Τετάρτη 6 Δεκεμβρίου 2017


Απόκτηση παιδιών. Υπάρχει δυνατότητα και πότε;

 

Υπάρχουν δύο δυσκολίες για την απόκτηση έστω και ενός παιδιού από τους νέους, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν θέλουν να γίνουν γονείς. Δεν έχουν κανένα κίνητρο.

 
Η πρώτη δυσκολία έχει σχέση με βιολογικούς παράγοντες και δεν θα μας απασχολήσει. Σε αυτό μπορούν ν’ απαντήσουν οι ειδικευμένοι ιατροί.
 
Η δεύτερη δυσκολία έχει σχέση με την οικονομική κατάσταση που συνεχώς επιδεινώνεται, σύμφωνα με τις Κασσάνδρες της δημοσιογραφίας που καταστροφολογούν αχαλίνωτα. Βάσει προδιαγεγραμμένου σχεδίου.
 
Γι’ αυτή τη δεύτερη δυσκολία θα διατυπώσουμε μερικές σκέψεις.
 
Οι νέοι, γυναίκες και άνδρες, δηλώνουν πως δεν σκέπτονται ν’ αποκτήσουν παιδιά. Αυτό το εξαρτούν από την οικονομική κατάσταση και από τις συνθήκες δουλειάς που δεν είναι ευνοϊκές.
 
Οι νέοι θέλουν πρώτα να αισθανθούν οικονομικά ασφαλείς και εργασιακά καλυμμένοι για να προχωρήσουν στη δημιουργία οικογένειας και στην απόκτηση ενός ή δύο παιδιών. Για περισσότερα δεν γίνεται λόγος.
 
Κι επειδή το μεγαλύτερο ποσοστό των νέων δεν βρίσκει εργασία και μάλιστα την εργασία που θέλει (συμβολική στο δημόσιο ή προνομιακή χωρίς κόπους και έννοιες), δεν σκέπτεται καν ν’ αποκτήσει παιδί με τη σύντροφο ή τη σύζυγό του.
 
Με δυσκολία οι νέοι δημιουργούν οικογένειας και αποκτούν παιδιά. Οι ερωτικές σχέσεις τους είναι επιπόλαιες, επιφανειακές, παροδικές και συνεχώς “ανανεούμενες” και εναλλασσόμενες.
 
Οι νέες βάζουν σαν πρώτο στόχο την επαγγελματική τακτοποίηση (πρόκειται για νέο είδος “αποκατάστασης”) και πολύ αργότερα αρχίζουν να σκέπτονται τη μητρότητα και την οικογένεια. Πολλές φορές όταν ήδη είναι αργά…
 
Είναι συνηθισμένο το φαινόμενο ν’ αποκτούν οι Ελληνίδες ένα (το πολύ) παιδί στα σαράντα ή και σε μεγαλύτερη ηλικία.
 
Πρώτα σπουδάζουν, όσες σπουδάζουν, ή αγωνίζονται ν’ αποκτήσουν εργασία, μετά αφήνουν να περάσουν τα καλύτερα χρόνια της νεότητάς τους χωρίς οικογενειακές δεσμεύσεις, με στήριγμα τις παροχές και την πλαισίωση των γονέων τους, και, όταν πια προσεγγίσουν τα σαράντα, αρχίζουν να σκέφτονται πως ήρθε η ώρα να βρουν σύζυγο για να γίνουν μητέρες.
 
Τα ίδια επιδιώκουν και οι νέοι. Αγωνίζονται να καταξιωθούν επαγγελματικά ή, οι λιγότερο φιλόδοξοι, να βρουν εργασία και, καθώς αργούν να ωριμάσουν, γίνονται μόνιμο εξάρτημα ή παράρτημα των μητέρων τους.
 
Οι περισσότερες οικογένειες διαθέτουν μόνο ένα παιδί (ή κανένα) στο οποίο διοχετεύουν όλη την πλεγματική τους αγάπη, όλα τα ενδιαφέροντα και σε αυτό αναφέρονται κάθε στιγμή, προσπαθώντας μέσω του παιδιού τους να ικανοποιήσουν τις δικές τους επιθυμίες ή, όπως λένε, τα ανεκπλήρωτα “όνειρά” τους. Γι’ αυτό το πνίγουν με παροχές, με εφόδια και παρακινήσεις για απόκτηση πτυχίων και δεξιοτήτων ώστε να καμαρώνουν για το δικό τους κατόρθωμα.
 
