Σαββάτο 1 Σεπτεμβρίου 2018


Αναθεώρηση στάσης

 
Το έργο το είχαμε ξαναδεί: να καίνε τις σημαίες των αμερικάνων, των ισραηλινών και των άλλων κακών στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν, στο Κάϊρο και σε άλλα μέρη του τρίτου κόσμου.
 
Ας μην έχουμε παράπονο, όμως, το έργο έφτασε και εδώ και το απολαύσαμε με το κάψιμο της γερμανικής σημαίας. Και οι υπερθεματιστές του πατριωτισμού δίνουν και παίρνουν με τον Αδόλφο, με τα ολοκαυτώματα των γερμανών στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, με τη σβάστικα στην Ακρόπολη, σαν να είμαστε ακόμη στο 1940.
 
Συγγνώμη, όμως, αλλά βρισκόμαστε στο 2012, μάλιστα, οι πιό πολλοί από μας δεν είχαμε καν γεννηθεί το 1940. Αν εμείς έχουμε κολήσει στην εποχή εκείνη, και μάλιστα τη συντηρούμε φέρνοντας πίσω τη λογική του “ο παπούς σου σκότωσε τον παπού μου”, οι γερμανοί από τότε έχουν κάνει μεγάλες αλλαγές και μεγάλα άλματα. Μάλιστα, το ναζιστικό κόμμα στη Γερμανία είναι εκτός νόμου από πολλά χρόνια, ενώ εμείς το έχουμε και στη Βουλή και μάλιστα με αξιοζήλευτο ποσοστό.
 
Γιαυτό και αναφύονται δύο ερωτήματα:
 
ΠΡΩΤΟΝ, πώς θα μας φαινόταν εμάς αν κάπου αλλού έκαιγαν την ελληνική σημαία, για κάποια γεγονότα που συνέβησαν τω καιρώ εκείνω; Αναρωτηθήκαμε ποτέ ή είναι τόσο δύσκολο να δούμε και την άλλη πλευρά του νομίσματος;
 
ΔΕΥΤΕΡΟΝ, υπάρχει περίπτωση, επιτέλους, να σταματήσουμε να κατηγορούμε τους άλλους και να δούμε λίγο μήπως και εμείς φταίξαμε κάπου; Δεν είμαστε, βέβαια, και εμείς τίποτε αθώες περιστερές.
 
Προηγμένοι λαοί δεν ασχολούνται με το να κατηγορούν άλλους για τα προβλήματά τους. Γνωρίζουν ότι και να φταίνε όντως οι άλλοι, δεν μπορούμε να τους αλλάξουμε. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε τη δική μας στάση και να διορθώσουμε τα δικά μας τα λάθη. Γιαυτό ακριβώς και αξίζει τον κόπο να κάνουμε την αυτοκριτική μας.
 
Στη Σουηδία, η εταιρεία SAAB αγοράστηκε προ ετών από την αμερικάνικη GENERAL MOTORS, η οποία με τη σειρά της έφτασε στα πρόθυρα της πτώχευσης και πούλησε την SAAB σε μιά μικρή ολλανδική εταιρεία. Η τελευταία ήλπιζε ότι θα μπορούσε να εισχωρήσει στην αγορά της Κίνας και να προσεκλύσει και κινεζικό κεφάλαιο, όμως τότε ανακαλύφτηκε πως η GENERAL MOTORS είχε παρακρατήσει την πνευματική ιδιοκτησία των μοντέλων της SAAB και δεν δεχόταν να πουλήσει τις πατέντες αυτές στους κινέζους επενδυτές για τον απλούστατο λόγο, ότι η GENERAL MOTORS πουλάει η ίδια αυτοκίνητα στην Κίνα και δεν ήθελε να ανταγωνιστεί τον εαυτό της.
 
Το αποτέλεσμα είναι η τελική πτώχευση της SAAB.
 
