Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017


Το δικαίωμα απεργίας και οι επιχειρηματίες ιδιοκτήτες ταξί

Η απεργία είναι συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα (άρθρο 23§2 του Συντάγματος) του εργαζομένου, το οποίο ασκεί ο μισθωτός για να βελτιώσει τις συνθήκες εργασίας και τη ζωή του, αντιδρώντας στις αδικίες του εργοδότη και στη δυνατότητα απόλυσης. Με την απεργία ο εργαζόμενος δηλώνει την αντίθεσή του σε οποιαδήποτε προσπάθεια εκμετάλλευσης του μόχθου του από τον ισχυρό εργοδότη, έστω και αν αυτός είναι το κράτος.
 
Εντάσσεται στα δικαιώματα που έχουν σχέση με τη συνδικαλιστική ελευθερία, επειδή διαφυλάσσει και προάγει τα οικονομικά και γενικά συμφέροντα των εργαζομένων και δεν πρέπει ν’ ασκείται καταχρηστικά, επειδή απαγορεύεται η καταχρηστική άσκηση των δικαιωμάτων με βάση το άρθρο 25§ 3 του Συντάγματος. Όπως δε πληροφορηθήκαμε, στην προηγμένη Σουηδία  -που αποτελεί πρότυπο οικονομικά αναπτυγμένης κοινωνίας- απαγορεύεται όχι μόνο η κατάχρηση αλλά η χρήση της απεργίας και του λοκάουτ, εκτός από ορισμένες ειδικές περιπτώσεις [“nomika epilekta”: “το δικαίωμα της απεργίας στο Σουηδικό μοντέλο”]. 
 
Οι ιδιοκτήτες των ταξί, σύμφωνα με τους νόμους, δεν θεωρούνται μισθωτοί, δηλαδή εργάτες ή εργαζόμενοι (με σχέση εξαρτημένης εργασίας), που έχουν δικαίωμα ν’ απεργούν, ασκώντας συνταγματικό δικαίωμα, αλλά θεωρούνται και είναι επιχειρηματίες, πολλοί από τους οποίους ανήκουν χωρίς αμφιβολία στις ανώτερες εισοδηματικές τάξεις και απασχολούν οι ίδιοι μισθωτούς (εργαζόμενους, οδηγούς στα αυτοκίνητά τους).
 
Συνεπώς, η λεγόμενη “απεργία των ταξί” δεν είναι πραγματική απεργία, αλλά καθαρή επίθεση εναντίον ολόκληρης της κοινωνίας (ημεδαπών και αλλοδαπών) και στυγνός εκβιασμός μιας ομάδας ασύδοτων επιχειρηματιών εναντίον των άλλων πολιτών [“nomika epilekta”: “εκβιασμοί και συντεχνίες”].
 
Η επίθεση αυτή υπήρξε και εξακολουθεί να είναι καταστροφική για την κοινωνία και την οικονομία, επειδή οι επιχειρηματίες “απεργοί”, αντί ν’ ακινητοποιήσουν τα ταξί τους και να συνεννοηθούν για την προστασία των οικονομικών - επιχειρηματικών συμφερόντων τους με τους αρμόδιους του κράτους (του υπουργείου συγκοινωνιών ή όποιου άλλου υπουργείου, επειδή δεν ιδρύθηκε ακόμη υπουργείο “προστασίας επιχειρηματιών ταξιτζήδων”, αλλά ποτέ δεν είναι αργά), αφέθηκαν ασύδοτοι, στο απόγειο της τουριστικής περιόδου, ν’ αποκλείουν τα λιμάνια και τ’ αεροδρόμια, τις εθνικές οδικές αρτηρίες, τους αρχαιολογικούς χώρους, να εκδιώκουν τα κρουαζιερόπλοια, ν’ απειλούν και να υβρίζουν από τα ΜΜΕ όσους αντιτίθενται στους εκβιασμούς και στην εκ μέρους τους άσκηση ωμής βίας (vis atrox) και να ταλαιπωρούν Έλληνες και αλλοδαπούς τουρίστες, με σαδιστική ικανοποίηση για τα κακουργήματά τους!
 
Και μόνες οι φάτσες των “απεργών” επιχειρηματιών είναι ικανές να δείξουν το ήθος και τις επιδιώξεις τους. Βλέπεις πρόσωπα με μάσκες μίσους και μαγκιάς. Βλέπεις χειρονομίες, ακούς ύβρεις και απειλές και απολαμβάνεις τις ρυπαρές εκφράσεις, που συνοδεύουν τις λεκτικές κατά πάντων επιθέσεις των ιδιοκτητών των ταξί – “απεργών”, οι οποίοι δεν σέβονται κανένα μπροστά στην επιδίωξη των μυωπικών οικονομικών και επιχειρηματικών συμφερόντων τους! Γι’ αυτούς, ολόκληρη η ελληνική κοινωνία τους οφείλει και οι ίδιοι δεν οφείλουν σε κανένα. Ιδιαίτερα, οφείλει, κατά τους ταξιτζήδες, η κοινωνία ν’ ανέχεται τη διακίνηση μαύρου (βρώμικου) χρήματος για τις αγοραπωλησίες των αδειών των οχημάτων τους και να επιβραβεύει την ασυδοσία τους, κατοχυρώνοντας τις ερμητικά κλειστές επιχειρήσεις τους.
 
Μετά από τη γενική οικονομική καταστροφή στον τουρισμό και τον διασυρμό της χώρας μας στα πέρατα της οικουμένης, που προξένησαν οι εν λόγω επιχειρηματίες, αφυπνίστηκε η κορυφή της ηγεσίας της δικαστικής εξουσίας και απέστειλε παραγγελίες για να γίνει το αυτονόητο: Να εφαρμοστούν οι νόμοι, που ισχύουν για όλους χωρίς εξαίρεση τους πολίτες εκτός από τους συνασπισμένους σε συντεχνίες.
 
Εάν την τακτική και τις απεργιακές κινητοποιήσεις, τους εκβιασμούς και τις επιθέσεις των ταξιτζήδων είχαν τη δυνατότητα να μιμηθούν και άλλες επαγγελματικές τάξεις, όπως οι ιδιοκτήτες των εμπορικών καταστημάτων του κέντρου της Αθήνας, και απέκλειαν τους δρόμους, στους οποίους κινούνται τα ταξί των επιχειρηματιών του είδους, τότε ολόκληρη η κοινωνία θα μεταβαλλόταν σε πεδίο σκληρών μαχών, με απώλειες ανθρώπινων ζωών και την επικράτηση του λεγόμενου νόμου της ζούγκλας.
 
Μόνο η εφαρμογή των νόμων από τους αρμόδιους, η αποδοκιμασία των κακουργιών από τους πολιτικούς και ειδικά από τους επαγγελματίες της πολιτικής και η αντίδραση ολόκληρης της κοινωνίας, που δεν πρέπει ν’ ανέχεται και ν’ αδρανεί, μπορεί να αποκλείσει τις άδικες και καταστροφικές επιθέσεις τόσο των ταξιτζήδων όσο και των άλλων προνομιούχων επαγγελματικών τάξεων, που υποδύονται σαν κακοί ηθοποιοί τους ρόλους “μισθωτών” και “απεργών”.    
 
Your rating: None Average: 5 (2 votes)