Έτσι κυλά ο χρόνος, το “παιδί” σκαρφαλώνει τις δεκαετίες και όταν πια μετά τα σαράντα θελήσει να “νοικοκυρευτεί” δεν διαθέτει τις ικανότητες και τις δυνάμεις να γίνει σύζυγος και, πολύ περισσότερο, πατέρας.
 
Εξ αιτίας αυτής της ανώμαλης κατάστασης, με την οποία, εκτός από ελάχιστους φωτισμένους, δεν ενδιαφέρεται κανένας, πολλοί συμβατικοί γάμοι διαλύονται.
 
Τα παιδιά από τους διαλυμένους γάμους ζουν διπλή ζωή. Με τη μητέρα τους που επιδιώκει νέες ερωτικές δεσμεύσεις (για να “ξαναφτιάξει” τη ζωή της) και με τον πατέρα τους, που εξαρτώμενος από τη μητέρα του, αναζητεί κι αυτός καλύτερη, ωραιότερη και πιο βολική σύζυγο.
 
Πολλές γυναίκες αποφεύγουν τη μητρότητα για να μη “χαλάσει” το σώμα τους και για τον ίδιο λόγο υφίστανται τις δοκιμασίες των εκτρώσεων, περιορίζοντας το μητρικό τους φίλτρο στο ένα και μοναδικό αγόρι ή κορίτσι.
 
Εξ αιτίας των υλιστικών θεωριών και δοξασιών, των πολιτικών μονομανιών και της γενικευμένης απώλειας προσανατολισμού, αρχών και πίστης, οι νέοι τα έχουν χάσει. Δεν μπορούν να κατανοήσουν τη χαρά που δίνει η οικογένεια με τρία, τέσσερα και περισσότερα παιδιά.
 
Δεν διδάχτηκαν πως η κοινωνία αναζωογονείται με νέους που μπορούν να προέλθουν από δεμένες και ισχυρές οικογένειες. Με γονείς που ομονοούν και συνεργάζονται. Με παιδιά που μεγαλώνουν με τ’ αδέλφια τους, με τα οποία μοιράζονται τα πάντα, μαθαίνοντας να συνεργάζονται και να διαμορφώνουν υγιείς προσωπικότητες.
 
Σε αντίθεση με αυτή την κατάσταση που χειροτερεύει, κάθε οικογένεια από τα εκατομμύρια που εισέβαλαν στη χώρα, κυρίως των οπαδών του Ισλάμ, διαθέτουν περισσότερα από τέσσερα παιδιά. Συνεπώς, τα δύο έως τρία εκατομμύρια των Μουσουλμάνων σύντομα θα γίνουν πλειοψηφία, ενώ οι γηγενείς θ’ αφανιστούμε με μαθηματική ακρίβεια.
 
Εκτός αν κατανοήσουμε την αξία της απόκτησης παιδιών και της χαράς και ευτυχίας που εκπηγάζουν από αυτά και περιορίσουμε τις φονικές εκτρώσεις, που ανέρχονται σε κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες κάθε έτος.
 
Για να βελτιωθεί η κατάσταση και να σταματήσει ο μετασχηματισμός της κοινωνίας και του έθνους μας σε κοινωνία ανήμπορων γερόντων, χρειάζεται ενημέρωση των νέων και εφοδιασμός τους με ελπίδα, με ιδανικά, με αρχές και ιδεολογία που θ’ αντικαταστήσουν τον στείρο και αιμοβόρο κομματισμό.
 
Με τις ανθρωποφαγικές διαθέσεις της άκρας αριστεράς και δεξιάς η νεολαία παγιδεύεται, αποπροσανατολίζεται και καταντάει να παρέχει άβουλους οπαδούς και πειθήνια στρατιωτάκια στους καλοθρεμμένους κομματικούς σχηματισμούς, με τους φανατικούς λάτρεις των ολοκληρωτικών συστημάτων που έπνιξαν στο αίμα την Ευρώπη και όχι μόνο.
 
Προτεραιότητα των νέων να είναι η δημιουργία αυτοτελούς οικογένειας, όσο είναι νέοι, η απόκτηση παιδιών και η ανατροφή τους και όλα τα άλλα θα προστεθούν, με αληθινή εργασία, με καλλιέργεια των αρετών και με μεθοδικότητα.
 
 
Εμμανουήλ Παπαδάκης
 
 

 

Your rating: None Average: 4.7 (15 votes)