Σαββάτο 1 Σεπτεμβρίου 2018


Έχουν χρησιμότητα οι κατατάξεις των πανεπιστημίων;

 
Do university rankings truly measure up?
   
It is May 27, 2011 and two media reports about Thai higher education tell very opposite stories. On one hand, a feel-good news item published in The Nation newspaper trumpets that 5 Thai universities were ranked among the top 100 in the QS Asian University Rankings 2011. Turn the pages of the Bangkok Post, however, and the editorial "Get real about bad education" laments the sorry state of quality at the country's colleges and universities.
 

Wishing for a brighter future: Every November, students celebrate the Loy Krathong cultural festival at the pond in Chulalongkorn University. Thailand’s ‘‘modern knowledge management enterprises’’—universities—are in need of extroverted and visionary leadership.
 
So who is to be believed?
 
This tale of two headlines offers useful instruction about the pitfalls of our new obsession with university rankings. Though they capture considerable press attention, international university rankings are not measuring all that is great about universities and their true worth to society.
 
Moreover, in the race to have their top national institutes climb the ladders of the world's competitive league tables, many countries are in fact racing to the bottom by not providing quality, relevant education systems for their citizens.
 
Although some assessments of universities' outputs occurred as far back as the mid-19th century, it really wasn't until the 1980s that public analyses of educational institutions became popularised in the mainstream media.
 
Fast forward to today, and we see that higher education is now a borderless global public good. With the worldwide marketplace for higher education projected to reach some 250 million students in 2025, rankings advocates say cross-national comparisons of the strength of institutions are a necessary way to impose international benchmarks.
 
Nowadays university rankings are the rage all around the world, and over 50 countries have national rankings. Americans read the US News and World Report, Australia has it's The Good Universities Guide and Canada is home to the well-read Maclean's University Ranking. There are also a number of global rankings with an alphabet soup of names, acronyms and brands such as Times Higher Education, QS World University Rankings and Academic Ranking of World Universities. It's all very big business, as there are over 15,000 higher education institutions around the world that can potentially be ranked.
 
The question then becomes: What is being measured, and why?
 
Amid the plethora of methodologies and criteria used to compare, say, university A with university B, quantitative data sets generally pinpoint strengths in teaching, research and international reputation of faculty and students. Assessing these traditional criteria one result almost always emerges _ either Harvard University or Britain's famed "Oxbridge" are crowned the world's best, along with a smattering of the other American Ivy League and California-based rivals.
 
Not surprisingly, all are also tops in terms of financial endowments reaching many billions of dollars. Harvard's endowment in 2009 was about US$26 billion, about the size of the GDP of Panama and larger than the economies of 98 countries.
 
For these globally-focused comprehensive universities possessing similar resources and orientation, uniform rankings are probably useful.
 
Indeed, arguing the relative merits of the scholarship happening at Cambridge, Massachusetts versus Cambridge, England is a fair debate, and even a fun pursuit. However, very few universities in developing countries can ever afford to compete with the finances available to these super-elite universities, to avail of the world's who's-who of intellectual talent, and to pick and choose from what is considered as cutting-edge research.
But even if they could, should they even try? Probably not, said experts at a recent forum organised by the United Nations Educational, Social and Cultural Organisation, the Institutional Management of Higher Education and the World Bank. Rather than trying to "keep up with the Joneses" and conforming to the prevailing mono-culture approach to higher education by funnelling scarce public funds to create flagship universities, governments would be advised to ignore the rankings altogether.
 
Better to focus on the entire education system from kindergarten to post-graduate levels, to produce sufficiently skilled citizens who can benefit from inclusive socio-economic growth.
It's sometimes said that it is "what is counted" that counts. If true, it's time to employ arithmetic that adds, subtracts, multiplies and divides new indicators for those universities too often left out of traditional rankings.
 
Here the emphasis would be on relevance, value and impact of scholarship. For example, categories could be created, weighted and tilted in favour of the overall added-value a particular school contributes to society and to improving people's well-being through progressive education, skills development, appropriate vocational training, respect for principles of corporate social responsibility and community investment.
 
Indeed, one wonders just how many university rankings would be reversed if they were litmus-tested along the principle of "Do as I teach, not as I do"?
 
Development of the whole individual also requires appraisal of character, values and personality, important things which are not measured _ but should be. In an age when social inequality is on the rise, surely it's a reasonable idea to tally a university's ability to educate socially-conscious graduates. At a moment in history when energy, water and food are defining issues in a world frightened by the prospects of resource scarcity, population growth and climate change, shouldn't scholarly research and real life societal outreach done by universities in the developing world be worth just as much to a school's reputation, as the number of Nobel laureates on the faculty of a university in the West?
 
