Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017


Ένα άρθρο χωρίς τίτλο

 
Ένιωσα την ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί σας μέσα από αυτό το άρθρο ή ανοιχτό γράμμα… Πείτε το όπως επιθυμείτε.
 
Ίσως να δυσαρεστήσω μερικούς από εσάς, αλλά αυτά που θα σας διηγηθώ τα βίωσα και τα είδα έντονα γύρω μου τελευταία και έμεινα με την απορία… Τι πάθαμε σαν λαός ;
 
Ξεκάθαρα θα σας πω ότι είμαστε προκατειλημμένοι απέναντι ορισμένων ανθρώπων. Τολμώ να πω ρατσιστές… Απλά δυσκολευόμαστε να το παραδεχτούμε όταν αφορά τον εαυτό μας.
  
Είμαι και εγώ μέσα σε αυτούς, δεν διαφέρω, και αυτό είναι που με εκπλήσσει καθώς έζησα αρκετά χρόνια στο εξωτερικό, εκεί μεγάλωσα, και όφειλα να έχω πιο ανοιχτό μυαλό τουλάχιστον σε αυτά τα ζητήματα.
 
 
fetr-fitr-ramadhan-53473-h.jpg
 
 
Για να γίνω πιο ευχάριστη, θα σας τα διηγηθώ όπως τα έζησα και την ανάλυση την αφήνουμε για το τέλος.
 
 
 
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2010
 
Μια φίλη, η Σίσση, πέρασε από τον χώρο όπου εργάζομαι.
 
Την ώρα εκείνη ήμασταν μια μεγάλη παρέα, σε διάλειμμα… Χαλαροί… Τα λέγαμε. Καφεδάκι, αστειάκια… Μια ωραία ατμόσφαιρα !
 
“Παιδιά, ήρθα σήμερα για να ζητήσω τη βοήθειά σας… Ό τι σας περισσεύει για άτομα με μεγάλες ανάγκες”, μας είπε.
 
Τίποτα το περίεργο μέχρις εδώ, καθώς ήταν Δεκέμβριος, ο μήνας που κατ’ εξοχήν “θυμόμαστε τον διπλανό μας”… Ή μάλλον ο ΜΟΝΟΣ μήνας που τον θυμόμαστε !
 
Ευτυχώς που είχαμε τη Σίσση, γνωστή εθελόντρια, κόρη παπά, που πέρναγε τις μέρες αυτές και, μέσα από τη δική της πρωτοβουλία, μας ξεσήκωνε και βοηθούσαμε και εμείς.
 
                    hands 2.jpg
 
Εάν δεν μας παρακινούσε… αμφιβάλλω εάν θα παίρναμε δική μας πρωτοβουλία ή μάλλον είμαι σίγουρη ότι θα “ξεχνάγαμε”.
 
“Φέτος αποφασίσαμε να βοηθήσουμε τις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού”, μας είπε χαρούμενη… Τι το ’θελε ;
Ήδη αλληλοκοιταζόμαστε οι υπόλοιποι μεταξύ μας στραβά.
 
“Έχουμε ανάγκη από είδη ατομικής καθαριότητας, σαμπουάν, αφρόλουτρα καθώς και παλιά ρούχα (άλλωστε σε κατάστημα ενδυμάτων βρισκόταν). Ό τι σας περισσεύει, ακόμη και κανένα βιβλίο, για να περνάει η ώρα”.
 
Σε αυτή τη φάση είχαν αρχίσει οι γκριμάτσες…
 
“Πέρνα αύριο για να μπορέσω να τα συγκεντρώσω”, είπα για να σπάσω τη σιωπή και να σώσω την κατάσταση, αλλά μάταια…
 
Τι ακούστηκε ; Φαντάζεστε ; Να σας βοηθήσω:
 
- Για την κάθε απατεώνισσα … που καλά να πάθει… και σιγά μην την βοηθήσουμε !
 
- Για τα αποβράσματα όλης της οικουμένης… που τα μαζέψαμε εδώ και τα ταΐζουμε !
 
- Για τα πράγματα που θα στείλουμε, που θα τα πουλήσουν, για να εξασφαλίσουν τη δόση τους !
 
