεξίτηλα για πάντα.
 
Ήμουνα πλέον, και με τη βούλα, κοινωνικά και πολιτικά στιγματισμένος. Έπρεπε να τιμωρηθώ. Να μείνω άνεργος, αφού κρίθηκα “επικίνδυνος” από το “σύστημα”.
Έτυχε να έχω πατέρα χαρακτηρισμένο αριστερό!
 
Δια ταύτα...
-έμαθα πολύ νωρίς, από πρώτο χέρι, τι θα πει βερίκοκο,
-έμαθα μία και καλή ότι η ζωή είναι άθυρμα στα χέρια της τυφλής βίας που εξαπολύει η εξουσία, όταν την τσιγκλάς ή νομίζει πως κινδυνεύει...
-Έμαθα μονοκοπανιά τι σημαίνει να είσαι πολίτης δεύτερης κατηγορίας, δηλαδή λαθρομετανάστης στον τόπο που γεννήθηκες… Να χρειάζεσαι και εσύ  άδεια (πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων) από τον αμαθή και εμπαθή χωροφύλακα για να δουλέψεις!
Δυστυχώς, αυτός ήταν και εξακολουθεί να  είναι “ο νόμος και η τάξη”.
Αυτός  αξιολογούσε το πτυχίο και τις γνώσεις σου σε πρώτο και τελευταίο βαθμό.
-Έμαθα στην πράξη τι σημαίνει “αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα”.
-Έμαθα στα καλά καθούμενα τι σημαίνει στα είκοσι χρόνια σου να σε χαρακτηρίζουν οι κρατούντες, “απόβλητο κοινωνικό μίασμα” ...παραφυάδα...
Ποτέ δεν μου χορήγησαν οι αρμόδιες αρχές (αστυνομία) το επαίσχυντο πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων.
Τιμή μου και καμάρι μου!
 
Όταν παραπονέθηκα επίσημα σε έναν καχεκτικό αστυνόμο με μαύρο μουστάκι και σκοτεινό βλέμμα, μου είπε σε αυστηρό ύφος, να φορέσω φόρμα και να πάω να δουλέψω σε πρέσα στη Ρωσία!
Σήκωσα τα μάτια μου... Πάνω από το καβουρδισμένο μυαλό του φύλακα –προστάτη μου ήταν κρεμασμένα τα κάδρα των βασιλέων (“ζήτωσαν”...) και η εικόνα του Χριστού.
Υποκλίθηκα στο τρίπτυχο “Πίστις, Πατρίς, Οικογένεια” και πήγα να βγάλω εισιτήριο για τη Ρωσία !
Στο δρόμο άλλαξα γνώμη. Έμεινα εδώ και ξανάπιασα δουλειά στην οικοδομή. Άντε τώρα να μαθαίνεις ρώσικα!
 
Όλα αυτά με πότισαν φαρμάκι.
Ήμουνα δεν ήμουνα είκοσι χρονών παλικαράκι, με λυμένο το ζωνάρι!
Νοιώθω ακόμα πόνο και  θυμό, “φεύγοντας”, θα τα πάρω μαζί μου...
 
Όταν στέκομαι σε αυτή τη διασταύρωση, αισθάνομαι κάπως.
Ένα πένθιμο μούδιασμα μουσκεύει σιγά-σιγά το κορμί μου.
Εμπριμέ σεντόνι η μελαγχολία απλώνεται πάνω μου και με σκεπάζει με θλίψη. Τότε βρίσκει ευκαιρία ο νους μου και δραπετεύει.
Θυμάται και ονειρεύεται τα παλιά, διαβάζει τα “πεπραγμένα”.
Η στυφή γεύση και η κακή διάθεση προβοκάρουν την ανακύκλωση...
Για να χαλαρώσω μπαίνω στο βαγόνι που σταματά στους σταθμούς  Μεταπολίτευση - Χούντα -1965- ΑΣΟΕΕ. Τερματικός τα Ιουλιανά…
Σιγά- σιγά χάνω την αίσθηση του χρόνου. Τα κτίρια ψηλώνουν. Το λιόγερμα καμπουριάζει.
Η  ρουφιάνα η φαντασία μου απρόβλεπτη, ως συνήθως, στήνει τσάκα-τσάκα, στον απέναντι τοίχο, δύο γιγαντοοθόνες και σκηνοθετεί, κατά βούληση και με το έτσι θέλω, όσα έχω ζήσει διαμαρτυρόμενος στους δρόμους της Αθήνας, πενήντα χρόνια τώρα!
Στη μια οθόνη προβάλλονται τα δραματικά γεγονότα, που επισυνέβησαν τον Ιούλιο 1965, τα γνωστά “‘Ιουλιανά”.
Στην άλλη οθόνη έχουν ανάψει ήδη οι πυρκαγιές της αποφράδας εκείνης  ημέρας, της 13ης Δεκέμβρη του 2008.
Σοκ και δέος…
Πάω και έρχομαι, μπρός πίσω και αποσταίνω, λες κι ανεβαίνω τ’ ανήφορο.
 
