Κυριακή 30 Απριλίου 2017


ΟΙ ΤΡΙΑΝΤΑ ΠΕΣΤΡΟΦΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Από τη λίμνη Τάνα της ευπορότατης Αιθιοπίας πηγάζει ο μεγάλος και ένδοξος ποταμός Νείλος. Κοντά στα σύνορα της Αιθιοπίας με το Νότιο Σουδάν υπάρχει και μιά παραποτάμια πόλη, ονόματι Γκαμπέλα, που γνώρισε μεγάλες δόξες ως λιμάνι επί Χαϊλέ Σελασιέ και επί Άγγλων στο Σουδάν, σαν κέντρο εμπορίου και αλιείας. Τα καράβια έφταναν μέχρι το Χαρτούμ, ακόμη και την Αίγυπτο πριν γίνει το φράγμα του Ασουάν, μεταφέροντας καφέ και άλλα αγαθά, ενώ η αλιεία επικεντρωνόταν στις πέστροφες του Νείλου, που είναι άφθονες και ζυγίζουν πάνω από 80 κιλά η κάθε μία. Υπάρχουν μάλιστα φυλές, που ζουν δίπλα στο ποτάμι, οι οποίες τρέφονται αποκλειστικά με τις πέστροφες αυτές. Συνήθως τις μαγειρεύουν με καλαμποκάλευρο και μπάμιες, για όσους ενδιαφέρονται για τη συνταγή, η οποία είναι και πολύ υγιεινή, αφού δεν περιέχει ούτε λάδι ούτε αλάτι ούτε πιπέρι ούτε άλλα καρυκεύματα.
 
Αυτά τα ωραία τσιμπούσια με τις πέστροφες και το άνθος αραβοσίτου γινόταν από αενάων χρόνων, μέχρι που έγινε η εθνοσωτήριος επανάσταση των κομμουνιστών το 1974 και η χώρα απέκτησε επιτέλους το – πολυπόθητο, για μας τους Έλληνες – Μαρξιστικό-λενινιστικό καθεστώς, υπό τον μεγάλο λαϊκό αγωνιστή Μενγκίστου Χάϊλε Μαριάμ.
 
Ένα από τα πρώτα μέτρα που έλαβε η προλεταριακή κυβέρνηση ήταν να κλείσει το λιμάνι της Γκαμπέλας και να οργανώσει την αλιεία της πέστροφας σε συνεταιρισμό. Ιδιωτικό ψάρεμα επιτρεπόταν πλέον μόνον μέχρι το γενναιόδωρο όριο των 10 κιλών, αλλά όταν μία πέστροφα και μόνο μπορεί να ζυγίζει ακόμη και 84 κιλά, ήταν πλέον δώρο άδωρο.
 
Ο συνεταιρισμός, πάντως, εισήγαγε εντυπωσιακές νέες μεθόδους εργασίας στην περιοχή. Και πάνω απ’ όλα, προείχε η εκπαίδευση! Μερικές φορές αναρωτιόταν κανείς αν επρόκειτο για συνεταιρισμό ψαράδων ή για ινστιτούτο ξεστραβώματος. Τα σεμινάρια ήταν καθημερινά και ατελείωτα, οι δε εκπαιδευτές έρχονταν από πολύ μακριά, συχνά από την πρωτεύουσα. Όσο για τα θέματα που δίδασκαν, αυτά περιστρέφονταν γύρω από μιά νέα Αγία Τριάδα, που απεικονιζόταν πλέον παντού, σε όλα τα δημόσια κτίρια: τον Άγιο Μαρξ, τον Άγιο Ένγκελς και τον Άγιο Λένιν.
 
Βέβαια, η ποιότητα των απεικονίσεων αυτών δεν ήταν και για έκθεση ζωγραφικής – μάλλον θα ταίριαζαν καλύτερα σε έκθεση γελοιογραφίας, αλλά αυτό σίγουρα οφειλόταν στο ότι κανένας από τα μέλη της εν λόγω Τρόϊκας δεν ανήκε στη μαύρη φυλή και φαίνονταν ούτως ή άλλως σαν εξωγήϊνοι στα μάτια των εντοπίων, είτε αυτοί ήταν πραγματικοί ζωγράφοι είτε απλά, συγγενείς των μελών του κόμματος, που τους βόλεψαν σε αργομισθίες, δήθεν καλιτεχνικές. Πάντως οι κακές γλώσσες έλεγαν πως η ελεεινή έως κωμική ποιότητα των απεικονίσεων μάλλον ήταν μιά αντιστασιακή πράξη εναντίον του κομμουνισμού. Μάλιστα, μετά τη μεταπολίτευση του 1991, πολλοί δήλωσαν αντιστασιακοί εξηγώντας πως η αντίστασή τους ήταν ακριβώς να ζωγραφίζουν τέτοιες βέβηλες εικόνες της Αγίας Τριάδος.
 