- Και φυσικά, το “γνωστό”… ότι υπάρχουν τίμιοι άνθρωποι έξω, με μεγαλύτερες ανάγκες από την κάθε Α-, Β-, Γ- !
 
Χρειάζεστε και άλλα ; Δεν σας φτάνουν ;  Και μέσα στον πανικό, η Σίσση να επιμένει… “Παιδιά, είχα και εγώ την ίδια γνώμη, μέχρι  που επισκέφτηκα μια φυλακή και είδα μόνη μου τις ανάγκες τους… Δεν είναι όπως τα λέτε”…
 
Φυσικά, ούτε αυτό ήταν αρκετό ν’ αλλάξει η κουβέντα, ακόμη και όταν η ίδια αποχώρησε.
 
Ομολογώ ότι επηρεάστηκα. Όλα αυτά που ειπώθηκαν φωναχτά είχαν περάσει κι από το δικό μου μυαλό…
 
Απλά, ένιωθα “ασφάλεια” που δεν τα είχα εξωτερικεύσει.
 
Το βράδυ, φεύγοντας από τη δουλειά, βρήκα την ευκαιρία να συζητήσω με το κατάλληλο άτομο…  Δικηγόρο με άπειρες επισκέψεις στον Κορυδαλλό και σε άλλες φυλακές.
 
Του έδωσα όλες τις λεπτομέρειες, κατασταλαγμένη όμως ότι, ναι… υπάρχουν μεγαλύτερες ανάγκες “τίμιων” ανθρώπων γύρω μας.
 
Μέσα από την κουβέντα που κάναμε, με βοήθησε ν’ αλλάξω γνώμη και να κάνω στροφή 180 μοιρών.
 
Δεν θα σας κουράσω με λεπτομέρειες, αλλά θα ξεχωρίσω δυο σημεία…
 
- Με ρώτησε εάν έχω επισκεφτεί ποτέ φυλακή, ώστε να έχω άποψη πάνω στο θέμα… Και αφού δεν έχω…
 
Γιατί, χωρίς εμπειρία, μετράει η δική μου γνώμη και όχι της Σίσσης και η δική του, που ήταν αντίθετες με αυτά που πίστευα ;
 
- Μου θύμισε απόσπασμα από το Ευαγγέλιο που περιέχει αναφορά ειδικά και στους φυλακισμένους [Ματθαίου 25, 31-46: “Επείνασα γαρ και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και εποτίσατέ με, ξένος ήμην και συνηγάγετέ με, γυμνός και περιεβάλετέ με, ησθένησα και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην και ήλθετε προς με”].
 
 Οπλίστηκα με αυτά τα εφόδια και αναλύοντάς τα το πρωί, με χαρά υποδεχτήκαμε και προσφέραμε στη Σισση ό τι μπορέσαμε.
  
 
 
ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ
 
ΑΥΤΟ το γεγονός ήταν το ερέθισμα για να ζητήσουμε τη δική σας βοήθεια πριν μερικούς μήνες.
 
Όλοι εμείς στα “Νομικά-Επίλεκτα”, λαμβάνοντας υπόψη τις οικονομικές δυσκολίες των εποχών, ζητήσαμε από εσάς να μας χαρίσετε απλά ένα βιβλίο.
 
Κάποιο που έχετε διαβάσει, που πιάνει σκόνη, για να το στείλουμε σε μια από τις πολλές φυλακές της χώρας. Τις λεγόμενες “αποθήκες ψυχών”.
 
Υποσχεθήκαμε, μάλιστα, ότι θα αναρτήσουμε κατάλογο ώστε να γνωρίζει ο καθένας ΠΟΥ πήγε το βιβλίο του.
 
Ο σκοπός πέτυχε… Αλλά, δυσκολευτήκαμε.
 
Ήρθαμε μάλιστα αντιμέτωποι με όλα αυτά που σας διηγήθηκα πιο πάνω… Απλά για ένα βιβλίο !
 
Προσωπικά, έζησα το ίδιο σκηνικό και αντιλήφθηκα ότι ΔΕΝ έχει σημασία τι ζητάς (στην προκειμένη περίπτωση ΕΝΑ βιβλίο), αλλά για ποιον το ζητάς… 
 
Την ανάλυσή μας στο τέλος...
 