How about putting schools' sustainable development, poverty reduction and green curricula up for competitive review and critique?
 
Beyond simply measuring the number of international students at a school, wouldn't counting the number of students from least developed countries indicate a school's true commitment to internationality and global development?
 
A poor indicator currently used is the number of foreign nationalities "represented" at a university, which does not review the real weight and quality of its inter-cultural responsiveness. It is time to evaluate "expatriatism" as a more precise appraisal of extroverted attitudes, just as it is done in many other business sectors. Expatriatism could be rated by monitoring the extent of third-culture populations at universities, foreign-national ratios, North-South composition for students and professors, as well as multilateralism of shareholders and the international geographical location of campuses.
 
Extroverted and visionary leadership of "modern knowledge management enterprises" (read: universities) could be measured by assessing the ratio of teaching, research and outreach directly linked to the attainment of the UN Millennium Development Goals and to the advancement of human rights agendas _ all factors which are essential drivers of the world's capacity to respond to global risks and fulfil humankind's hopes for justice and freedom.
Any top-down, one-size-fits-all approach to universities that eschews diversity is an uninspiring model for humanity. A new paradigm or "social engagement scorecard" for ranking universities across the world would instead break free of homogenised evaluation regimens and make the rankings more productive for countries struggling to improve the quality of their entire education systems.
 
Such an approach would value the complexity that exists in academia. It would recognise the inherent worth of institutions' mission statements within national, regional and global development scenarios and cultural contexts.
 
Ultimately, viewing the rich contributions of universities through a new set of lenses could catapult many erstwhile also-rans into the rarified air of "the world's best".
And any university that wishes to be ranked amongst the world's best should also be happy to compete "to make the world better".
 
Writers: Said Irandoust & Sandro Calvani
 
Prof Dr Said Irandoust is President of the Asian Institute of Technology. Dr Sandro Calvani is Director of the Asean Regional Centre of Excellence on Millennium Development Goals, AIT.

 

Έχουν πραγματική χρησιμότητα οι κατατάξεις των πανεπιστημίων;
Σήμερα, στις 27 Μαϊου, δύο ανταποκρίσεις στα ΜΜΕ για την ανώτατη εκπαίδευση της Ταϊλάνδης μας δίνουν δύο εκ διαμέτρου αντίθετες εικόνες. Από τη μία, ένα ρεπορτάζ του είδους “όλα πάνε καλά”, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα The Nation διατυμπανίζει πως 5 ταϊλανδικά πανεπιστήμια συγκαταλέγονται μεταξύ των 100 πρώτων στη Κατάταξη Ασιατικών Πανεπιστημίων QS του 2011. Αν όμως ψάξετε στις σελίδες της εφημερίδας Bengkok Post, το κύριο άρθρο “Προσγειωθείτε στην πραγματικότητα της κακής εκπαίδευσης” θρηνεί τη θλιβερή ποιοτική κατάσταση στα κολλέγια και τα πανεπιστήμια της χώρας.
 
Στην επιθυμία τους για ένα καλύτερο μέλλον, κάθε Νοέμβριο, οι φοιτητές λαμβάνουν μέρος στον εορτασμό του Loy Krathong, ένα πολιτιστικό φεστιβάλ στη λίμνη του πανεπιστημίου Chulalongkorn. Οι σύγχρονες επιχειρήσεις διαχείρισης γνώσης της Ταϊλάνδης, τα πανεπιστήμια, έχουν ανάγκη από εξωστρεφή ηγεσία με οράματα.
 
Ποιόν να πιστέψουμε λοιπόν;
 
Αυτή η ιστορία με τους δύο τίτλους προσφέρει ένα χρήσιμο μάθημα σχετικά με τις παγίδες της νέας μας εμμονής, που είναι η κλιμακωτή κατάταξη των πανεπιστημίων. Αν και τραβούν την προσοχή των ΜΜΕ, αυτού του είδους οι διεθνείς αξιολογήσεις των πανεπιστημίων δεν επιμετρούν όλα εκείνα τα στοιχεία, που προσδίδουν σπουδαιότητα στα πανεπιστήμια και προσδιορίζουν την πραγματική τους αξία στην κοινωνία.
 
