Τρίτη 3 Ιουλίου 2018


Δημοσιογραφική κρίση

Όλοι χωρίς εξαίρεση αποδέχονται, ότι διερχόμαστε μεγάλη κοινωνική κρίση, που αποδίδεται στην ανέχεια. Την κρίση περιγράφουν, εξηγούν και να αναλύουν αποκλειστικά οι επώνυμοι δημοσιογράφοι των τηλεοπτικών καναλιών, των ραδιόφωνων και των εφημερίδων και, σε δεύτερο επίπεδο, οι  πολιτικοί των ποικίλων πολιτικών αποχρώσεων, μέσω των δημοσιογράφων.
 
Ο πολίτης παρακολουθεί τους επώνυμους δημοσιογράφους να μεταδίδουν, με έμφαση, τις πληροφορίες σχετικά με την οικονομική και κοινωνική κρίση, που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία την Ελλάδα, και ν’ αναλύουν την κατάσταση χρησιμοποιώντας τα μελανότερα χρώματα και κοινότυπους χαρακτηρισμούς, με πρόταξη της δημοφιλούς λέξης “απόγνωση”, στην οποία βρίσκονται ανεξαιρέτως όλες οι κοινωνικές τάξεις και ομάδες και κάθε ένας κάτοικος της Ελλάδας. Οι πάντες, σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές αναλύσεις, βρίσκονται σε απόγνωση, επειδή αδικούνται καθώς θίγονται τα δικαιώματά τους και, μάλιστα, τα “κεκτημένα”.
 
Όμως, είναι οξύμωρο να ολοφύρονται από τους τηλεοπτικούς σταθμούς οι προβεβλημένοι δημοσιογράφοι για τη φτώχεια που απλώνεται στην Ελλάδα, επειδή οι περισσότεροι από αυτούς ανήκουν στις ανώτατες εισοδηματικές τάξεις, κατέχοντας τα σκήπτρα του πλούτου, της ευμάρειας και της χλιδής. Έτσι, γεννιέται το ερώτημα, πως είναι δυνατό ένας πάμπλουτος να περιγράφει και ν’ αναλύει την κατάσταση, στην οποία έχουν βρεθεί οι άνεργοι, οι στερούμενοι πόρων ζωής και γενικά οι οικονομικά ασθενείς, επειδή δεν είναι λογικά δυνατό ο διάγων σε ευμάρεια και σε χλιδή να αισθάνεται την ανασφάλεια, τις ταλαιπωρίες και τα άγχη του οικονομικά ανίσχυρου πολίτη και να είναι σε θέση να προβαίνει σε αναλυτικές περιγραφές τής δυστυχίας των άλλων, των πολλών.
 
Αυτό, όμως, συμβαίνει στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, οι πάμπλουτοι και προνομιούχοι ν’ ασχολούνται με τις περιγραφές τής κατάστασης των ενδεών και των αδύνατων, ενσπείροντας τη θλίψη, την απογοήτευση και την οργή σε ολόκληρη την κοινωνία.
 
Εκτός από τους πάμπλουτους και προβεβλημένους δημοσιογράφους σε κοινωνιολογικές, πολιτικές και άλλες αναλύσεις καταγίνονται και οι λιγότερο γνωστοί δημοσιογράφοι, μέσω των καναλιών, έχοντας κοινό με τους πρώτους το “αλάθητο” της κρίσης, της γνώμης και της ανάλυσης των γεγονότων. Αρκεί κάποιος να εμφανιστεί με την ιδιότητα του δημοσιογράφου κάποιας από τις δύο κατηγορίες και αμέσως αποκτά, χωρίς τελετουργία, την ιδιότητα του αλάθητου και του Κριτή της Οικουμένης, την οποία διατηρεί στον τίτλο του μόνο ο Πατριάρχης Αλεξάνδρειας. Άσχετα με την πείρα, την ηλικία, τις σπουδές και τις γνώσεις του, ο εμφανιζόμενος από τα κανάλια δημοσιογράφος αμέσως προσλαμβάνει δυνάμεις, οι οποίες δεν εξουδετερώνονται. Έτσι, οι δημοσιογραφικές αναλύσεις επικρατούν σαν θέσφατα, με αποτέλεσμα και οι ισχυρότεροι πολιτικοί, οι καθηγητές πανεπιστημίων, ο ειδικοί οικονομολόγοι και άπαντες εν γένει να εκλιπαρούν την εύνοια του δημοσιογράφου, με τον οποίο εξαναγκάζονται να συμπλεύσουν για να μην περιπέσουν στη δυσμένειά του.
 
Η θέαση και νέων δημοσιογράφων, που ανατέλλουν στο δημοσιογραφικό στερέωμα, δείχνει τον τρόπο, με τον οποίο γίνονται οι πολιτικές, οι κοινωνικές και οι άλλες αναλύσεις στη σύγχρονη κοινωνία. Οποιοσδήποτε διαθέτει πρόσβαση σε τηλεοπτικό παράθυρο με τη δημοσιογραφική ιδιότητα αμέσως μεταμορφώνεται σε ειδικό αναλυτή των πάντων και σε κριτή (κήνσορα), ελέγχοντας, κατακρίνοντας, αποδοκιμάζοντας, χλευάζοντας και κάνοντας ο, τι ο ίδιος επιθυμεί και ό, τι νομίζει, επηρεάζοντας τις μάζες των χασκόντων τηλεθεατών και ενημερώνοντας με οδηγό την αδιαμφισβήτητη αμάθεια, την ασχετοσύνη και το θράσος του.
Αποτέλεσμα της δημοσιογραφικής “κρίσης” είναι να μη παρέχεται ενημέρωση, αλλά γενική κοινωνική τύφλωση, που οδηγεί σε καταστάσεις τριτοκοσμικές και ολοταχώς στο παρελθόν.
 

 Εμμανουήλ Παπαδάκης

Your rating: None Average: 4.8 (6 votes)