Κυριακή 3 Δεκεμβρίου 2017


Αμβλώσεις: Ο θάνατός σου η ζωή μου...

Άμβλωση ή αλλιώς έκτρωση είναι η διακοπή μιας αδιατάρακτης ενδομήτριου κυήσεως ενός εμβρύου που διενεργείται σε πρώιμη ηλικία κυήσεως και οδηγεί σε αφαίρεση του εμβρύου από τη μήτρα με συνέπεια τον θάνατο... Οι ηθικές και νομικές πτυχές της άμβλωσης έχουν αποτελέσει αντικείμενο έντονης αντιπαράθεσης σε πολλά μέρη του κόσμου για το κατά πόσο το έμβρυο μπορεί να χαρακτηριστεί ως άνθρωπος και, ως εκ τούτου, η έκτρωση ανθρωποκτονία καθώς και οι λόγοι που οδηγούν την έγκυο σε μία τέτοια πράξη.
 
Σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία κάθε 11 δευτερόλεπτα πραγματοποιείται μία άμβλωση στην Ευρώπη, προκαλώντας έτσι τον θάνατο 2.725.820 εμβρύων ετησίως.
 
Στην Ελλάδα οι δηλωμένες αμβλώσεις στα ΕλληνικάΔημόσια Νοσοκομεία ξεπερνούν τις 70.000 ετησίως, ενώ στο σύνολό τους εκτιμάται πως φτάνουν τις 200.000 σε μια χώρα όπου οι γεννήσεις δεν ξεπερνούν τις 100.000
 
Οι λόγοι διακοπής μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης είναι, όπως πάντα, κοινονικο-οικονομικοί. Ιδιαίτερα σε παλαιότερες εποχές όπου οι άνθρωποι ζούσαν σε κλειστές κοινωνίες, ένα παιδί θεωρούσαν ως “θείο δώρο” μόνο εάν ήταν εντός γάμου. Σε αντίθετη περίπτωση ήταν πρόβλημα, λόγος συζήτησης και αρνητικών σχολίων για όλο το χωριό, ντροπή, πράξη κοινωνικά κατακριτέα... Μία τέτοια εγκυμοσύνη έπρεπε να διακοπεί πάση θησεία…
 
Στην εποχή μας, οι γυναίκες είναι ανεξάρτητες, κάνουν τις δικές τους επιλογές για τη ζωή τους, δεν είναι υποχρεωμένες να λογοδοτούν στις κλειστές κοινωνίες και τις πατριαρχικές οικογένειες.. Παρ’ όλα αυτά ο αριθμός των αμβλώσεων συνεχώς αυξάνεται, επειδή πλέον πρωταρχικός στόχος της γυναίκας δεν είναι η οικογένεια αλλά η καριέρα, ενώ σημαντικό ρόλο παίζει και η οικονομική τους κατάσταση καθώς δεδομένων των συνθηκών είναι δύσκολο να διασφαλίσει κανείς πως τα οικονομικά του θα είναι αρκετά ώστε να μεγαλώσει και ν’ ανατραφεί σωστά ένα παιδί.
 
Όποιος και να είναι ο λόγος μιας έκτρωσης το βασικό ερώτημα είναι το εξής: Το έμβρυο είναι ανθρώπινο όν, ανθρώπινη ζωή από την αρχή της κύησης, ή όχι, και αν ναι από πότε; Το ερώτημα αυτό έχουν προσπαθήσει ν’ απαντήσουν πλήθος επιστημόνων από διάφορες ειδικότητες, όπως βιολόγοι, γενετιστές, γιατροί, θεολόγοι ακόμα και φιλόσοφοι, όμως τα συμπεράσματα τους διαφέρουν. Ο διεθνούς φήμης Γάλλος καθηγητής της Γενετικής J. Lejeune είπε χαρακτηριστικά σε σχετική του ομιλία: «...η ζωή έχει μια πολύ, πολύ μακρά ιστορία, αλλά κάθε άτομο έχει μια πολύ ξεκάθαρη αρχή, τη στιγμή της σύλληψής του... Η αποδοχή του γεγονότος ότι μετά από την πραγματοποίηση της γονιμοποίησης ένας νέος άνθρωπος έρχεται σε ύπαρξη, δεν είναι πια ζήτημα αρεσκείας ή γνώμης...» Με λίγα λόγια φτάνει στο συμπέρασμα πως από την πρώτη στιγμή της σύλληψης το γονιμοποιημένο ωάριο είναι ένας ανθρώπινος οργανισμός σε πλήρη ανάπτυξη. Την άποψη αυτή αντικρούει ο υφηγητής της Εγκληματολογίας στην Πάντειο, κύριος Η. Δασκαλάκης, ο οποίος θεωρεί πως: «πραγματικά εκείνο που είναι άξιο προστασίας, είναι η ανθρώπινη προσωπικότητα την οποία δεν έχει το έμβρυο. Το έμβρυο αποτελεί απλώς βιολογική ύπαρξη...» Όμως η εξέλιξη αυτής της βιολογικής ύπαρξης είναι μια ανθρώπινη ύπαρξη που αν μη τι άλλο θα έχει τη δική του προσωπικότητα και κατ’ επέκταση τα ίδια δικαιώματα με όλους μας. Τι στάση κρατάει η εκκλησία σε ένα ζήτημα «ζωής και θανάτου;». Όπως θα ήταν αναμενόμενο, η εκκλησία υποστηρίζει πως ο Θεός και μόνο Αυτός δίνει ζωή και μόνο Αυτός μπορεί να την αφαιρέσει. Ο καθένας έχει δικαίωμα στη ζωή, ίσο με όλους τους άλλους…
 
Το Συνταγματικό δικαίωμα στη ζωή θεμελιώνεται στο άρθρο 5 § 2 του ισχύοντος Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο «όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους χωρίς διάκριση...».
 
Επομένως η μητέρα έχει το δικαίωμα να αποφασίσει τι θα κάνει στη ζωή της, της δίνει δηλαδή το δικαίωμα της άμβλωσης, όμως τι γίνεται όταν η δική της επιλογή στερεί τα δικαιώματα κάποιου άλλου; Με άλλα λόγια ερχόμαστε σε αντιπαράθεση με μια άλλη θεμελιώδη αρχή κατά την οποία «η ελευθερία του ατόμου σταματά εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου...», δηλαδή η ελεύθερη επιλογή της μητέρας προκαλεί το θάνατο μιας εν δυνάμει ζωής.
 
Δεν τίθεται θέμα επιλογής στην άμβλωση, εκτός από τις περιπτώσεις που κινδυνεύει η ζωή της μητέρας ή έχει διαγνωσθεί κάποια σοβαρή ασθένεια στο έμβρυο. Δυστυχώς όμως, καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες της εγωιστικής, υλιστικής φιλοσοφίας μιας κοινωνίας που παρουσιάζει το παιδί σαν απειλή στην επαγγελματική του σταδιοδρομία, στην οικονομική του κατάσταση, στον τρόπο ζωής και ψυχαγωγίας του, αλλά πάνω από όλα στον τρόπο που επέλεξε να ζει...
 
Ο θάνατός σου η ζωή μου λοιπόν...
 
Μαρία Κοντογιάννη
 
Your rating: None Average: 4.7 (6 votes)