Επιπλέον, πολλές χώρες, μπαίνοντας σε έναν αγώνα δρόμου, ώστε τα κορυφαία εθνικά τους ινστιτούτα να ανέβουν στην παγκόσμια κλίμακα, στην πραγματικότητα αγωνίζονται προς τον πυθμένα της κλίμακας, με το να μην παρέχουν την απαιτούμενη ποιότητα στα εκπαιδευτικά συστήματα, που απευθύνονται στους πολίτες τους.
 
Αν και κάποιες αξιολογήσεις πανεπιστημιακών επιδόσεων εμφανίστηκαν αρκετά νωρίς, ήδη στα μέσα του 19ου αιώνα, οι αναλύσεις των δημοσίων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων έγιναν της μόδας στα συνηθισμένα ΜΜΕ μόλις τη δεκαετία του 1980.
 
Αν, τώρα, ανατρέξουμε γρήγορα στη σημερινή εποχή, θα δούμε πως η ανώτατη εκπαίδευση είναι πλέον ένα δημόσιο αγαθό χωρίς σύνορα. Όταν προβλέπεται πως η παγκόσμια αγορά της ανώτερης εκπαίδευσης θα φτάσει περίπου στα 250 εκατομμύρια φοιτητές το 2025, οι συνήγοροι των αξιολογήσεων και των κατατάξεων λένε πως οι διεθνείς συγκρίσεις των δυνατών σημείων των σχολών είναι ένα αναγκαίο εργαλείο για να επιβάλουμε διεθνή μέτρα και σταθμά.
 
Σήμερα, οι αξιολογικές κατατάξεις των πανεπιστημίων γίνονται σε όλον τον κόσμο, και πάνω από 50 χώρες έχουν και κατατάξεις στο εσωτερικό τους. Οι Αμερικάνοι διαβάζουν το US News and World Report, η Αυστραλία έχει τον δικό της The Good Universities Guide και ο Καναδάς είναι η πατρίδα του πολυδιαβασμένου Maclean's University Ranking. Υπάρχουν επίσης και αρκετοί διεθνείς οδηγοί αξιολογήσεων, με ονόματα, ακρώνυμα και φίρμες σε μιά σούπα αλφαβήτων, όπως οι εξής: Times Higher Education, QS World University Rankings και Academic Ranking of World Universities. Έχει γίνει μεγάλη επιχείρηση πλέον, αφού υπάρχουν πάνω από 15.000 ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στον κόσμο που μπορούν να αξιολογηθούν και να καταταχτούν.
 
Επομένως, ανακύπτει το ερώτημα: Τί είναι αυτό που αξιολογείται και γιατί;
 
Μέσα στην πληθώρα των μεθόδων και των κριτηρίων για τη σύγκριση, ας πούμε, του πανεπιστημίου Α με το πανεπιστήμιο Β, τα ποσοτικά δεδομένα γενικά αναδεικνύουν τα δυνατά σημεία στη διδασκαλία, στην έρευνα και στη διεθνή φήμη της σχολής και των σπουδαστών. Η αξιολόγηση με βάση τα παραδοσιακά αυτά κριτήρια οδηγεί σχεδόν πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα: πότε το Harvard και πότε τα βρεταννικά "Oxbridge" (Oxford – Cambdige) στέφονται ως τα καλύτερα του κόσμου, ενώ έπεται μιά πρόχειρη αναφορά σε άλλα αντιπάλα ιδρύματα της Αμερικανικής Καλιφόρνιας και της Λίγκας της Ivy.
 
Εννοείται, πως τα κορυφαία αυτά ιδρύματα βρίσκονται και στην οικονομική κορυφή σε ότι αφορά κληροδοτήματα και χρηματοδοτήσεις, που ανέρχονται σε δισεκατομμύρια δολάρια. Οι χορηγείες στο Harvard το 2009 ήταν γύρω στα 26 εκατομμύρια δολάρια, περίπου το μέγεθος του ΑΕΠ του Παναμά – και μεγαλύτερο από τις οικονομίες 98 χωρών.
 
Για πανεπιστήμια με τέτοια παγκόσμια εμβελεία και πόρους σε τέτοια μεγέθη, ομοιόμορφες αξιολογήσεις και κατατάξεις είναι σίγουρα χρήσιμες.
 