Θέλω κάπου να κάτσω, να ξαποστάσω. Να κρατήσω το κεφάλι μου ανάμεσα στα δυο μου χέρια και να συλλογιστώ. Να μάθω πως ακριβώς έφθασα εδώ, μήπως και καταλάβω που πηγαίνω!
 
Είναι βαριές οι θύμησες ετούτες. Κουβαλάνε βαρύ φορτίο. Σέρνουν χειράμαξα στο χωματόδρομο φορτωμένη με μάχες που χάθηκαν, ελπίδες που τσάκισαν, όνειρα που δεν βγήκαν. Πανωσάμαρα είναι βαλμένες οι ζωές που χάθηκαν χωρίς αντίκρισμα.
 
Ο Ιούλιος του 1965 από τον Μάιο του 2013 απέχει μόλις ! 17.460 ημέρες.
Τις περπάτησα ζαλωμένος στην πλάτη, το μόχθο της καθημερινής  βιοπάλης.
Δεν μου χαρίστηκε τίποτα. Η οικογένεια μου βρισκόταν στα όρια της επιβίωσης. Το ταμείον ήταν μείον!
Πάλεψα, ακόμη με νύχια και με δόντια, να κερδίσω την ελευθερία μου, “στις αμμουδιές του Ομήρου”, που λέει ο ποιητής .
Η προβολή στις φανταστικές γιγαντοοθόνες συνεχίζεται και ζωντανεύει παρωχημένα γεγονότα.
Ενδιάμεσα, σε μορφή σποτς, προβάλλονται διάφορες σκηνές από την καταγέλαστη χούντα, με τα  γνωστά ταρατατζούμ. Τα φλεγόμενα μυθικά πτηνά, τα μυστριά, τις κορδέλες, τις παρελάσεις, τα αναθέματα.
Μουσική υπόκρουση τα τσάμικα ...και  μαντέκα στο μουστάκι… των βαρεμένων ασίκηδων, των “σωτήρων” της άτυχης πατρίδας μας! Που είχαν  πλην των άλλων το βασικό ελάττωμα να μιλάνε! “πτώματα τυμπανιαία και οδοδώτα!”
“Εθνική Ανάταση” με φόντο την 4η Αυγούστου... “τι έχει ο κόσμος  και χαμογελά πατέρα…”
Ακολουθούν διαφημίσεις για άριστης ποιότητας γύψο!
Κεντρικό σημείο πώλησης, το Ελληνικό Κοινοβούλιο!
Υπεύθυνος πωλήσεων ο πατέρας του Ηλία Κασιδιάρη, με τον γιό του να κάνει θελήματα ! Μπήκε από νωρίς στο “σωστό” δρόμο το παιδί. Τελικά “πρόκοψε”! Έγινε βουλευτής και γ...μάει και δέρνει...!
Βλέπω και θυμάμαι  τη λαοθάλασσα που πήγε στην κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου, που μόνο “Γέρος της Δημοκρατίας” δεν ήταν.
Ας όψεται η συγκυρία....
Βλέπω και θυμάμαι την κηδεία του τιμημένου ποιητή μας του  Γ. Σεφέρη και αναρωτιέμαι μήπως “πήρα τη ζωή μου λάθος…”
Ήταν Σεπτέμβρης του1971. Μυριάδες λαού έκαναν την ταφή του ποιητή Ανάσταση, σιωπηλή ουρανομήκης πομπή ενάντια στους τυράννους.
Βλέπω και θυμάμαι τα θύματα της Χούντας. Τον Μουστακλή τον ήρωα, ανάπηρο, σακατεμένο από τα βασανιστήρια της ΕΣΑ. Υποφέρω, ντρέπομαι.
Βλέπω και θυμάμαι τη δίκη του Αλέξανδρου Παναγούλη. Αισθάνομαι υπερήφανος, με την παλικαριά του. Απολογούμενος στις 7.11.1968, στο στρατοδικείο, είπε “πιστεύω ότι το ωραιότερο κύκνειο άσμα καθε πραγματικού αγωνιστή είναι ο επιθανάτιος ρόγχος μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα της τυραννίας, και τη θέση αυτή αποδέχομαι”.
Βλέπω την πρώτη πορεία για το Πολυτεχνείο, μετά την πτώση της φασιστικής χούντας.
Ένα εκατομμύριο κόσμος στους δρόμους.
Αι γεννεαί πάσαι”, έγραψαν οι εφημερίδες.
Και τι δεν βλέπω...
Τα ιστορικά γεγονότα που εναλλάσσονται στο μυαλό μου απλώνονται   ταχύτατα σε βάθος χρόνου. Παίρνουν αμπάριζα από τα είκοσι μου χρόνια, τα μοναδικά, τα ανεπανάληπτα, τρέχουν και φθάνουν στο σήμερα.
Πάει ο καιρός, πάει ο καιρός...
Πετυχαίνω και παρακολουθώ ταυτόχρονα (LIVE !),  το τότε και το σήμερα.