Αν κάτι τέτοιο γινόταν με μιά ελληνική εταιρεία, εμείς αμέσως θα βάζαμε μπροστά τη μηχανή της ενοχοποίησης, των κατηγοριών και τις θεωρίες της συνομωσίας. Ούτως ή άλλως διαμαρτυρόμαστε αδιαλείπτως μπροστά στην αμερικανική πρεσβεία ακόμη και για τον καιρό που χάλασε (και μετά αναρωτιόμαστε κιόλας γιατί χάσαμε τον αμερικανικό τουρισμό), φανταστείτε να είχαμε και μιά περίπτωση σαν την SAAB τί θα γινόταν.
 
Όχι όμως οι σουηδοί. Σε όλα τα ρεπορτάζ των σουηδικών ΜΜΕ, ακόμη και σε συνεντεύξεις απλών ανθρώπων στο δρόμο, η απάντηση ήταν ότι πιό λογικό θα μπορούσε να λεχθεί σε μιά τέτοια περίπτωση: αντί να ενοχοποιούν τους αμερικάνους και την GENERAL MOTORS ότι τους κατέστρεψαν ένα από τα εθνικά τους σύμβολα, έλεγαν όλοι πως είναι μεν λυπηρό που κλείνει η SAAB, όμως αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού, και πως αν μιά εταιρεία (εν προκειμένω, η SAAB) δεν είναι κερδοφόρα, πρέπει να κλείνει και όχι να την κρατάμε ανοιχτή με τα δεκανίκια, με χρήματα των φορολογημένων (όπως κρατούσαμε εμείς την Ολυμπιακή, για να βγαίνουν οι αργομισθίες των “αγωνιστών του λαού”).
 
Εμείς, δυστυχώς, δεν διαθέτουμε αυτή τη σοφία και αυτή τη νηφαλιότητα και ας το παίζουμε πανέξυπνοι κατά τα άλλα.
 
Τώρα όμως, εκεί που φτάσαμε, δεν πάει άλλο πιά να τα φορτώνουμε στους διάφορους κόκορες, είτε τον γερμανικό, είτε τον αμερικανικό, είτε τον εβραϊκό είτε τον μεταναστευτικό. Πρέπει επιτέλους να κάνουμε μιά γενική αναθεώρηση της στάσης μας προς τη ζωή.
 
Πρέπει να γίνουμε πιό υπεύθυνοι, να πούμε κάποτε το “mea culpa” και να δεχτούμε και τις συνέπειες, να πληρώσουμε τον λογαριασμό. Μόνον τα μικρά παιδιά ψάχνουν για δικαιολογίες και δεν έχουν τη συναίσθηση ούτε του φταιξίματος ούτε της υποχρέωσης, μέχρι σιγά-σιγά να ωριμάσουν.
 
Πρέπει κάποτε να μάθουμε ότι η ζωή είναι “πάρε” και “δώσε”, όχι μόνον “πάρε”. Και δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις. Η νοοτροπία ότι όλοι μας χρωστάνε, ότι εμείς δεν χρωστάμε σε κανέναν, κακώς πληρώνουμε, και να αποκαλούμε τους δανειστές μας τοκογλύφους είναι απαράδεκτη. Εξάλλου, με τόκο 2.8% που πληρώνουμε, μακάρι όλοι οι δανειστές του κόσμου να ήταν τέτοιοι τοκογλύφοι.
 
Είναι καιρός, λοιπόν, ο λαός που διεκδικεί την πνευματική ιδιοκτησία του “γνώθι σαυτόν” ν’ αρχίσει να το εφαρμόζει και στην πράξη. Διότι η έλλειψη αυτογνωσίας και αυτοκριτικής είναι γνώρισμα καθαρά τριτοκοσμικό και δεν θα μπορούσε ποτέ να χαρακτηρίζει τους υποτιθέμενους κατιόντες του Πλάτωνα, που (υποτίθεται πάντα) φέρουν και τα γονίδιά του.
 
 
Γεράσιμος Φουρλάνος
www.fourlanos.com
Your rating: None Average: 5 (20 votes)