Πράγματι, η συγκριτική παράθεση μιάς υποτροφίας στο Cambridge της Μασσαχουσέττης και μιάς άλλης στο Cambridge της Αγγλίας, καταλήγει σε μιά δίκαιη και ενδιαφέρουσα συζήτηση. Όμως, πολύ λίγα πανεπιστήμια στις αναπτυσσόμενες χώρες μπορούν να ανταγωνιστούν χρηματοδοτικά με αυτά τα υπερ-ελιτιστικά ιδρύματα, να έχουν την ίδια πρόσβαση στην αφρόκρεμα του ταλέντου διεθνώς και να επιλέγουν αυτό που θεωρείται ως η αιμή του δόρατος στον κόσμο της έρευνας.
 
Αλλά ακόμη και αν ήταν σε θέση να το κάνουν, θα έπρεπε να προσπαθήσουν; Μάλλον όχι, είπαν εμπειρογνώμονες σε ένα πρόσφατο φόρουμ, που οργάνωσε η ΟΥΝΕΣΚΟ, το Institutional Management of Higher Education και η Παγκόσμια Τράπεζα. Αντί να προσπαθούν να βρίσκονται στο ύψος των “Τζόουνς” και να συμμορφώνονται με την επικρατούσα μονο-πολιτισμική ενατένιση της ανώτατης εκπαίδευσης, που καταλήγει στην διοχέτευση δυσεύρετων δημοσίων πόρων προς τη δημιουργία πανεπιστημίων-ναυαρχίδων, οι κυβερνήσεις καλά θα έκαναν να αγνοήσουν τις κατατάξεις παντελώς.
 
Είναι καλύτερα να επικεντρώσουν την προσοχή τους σε ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα, από νηπιαγωγεία ως τις μεταπτυχιακές σπουδές, για να παράγουν πολίτες με εφόδια, οι οποίοι να μπορούν να απορροφήσουν μιά υγειή κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη και να αποκομίσουν όφελος από αυτή.
 
Συχνά λέμε πως “μετράει αυτό που μετριέται”. Αν αυτό αληθεύει, καιρός είναι να εφαρμόσουμε μιά αριθμητική που προσθέτει, αφαιρεί, πολλαπλασιάζει και διαιρεί νέους δείκτες, εφαρμόσιμους και σε εκείνα τα πανεπιστήμια, που συχνά μένουν έξω από τις παραδοσιακές ταξινομήσεις.
 
Εδώ, η έμφαση πρέπει να είναι στην σημασία, στην αξία και στον αντίκτυπο της σπουδής. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν να δημιουργηθούν κατηγορίες, σταθμισμένες ώστε να κλίνουν υπέρ της συνολικής προστιθέμενης αξίας, με την οποία συμβάλλει ένα συγκεκριμένο σχολείο στην κοινωνία και στη βελτίωση της ευημερίας του λαού, μέσω της προοδευτικής εκπαίδευσης, ανάπτυξης δεξιοτήτων, κατάλληλης επαγγελματικής κατάρτισης, του σεβασμού των αρχών της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης και μέσω επενδύσεων της Κοινότητας.
 
Πράγματι, αναρωτιέται κανείς πόσες κατατάξεις πανεπιστημίων θα ανατρεπόταν, αν γινόταν η δοκιμή της λυδίας λίθου με βάση την αρχή “πράττε ό, τι διδάσκω και όχι ότι πράττω”.
 
Η συνολική ανάπτυξη του ατόμου απαιτεί επίσης εκτίμηση χαρακτήρα, αξιών και προσωπικότητας. Αυτά είναι σημαντικά πράγματα που δεν καταμετρούνται, όμως, θα έπρεπε να ληφθούν υπ΄όψη. Σε μιά εποχή, όπου η κοινωνική ανισότητα είναι σε άνοδο, σίγουρα δεν είναι παράλογο να μετρήσουμε την ικανότητα ενός πανεπιστημίου να παράγει πτυχιούχους με κοινωνική συνείδηση. Σε μιά στιγμή της ιστορίας, όπου η ενέργεια, το νερό και η τροφή αναδεικνύονται σε κεντρικά ζητήματα, σε έναν κόσμο φοβισμένο από τις πιθανότητες ανεπάρκειας πόρων, αύξησης πληθυσμού και κλιματικής αλλαγής, δεν θα έπρεπε η έρευνα των λογίων αλλά και οι κοινωνικές παρεμβάσεις των πανεπιστημίων στις αναπτυσσόμενες χώρες να αξίζει όσο και η φήμη μιάς σχολής όσο και ο αριθμός των βραβευμένων με το Νομπέλ ενός πανεπιστημίου της Δύσης;
 
