Κυριακή 6 Μαΐου 2018


Εκκλησία, κρίση και δράση

 
Εξ αιτίας της επεκτεινόμενης κρίσης, επικρατεί ανασφάλεια, απογοήτευση, έλλειψη εμπιστοσύνης στο κράτος και των πολιτών μεταξύ τους, τάσεις παραίτησης, φυγής και πανικού.
 
Οι λεγόμενοι “πνευματικοί άνθρωποι” δεν εμπνέουν, δεν συνεγείρουν, δεν καθοδηγούν. Έχουν χαθεί από το προσκήνιο.
 
Οι γιατροί, μηχανικοί, δικηγόροι, οικονομολόγοι και άλλοι ασχολούνται με τις συντεχνίες και τα συμφέροντα τους που τα θέλουν κατοχυρωμένα και ασφαλή σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας.
 
Οι στρατιωτικοί κατά παγκόσμια πρωτοτυπία εισέβαλλαν στο Πεντάγωνο όπου εδρεύουν τα επιτελεία των τριών σωμάτων, στρατού, ναυτικού και αεροπορίας, διεκδικώντας δικαιώματα που θίγονται.
 
Κάθε ένας ασχολείται με τα δικά του μυωπικά συμφέροντα και ελάχιστοι ενδιαφέρονται για το κοινωνικό σύνολο και τη δύσκολη, όπως μας λένε, κατάσταση της πατρίδας.
 
Μέσα σε αυτή τη γενική παρακμή θεσμών, αρχών, ιδεολογιών και ανθρώπων, πολλοί στρέφονται προς την εκκλησία για συμπαράσταση. Αλλά η εκκλησία απουσιάζει. Οι λειτουργοί της, με ορισμένες εξαιρέσεις, ακολουθώντας την κατηφορική πορεία των περισσότερων, περιορίζονται στα στενά όρια της καθημερινής ρουτίνας.
 
Δεν ακούγεται τώρα, στην πρωτόγνωρη κρίση που γενικεύθηκε, ο λόγος της Εκκλησίας, ούτε φαίνεται να γίνεται πράξη το Ευαγγέλιο, που καλεί τους δυνατούς να βοηθούν τους αδύνατους, τους πλούσιους να στηρίζουν τους φτωχούς, τους υγιείς να περιθάλπουν τους ασθενείς και τους ανώτερους να μην περιφρονούν τους κατώτερους και ενδεείς.
 
Βέβαια, αποτελεί θεμελιώδη αρχή οι προσφορές της εκκλησίας (η διακονία) να γίνεται χωρίς επίδειξη. Αθόρυβα και με διάκριση, κάνοντας πράξη το “αγαπάτε αλλήλους”.
 
Όμως, οι δυστυχούντες που πολλαπλασιάστηκαν θέλουν συμπαράσταση για να παρηγορηθούν, να πάρουν θάρρος, να αισθανθούν την Εκκλησία και τους εκπροσώπους της μαζί τους στον αγώνα για επιβίωση μέσα στην κρίση που απαιτεί κοινές προσπάθειες, αλληλεγγύη, αγάπη σύμπραξη και, πάνω από όλα, τον καλό λόγο που δεν ακούγεται.
 
Μέσα στη σιωπή και την αδράνεια, ο μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος έκανε σκληρή κριτική με εγκύκλιό του, διαμαρτυρόμενος για τα σκληρά μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση. Αναφέρθηκε στην κατάσταση πανικού που επικρατεί και στις πολιτικές αποφάσεις που τραυμάτισαν το ηθικό και την αξιοπρέπειά μας.
 
Όπως δήλωσε, οι μισθοί και οι συντάξεις περικόπηκαν, αρκετοί απολύθηκαν, οι άνεργοι πληθύνονται, πολλοί στέγνωσαν οικονομικά. Και ξαφνικά επιδιώκεται απειλητικά και εκβιαστικά να πληρώσουμε επί πλέον φόρο για το σπίτι που μένουμε. Φτάσαμε, αντί τα έξοδά μας να γίνονται για το φαγητό, το σπίτι και τις ανάγκες μας, ό,τι ξοδεύουμε να πηγαίνει σε φόρους και σε χρέη.
 
Η εγκύκλιος αυτή και οποιεσδήποτε δηλώσεις δεν εκπληρώνουν τους σκοπούς ούτε προσφέρουν αυτά που μπορεί να δώσει η Εκκλησία (που είναι οργανισμός συμπαγής και πειθαρχημένος) στους ανθρώπους που υποφέρουν από την κρίση, Έλληνες και αλλοδαπούς.
 
