Κυριακή 1 Οκτωβρίου 2017


Φιλί ζωής

Μια Κυριακή πρωί στην Πάρνηθα, είναι όλα τα λεφτά !
 
Με επίλεκτη παρέα και ένα «ταϊσμένο» υπάκουο αυτοκίνητο ξεκολλήσαμε και οι τρεις μας και πήραμε του βουνού τη στράτα που πάει και καρφώνεται στους κόρφους της επιβλητικής Πάρνηθας, που δεσπόζει στην περιοχή. Αμέσως μόλις μπήκαμε στις καταπράσινες στροφές, η διάθεσή μας έγινε μεταξένια. Το πράσινο χρώμα είναι απόλυτα επιβεβαιωμένο πως επιδρά άμεσα στη διάθεση. Ξεκουράζει. Ηρεμεί. Γι αυτές τις ιδιότητες το έχουν επιλέξει ως χρώμα του τζόγου εννοώ την πράσινη τσόχα.
 
Ήδη φτάσαμε στην Βαρυμπόμπη, περάσαμε και το Τατόι που σβήνει αργά μέσα στην αδιαφορία και τη χρόνια εγκατάλειψη. Όταν έχει λιακάδα βγαίνει ο κόσμος στο βουνό σαν τα σαλιγκάρια. Βγαίνει για να πατήσει στέρεα στο χώμα της μάνας γης και να αισθανθεί άνθρωπος. Επιστροφή στις ρίζες. Με προσοχή περνάμε τα μπλόκα των αυτοκινήτων και συνεχίζουμε το δρόμο μας προς την κοιλάδα της πράσινης γαλήνης,  που λέγεται Κατσιμίδι .
Εκεί παρά δίπλα βρίσκεται η Ιπποκράτειος Πολιτεία με τη γραφική της λιμνούλα που μαζεύει τα Σαββατοκύριακα τα παιδόπουλα. Από τα σπίτια και τις πανάκριβες βίλες καταλαβαίνεις ότι οι γιατροί έχουν πολλά λεφτά. Ίσως όχι όλοι αλλά κάποιοι τον φυσάνε τον παρά. Λεφτά που τα έβγαλαν με πολύ μόχθο . Στα νεοελληνικά λέγεται φακελάκι και τούρκικα μπαξίσι. Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που δεν θα τα πάρουν μαζί τους γιατί ως γνωστό οι νεκροφόρες δεν έχουν κοτσαδόρους.
 
 Μετά από μερικές θαυμάσιες στροφές φτάνουμε στο γνωστό πλάτωμα. Είναι η αφετηρία μας για τα ενδότερα, τα ψηλότερα χαγιάτια του βουνού.
Ασφαλίζουμε το αυτοκίνητο και ξεκινάμε σιγά σιγά να περπατάμε ανάμεσα  στο δάσος. Οι εικόνες είναι απίθανες μαγευτικές. Πυκνή βλάστηση παντού. Περπατάμε ακολουθώντας στενά μονοπάτια. Μετά από συνεχόμενες βαθιές εισπνοές ξελαμπικάρει το μυαλό μας. Δεν ακούγεται απολύτως τίποτα, μόνο το θρόισμα των πεύκων που λικνίζονται με το παραμικρό άγγιγμα του ανέμου. Το φως και το πράσινο εναλλάσσονται ειρηνικά και αρμονικά. Το ένα πλάτωμα – ξέφωτο το ακολουθεί ένα άλλο. Η πορεία συνεχίζεται στην ανηφόρα λοξώς αριστερά. Ευτυχώς δεν υπάρχει ούτε πρόγραμμα ούτε στόχος. Κάτω από τα πόδια μας υπάρχουν ανυπόμονα τρυφερά χόρτα που από τις πολλές βροχές έχουν πάρει τα πάνω τους και βιάζονται να μεγαλώσουν.
 
Δεν υπάρχει ψυχή, ούτε ένα ελάφι. Κάτι μαυρόασπρα πουλιά πετάνε φοβισμένα μπροστά μας και χάνονται. Η πορεία είναι απολαυστική. Ήδη έχουμε συνέλθει από τη μαστούρα του καυσαερίου. Δεν λέω, καλή είναι και η θάλασσα. Αλλά τα παλαιά χρόνια που θέριζε η φυματίωση οι ασθενείς πήγαιναν στα βουνά και όχι στις αμμουδιές. Μετά από αρκετή ώρα γυρίζουμε στο αυτοκίνητο και κατευθυνόμαστε προς την Αγία Τριάδα. Είναι ένα μικρό εκκλησάκι χτισμένο με κέφι και μεράκι. Πανέμορφο με πέτρα και κεραμίδι το σεμνό καμπαναριό του. Βρίσκεται στο ξέφωτο και ο γύρω χώρος έχει διαμορφωθεί κατάλληλα για να δέχεται επισκέπτες. Υπάρχει μια βρυσούλα, μαρμάρινα τραπεζάκια και πολλά αδέσποτα σκυλιά που περιμένουν κάποιο φιλόζωο να τα ταΐσει. Εμείς έχουμε κάνει το κουμάντο μας. Τρία παραγεμισμένα γευστικά σάντουιτς είναι ότι πρέπει. Μέσα σε τρεις ώρες νομίζουμε ότι κάναμε ένα μεγάλο ταξίδι στη φύση. Δυστυχώς το διαμέρισμα είναι μια κακιά εκδοχή για την ζωή. Η επιστροφή είναι κακή ιδέα. Ωστόσο σιγά σιγά κατηφορίζουμε έμπλεοι  χαράς.
 
Με την κυριακάτικη βόλτα πετυχαίνουμε δύο πράγματα. Δίνουμε χρώμα και νόημα σε μια πεζή πληκτική Κυριακή. Επιπλέον καταφέρνουμε να ξεχωρίσουμε τις συνεχόμενες εβδομάδες βάζοντας ανάμεσά τους τα θέλγητρα ενός  αγέρωχου βουνού.
 

Φώτης Ανδρέου (12.03.2017)  

Your rating: None Average: 4.3 (3 votes)