Τώρα συνεχίζουμε…
 
Σε μια άλλη μας προσπάθεια, που έληξε πρόσφατα, ζητήσαμε το στραβοκουμπωμένο σας tupperware, ακόμη και αυτό χωρίς καπάκι.
 
Την ξεθωριασμένη μαξιλαροθήκη σας… Ξέρετε, μια από αυτές που προορίζετε να καθαρίσετε τα τζάμια !
 
Όλα αυτά, για την ενίσχυση της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας στην Τανζανία, χάρη των μικρών παιδιών.
 
                    international_children_of_the_world.jpg
 
Φυσικά και δυσκολευτήκαμε… Και αναρτήσαμε την παράκλησή μας ΚΑΙ στο facebook.
 
Και ορίστε… Είχαμε πλέον και γραπτό αποδεικτικό στοιχείο:
 
- “Σε λίγο θα πεινάνε τα δικά μας παιδιά κι εμείς βοηθάμε τα ξένα ;”
 
Και αυτό θα το αναλύσουμε στο τέλος…
 
 Θα τελειώσω με την αφήγησή μου για το Χατζηκυριάκειο
 
Χαρές και φανφάρες… Christmas Spirit… καθημερινές συνταγές για να φτιάξετε όμορφα γλυκά για το BAKE SALE και την ενίσχυση των παιδιών.
 
Δεν υπήρχε κάποιο “σύννεφο” μέχρι που άρχισε να παίζεται η διαφήμιση από την τηλεόραση, για τη μεγάλη προσφορά που δέχτηκε το Ίδρυμα από εταιρεία κινητής τηλεφωνίας .
 
- “βοηθήστε και κανένα άλλο ίδρυμα… Δεν έχει αυτό ανάγκη !”
 
Χωρίς ν’ αναρωτηθεί κάποιος, ποιες είναι οι ανάγκες ή εάν είναι πολλαπλάσιες από τη “μεγάλη” αυτή προσφορά.
 
 Ήρθε η ώρα να τα συνοψίσουμε, ν’ αναρωτηθούμε, να κάνουμε και αυτοκριτική.
 
Εδώ βγαίνει το συμπέρασμα ότι ΔΕΝ έχει σημασία Έλληνας ή ξένοςΑσπράκι ή μαυράκι… Μέσα απ’ της φυλακής τα σίδερα ή απ’ έξω !
 
Είναι απλό… Πρέπει να παραδεχτούμε ότι ΝΑΙ, σαν κοινωνία είμαστε ρατσιστές,  προκατειλημμένοι και τοπικιστές ! [Νομικά Επίλεκτα “Ο τοπικισμός είναι ρατσισμός”].
 
Αντιμετωπίζουμε με καχυποψία, με στενά μυαλά και μιζέρια τα πάντα γύρω μας…
 
Με μεγάλη ευκολία έχουμε γνώμη, κρίνουμε, χωρίς φυσικά να γνωρίζουμε.
 
Και το χειρότερο, δεν ξεβολευόμαστε, δεν διαθέτουμε χρόνο… ούτε για να βοηθήσουμε, αλλά ούτε να ενημερωθούμε…
 
Αυτά αφορούν όλους ;  Όχι βέβαια.
 
Αλλά έστω και ένας να υπάρχει ανάμεσά μας, χωρίς οι υπόλοιποι ν’ αντιδρούμε, να συζητάμε, να ενημερώνουμε τον φίλο μας ή τον συνάνθρωπό μας, συμβάλλουμε και εμείς σε μια κοινωνία σκληρή, ακατατόπιστη, χωρίς φιλότιμο, αλληλεγγύη και ανθρωπιά.
 
… Το τεστ στήθηκε με απλά πράγματα, με λίγα μπισκότα, με πλαστικά μικρά δοχεία, με ξεχασμένα βιβλία…
 
Τελικά εσείς το περάσατε ή μείνατε μετεξεταστέοι ;
 
 Angie Bournas
 
Your rating: None Average: 5 (22 votes)