Η Εκκλησία μαζί με τους ανθρώπους της, τους πιστούς, τους ιερείς και ολόκληρο τον μηχανισμό κοινωνικής προσφοράς που διαθέτει, μπορεί να συμβάλλει αποφασιστικά για την ανακούφιση των δοκιμαζομένων από την κρίση.
 
Τα εκκλησιαστικά συσσίτια δεν αρκούν για να καλύψουν τις καθημερινές πιεστικές ανάγκες. Ούτε φτάνουν οι καλές προθέσεις και οι δηλώσεις, οι εγκύκλιοι και όσα γίνονται για το θεαθήναι και από ανθρωπαρέσκεια.
 
Απαιτείται να εγερθούν οι αληθινά εμπνεόμενοι από το χριστιανικό μήνυμα εκκλησιαστικοί παράγοντες. Όλοι όσοι έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στη διακονία του Λόγου που είναι και διακονία (υπηρέτηση) του ανθρώπου που πάσχει, αγωνιά, λιποψυχεί και υποφέρει μέσα στο γενικό κλίμα της απογοήτευσης, του πανικού και της παραίτησης.
 
Χρειάζεται τώρα να εγερθούν οι διοικούντες την Εκκλησία και να στηρίξουν τον λαό που υποφέρει. Να εγκαταλείψουν τα εκκλησιαστικά ανάκτορα και να διαθέσουν αυτά που διαχειρίζονται σαν καλοί διαχειριστές στις πολυμελείς οικογένειες, στους ανέργους, στους νέους που έχουν εγκαταλειφθεί στην τύχη τους, στους ασθενείς και τους απογοητευμένους.
 
Μαζί με τον εκκλησιαστικό λόγο της αγάπης, της ομόνοιας και της ειρήνης είναι ανάγκη να υπάρξουν πράξεις βοήθειας, στοργής και προσφοράς που θα προέρχονται από ανθρώπους με αληθινή αγιότητα και πίστη στο διαχρονικό και αιώνιο χριστιανικό Μήνυμα.
 
Ένα σπουδαίο ιστορικό παράδειγμα παρέχουν οι πρωτοβουλίες του πατριάρχη Στέργιου [όταν αυτοκράτωρ της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν ο Ηράκλειος (610-641), κατά τον 7ο αιώνα], ο οποίος έδωσε το σύνολο των αναπαλλοτρίωτων ιερών εκκλησιαστικών θησαυρών για τη σωτηρία του κράτους και του λαού από την “κρίση” που προξένησαν οι επιθέσεις των Περσών, Αβάρων, Σλάβων και άλλων εχθρών (βαρβάρων) κατά της αυτοκρατορίας.
 
Ο εκκλησιαστικός αυτός ηγέτης δεν περιορίστηκε σε προσευχές και σε δεήσεις, αλλά, μαζί με αυτές, διέθεσε όσα πράγματα αξίας είχε η εκκλησία (ακόμη και τα καντήλια και τα πολύτιμα σκεύη των ναών) για την ενίσχυση του άδειου κρατικού ταμείου, του θησαυροφυλακίου της αυτοκρατορίας. Έτσι, με τη μέγιστη ηθική και υλική συμβολή της Εκκλησίας, πέτυχε ο Ηράκλειος να εκδιώξει τους εχθρούς, που είχαν ρημάξει ολόκληρη τη χώρα, και να την οδηγήσει στην οδό της ισχύος και της οικονομικής άνθισης.
 
Για να σωθεί η χώρα από τη συνεχιζόμενη κατάρρευση και ο λαός από τις ταλαιπωρίες και τις προσβολές χρειάζεται να επικρατήσει διάθεση και πνεύμα προσφοράς και θυσίας. Το παράδειγμα μπορεί να δώσει η Εκκλησία, ενθαρρύνοντας τα φωτισμένα μέλη και στελέχη της να δράσουν.
 
Η εκκλησιαστική ηγεσία δεν έχει διάθεση αφύπνισης και δράσης για την εκπλήρωση των σκοπών της Εκκλησίας που υπάρχει για ν’ αγιάζει αλλά και ν’ ανακουφίζει τον ανθρώπινο πόνο. Μπορεί, με τον λόγο και τα έργα της, να εξαλείψει την κοινωνική δυστυχία, διότι διαθέτει ανεξάντλητες δυνάμεις, πνευματικές και υλικές, που τροφοδοτούνται από τον πιστό λαό εδώ και εκατονταετίες.
 
Ε. Παπαδάκης
Your rating: None Average: 3.5 (15 votes)