Σεμινάρια, λοιπόν, για τους τρεις αυτούς ιεράρχες, πού γεννήθηκαν (σε μέρη άγνωστα και μακρινά, βέβαια, για τους ψαράδες της Γκαμπέλας), τί σπούδασαν, τί έγραψαν, τί είπαν, τί έκαναν και τί δεν έκαναν. Γνώσεις απαραίτητες αυτές για τους ψαράδες, διότι τώρα πιά δούλευαν για τον λαό και τους τρεις εκλεκτούς μάγους του και όχι για τα διάφορα κακά φαντάσματα του επάρατου καπιταλισμού, όπως εξήγησε στη Βουλή των Ελλήνων και η μεγάλη λαϊκή αγωνίστρια, η Ελένη Γερασιμίδοβα – ευτυχώς που το εξήγησε και αυτή διαφορετικά δεν θα καταλάβαινε κανένας.
 
Αν τώρα έμενε και λίγος χρόνος από τα επιμορφωτικά σεμινάρια, αυτός έπρεπε να αφιερωθεί σε εξονυχιστικές απογραφές και καταγραφές των πάντων. Έπρεπε τα μολύβια, τα χαρτιά, οι συνδετήρες, οι γομολάστιχες, τα σκαμνιά και οι καρέκλες του συνεταιρισμού να είναι πάντοτε καταμετρημένα επιμελώς, αν έσπαγε το πόδι μιάς καρέκλας θα έπρεπε να γίνει συμβούλιο, να αποφασιστεί δεόντως η επισκευή της, να εκτελεστεί η απόφαση και κατόπιν να καταχωρηθεί όλο το ιστορικό στον φάκελο, διότι οι φάκελοι έπρεπε να ήταν πάντα ενημερωμένοι πλήρως. Καλύτερα να γράφαμε κάτι παραπάνω παρά να έλλειπαν στοιχεία! Όσο για την επισκευή, αφού περίμεναν κανένα οκτάμηνο μέχρι να υπογράψουν όλα τα μέλη της επιτροπής, στο τέλος γινόταν με σάλιο, ώστε να γίνεται και οικονομία στις πρόκες.
 
Οπότε, μιά φορά στις δέκα ημέρες, κατά μέσον όσον, έμενε και λίγος χρόνος για ψάρεμα. Τότε πήγαιναν τα εντεταλμένα μέλη του συνεταιρισμού στο ποτάμι νωρίς το πρωί, έπιαναν καμιά τριανταριά πέστροφες μέσα σε ένα δίωρο (εδώ μιλάμε για οκτάωρα, αλλά κανείς Νειλωτικός που σέβεται τον εαυτό του δεν δουλεύει πάνω από δύο ώρες την ημέρα), τις έφερναν στο κτίριο του συνεταιρισμού και τις άπλωναν χάμω, στον αυλόγυρο, δεδομένου ότι δεν υπήρχαν ψυγεία ούτε για δείγμα, ενώ ο κόσμος περίμενε στην ουρά από τις 5 η ώρα το πρωί για να μπορέσει να αγοράσει ένα κομμάτι.
 
Βέβαια, ας μην φανταστούμε πως αμέσως μετά την άφιξη των ψαριών άρχιζε και η πώληση, διότι εδώ οι δουλειές γίνονται όλες με τρόπο σοβαρό και διαδικαστικά σωστό, η διαδικασία πάνω απ΄ όλα. Έπρεπε, λοιπόν, οι τριάντα πέστροφες πρώτα να καταγραφούν στα κιτάπια, και επειδή ζυγαριές δεν υπήρχαν γύριζαν οι γραφιάδες από ψάρι σε ψάρι, μετρούσαν το μήκος, το πλάτος και το ύψος του και τα έγραφαν στα πρακτικά, αν δε το ψάρι είχε και άλλα χαρακτηριστικά, π.χ. μεγάλο κεφάλι ή γουρλωμένα μάτια, έπρεπε να τα καταγράψουν και αυτά. Όταν μετά μερικούς αιώνες οι αρχαιολόγοι θα κάνουν ανασκαφές στη Γκαμπέλα, θα εκπλαγούν με την ακρίβεια και τη λεπτομέρεια των καταχωρημένων στοιχείων, ούτε στις πυραμίδες της Αιγύπτου δεν θα βρεις τέτοιο πλούτο πληροφοριών.
 