Από τους γύρω δρόμους φθάνουν στα αυτιά μου διάφορα συνθήματα. 1-1-4, Δημοκρατία ,15%... “παρ’ τη μάνα σου (τη Φρειδερίκη) και μπρός” και μετά...  “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία” 
Ανακατεύονται με τα σημερινά σε εκρηκτικές δόσεις και φτεροκοπούν πάνω από τις σφιγμένες γροθιές που υψώνονται τεντωμένες στο βραχνό ρυθμό της ακούρδιστης ντουντούκας.
Η ζωή συνεχίζεται...  Ο αγώνας δικαιώνεται...;
Τα πλακάτ ανεμίζουν, τα συνθήματα βουίζουν.
Τα γλομπς, τα κράνη και οι ασπίδες των αστυνομικών, τα γνωστά κρουστά (τύμπανα) της εκάστοτε κυβέρνησης, πλησιάζουν, παιανίζουν και φοβερίζουν.
Παίζουν το δικό τους πολεμικό εμβατήριο και επιβάλλουν πάντα με τον “τρόπο” τους, τον ρυθμό της άγριας καταστολής.
Μετουσιώνουν σε πράξη τη νόμιμη βία, με τις ακροβατικές φιγούρες των γκλοπς, που κυριολεκτικά σπάνε κόκκαλα!
Μέσα στους τοξικούς καπνούς των δακρυγόνων, τους αλαλαγμούς των μεγαφώνων, τα όργανα της τάξης, νηστικά σκυλιά, γαυγίζουν και δαγκώνουν, στο όνομα του νόμου, όποιον βρουν μπροστά τους !
Πολλές φορές οι συγκρούσεις είναι φονικές.
Οι νεκροί και οι τραυματίες πάνε εξεπίτηδες και πέφτουν πάνω σε ζαρντινιέρες ή κυνηγάνε οι ίδιοι τις σφαίρες των ΜΑΤ....! Άλλοι διαδηλωτές επιλέγουν αβίαστα να ξεψυχήσουν κάτω από τις ψηλές μπότες τους.
Ζήτω η καταγέλαστη ΕΛΑΣ, που φέρει στο σώμα της πολλαπλά κατάγματα όζουσας διαφθοράς και κακοήθεις όγκους φασιστικής νεοπλασίας.
Η συγκέντρωση αρχίζει...  όλα είναι  συνειδητά…”, τραγουδούσε τότε  ο κ. Σαββόπουλος, ο γνωστός ιδιόρρυθμος τραγουδοποιός, ο κατά κόσμον ...Νιόνιος.
Σήμερα με αναμμένο πούρο, μέσα στη πολυτελή “Μερσεντές” του, σκηνοθετεί Αριστοφάνη στην Επίδαυρο.
Υποδυόμενος ευκαιριακά τον πνευματικό ταγό, μας νουθετεί με οίηση, που ξεχειλίζει και κρέμεται ελεύθερα από τις εμπριμέ τιράντες του.
Διανόηση χωρίς αξεσουάρ, πάει;
Κατάντησε πλέον, ο Πάγκαλος της τέχνης.
Κρίμα το παιδί, που έδειχνε πως θα γινόταν άλλος...”
Στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι ...στη Σαϊγκόν δεν μπορείς να ζήσεις ...τώρα κρυμμένος στο ποτάμι ανασαίνεις με καλάμι…”, τραγουδούσε κάποτε που δεν πάταγε στο Κολωνάκι.
Τώρα, όπως φαίνεται, μαζί τα φάγανε... μαζί τα ήπιανε γίνανε προγάστορες.
Μονά - ζυγά δικά τους…
Επαναστάτες, συντρόφια, καλλιτέχνες της… μάσας και της αρπαχτής , παναπεί της έδρας... και από κοντά...
Φερέφωνα της εξουσίας, αυλοκόλακες, συνένοχοι, συνδαιτυμόνες, μηδαμινοί, κάνουν πως δεν βλέπουν, κωφεύουν.
Θαυμάστε τους…
Μην τους ακούτε που τραγουδούν στον σκοπό του καημού σας.
Είναι άδεια πουκάμισα, είναι  κάλπικοι!
Αμυνόμενος μπαίνω στο βιντεοκλάμπ της φαντασίας μου.
Προς στιγμή έχω την αίσθηση ότι βρίσκομαι μέσα σε ένα αχανές πλανητάριο.
Στον τεράστιο θόλο του εμφανίζονται και περιστρέφονται σημαντικές  ιστορικές στιγμές και παραστάσεις, που θυμίζουν αετώματα αρχαίων ναών.
Μερικά ιστορικά γεγονότα, που τα  έζησα από κοντά, αποκτούν άλλη διάσταση, λες και τους έβαλα προζύμι.
 
 
Φώτης Ανδρέου
 
(συνεχίζεται)
 
 
 
Your rating: None Average: 4.9 (13 votes)