Αφού τέλειωνε αυτή η διαδικασία άρχιζε αυτή της πώλησης, διότι περίμεναν περί τα χίλια άτομα στην ουρά για να φάνε από τα τριάντα ψάρια του συνεταιρισμού, πράγμα που απαιτούσε ή το θαύμα των πέντε άρτων εν τη ερήμω ή μιά δίκαιη λαϊκή μοιρασιά, και αυτό επιτυγχάνεται μόνο με το σοσιαλισμό. Πρέπει, λοιπόν, ο καθένας να προσέρχεται στον γραφειοκράτη – συγγνώμη, εννοώ τον πωλητή – με σεβασμό και ευπρέπεια, σαν να πηγαίνει να κοινωνήσει, με την ταυτότητά του και το δελτίο, που του δικαιολογεί αγορά ψαριών μέχρι ενός ορισμένου ορίου, στη συγκεκριμένηπερίπτωση μιάς φέτας πάχους έως και 5 εκατοστών, να πληρώσει με το ακριβές αντίτιμο (ρέστα δεν δίδονται), να υπογράψει στα πρακτικά και μετά να φύγει κρατώντας το κομάτι του ψαριού στα χέρια του, καθότι οι σακκούλες είναι πολύ μεγαλοαστική συνήθεια, γιαυτό ούτε απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται.
 
Σημειωτέον, στην Γκαμπέλα η θερμοκρασία κυμαίνεται μεταξύ 40 και 50 βαθμών Κελσίου καθημερινά. Γιαυτό και είναι πραγματικός λαϊκός άθλος και αγώνας το να περιμένει κανείς από τις 5 η ώρα το πρωί (που η θερμοκρασία ίσως έχει ¨πέσει¨ ως τους 39 βαθμούς) και να αποτολμήσει μετά να μαγειρέψει την πέστροφα ελπίζοντας ότι δεν θα δηλητηριαστεί, αλλά και αν το πάθει αυτό, θα είναι μιά θυσία για το καλό του λαού.
 
Κάπως έτσι τα έζησα από κοντά τα πράγματα στην Αιθιοπία κατά το διάστημα 1985-1987, όταν υπηρετούσα στον ΟΗΕ. Σήμερα, πολύ λίγα σοσιαλιστικά καθεστώτα έχουν απομείνει για να μας χαρίζουν τέτοιες αξιομνημόνευτες εμπειρίες και να εμπλουτίζουν την ποιότητα της ζωής μας, μιά Βενεζουέλα, μιά Βόρειος Κορέα και μιά Κούβα έχουν μείνει, τί να σου κάνουν και αυτές, γιαυτό και πρέπει η Ελλάδα οπωσδήποτε να αναπληρώσει το κενό.
 
Ευτυχώς, όμως, που έχουμε τον Τσίπρα και τις λαϊκές του κινητοποιήσεις, και βλέπουμε και λίγο φως στην άκρη του τούνελ. Ούτως η άλλως η Ελλάδα διαθέτει μιά δημόσια διοίκηση σοβιετικού τύπου, διότι αυτή είναι η απερίφραστη προτίμηση του λαού της, οπότε τα πράγματα είναι έτοιμα, τί καθόμαστε; Στρωμένη δουλειά για τη γραφειοκρατική νομενκλατούρα των λαοπατέρων και εθνοσωτήρων που μας ήλθε με καμιά εβδομηνταριά χρόνια καθυστέρηση, και η δουλειά αυτή, που είναι το χτίσιμο του πρώτου σοβιετικού κράτους στην καπιταλιστική Δύση, έγινε από τους δεξιούς και τη ¨δημοκρατική παράταξη¨ από τα χρόνια της μεταπολίτευσης.
 
Γεράσιμος Φουρλάνος,

Διδάκτωρ Νομικής 

Your rating: None Average: 5 (42 votes)