Τί θα έβγαινε αν θέταμε την βιώσιμη ανάπτυξη, την μείωση της φτώχειας και τα πράσινα εκπαιδευτικά προγράμματα των διαφόρων σχολών κάτω από τον μεγενθυντικό φακό της κριτικής;
 
Πέρα από μιά απλή καταμέτρηση του αριθμού των διεθνών σπουδαστών σε μιά σχολή, μιά καταμέτρηση ειδικά σπουδαστών, που προέρχονται από τις λιγώτερο ανεπτυγμένες χώρες δεν θα έδειχνε την πραγματική αφοσίωση της σχολής στον διεθνισμό και στην παγκόσμια ανάπτυξη;
 
Ένας πενιχρός δείκτης, που χρησιμοποιείται στις μέρες μας, είναι ο αριθμός των ξένων εθνικοτήτων που “εκπροσωπούνται” σε ένα πανεπιστήμιο. Ο δείκτης αυτός δεν μας αποκαλύπτει την πραγματική βαρύτητα αλλά και ποιότητα της διαπολιτιστικής ετοιμότητας του εν λόγω πανεπιστημίου. Καιρός είναι να αξιολογήσουμε τη συμμετοχή ξένων φοιτητών κρίνοντας με μεγαλύτερη ακρίβεια τις συνδεόμενες εξωστρεφείς συμπεριφορές, όπως γίνεται σε πολλούς άλλους επιχειρηματικούς τομείς. Αυτό θα μπορούσε να γίνει μελετώντας το μέγεθος των ομάδων, που προέχονται από τρίτες κουλτούρες μέσα στα πανεπιστήμια, συσχετίσεις ξένων εθνικοτήτων, αναλογία Βορρά - Νότου στη σύνθεση των φοιτητών και των καθηγητών καθώς και τη διεθνή γεωγραφική τοποθεσία των φοιτητικών εστιών.
 
Η ηγεσία των “συγχρόνων επιχειρήσεων διαχείρισης γνώσης” (δηλαδή: Πανεπιστημίων), η οποία είναι εξωστρεφής και έχει όραμα, θα μπορούσε να καταμετρηθεί αξιολογώντας τη συσχέτιση μεταξύ διδασκαλίας, έρευνας και κοινωνικής παρέμβασης, σε απ΄ευθείας σύνδεση με την επίτευξη των Αναπτυξιακών Στόχων Χιλιετίας του ΟΗΕ και με την προώθηση της υπόθεσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτά είναι όλα σημαντικές μηχανές ώθησης της παγκόσμιας ικανότητας να ανταποκρίνεται σε παγκόσμιες κρίσεις και της ικανοποίησης των ανθρώπινων πόθων για δικαιοσύνη και ελευθερία.
 
Κάθε ενατένιση των πανεπιστημίων που ξεκινά από πάνω και πάει προς τα κάτω, υιοθετεί ένα μέγεθος για τα πάντα και αποφεύγει τη διαφορετικότητα είναι ένα μοντέλο που δεν εμπνέει τον άνθρωπο. Ένα νέο υπόδειγμα, ή μάλλον ένα “βιβλίο κοινωνικής βαθμολογίας” για την παγκόσμια κατάταξη των πανεπιστημίων θα έπρεπε μάλλον να απελευθερωθεί από τα ομοιογενή συστήματα αξιολόγησης και να κάνει τις κατατάξεις πιό παραγωγικές για χώρες, που αγωνίζονται να βελτιώσουν τη συνολική ποιότητα του εκπαιδευτικού τους συστήματος.
 
Μιά τέτοια ενατένιση θα εκτιμούσε δεόντως την πολυπλοκότητα, που ενδημεί στον ακαδημαϊκό κόσμο. Θα αναγνώριζε την εγγενή αξία της διακήρυξης στόχων μιάς σχολής μέσα σε ένα εθνικό, περιφερειακό ή παγκόσμιο σενάριο και πολιτιστικά δρώμενα.
 
Σε τελευταία ανάλυση, το να δεί κανείς τη συνεισφορά των πανεπιστημίων μέσα από ένα νέο πρίσμα, θα μπορούσε να εκτινάξει σαν καταπέλτης πολλά ιδρύματα που απλώς υπήρχαν κατά το παρελθόν στα ύψη των “καλύτερων στον κόσμο”.
 
Και κάθε πανεπιστήμιο, που θέλει να συγκαταλέγεται ανάμεσα στα καλύτερα του κόσμου, θα έπρεπε επίσης με χαρά να συναγωνιστεί στο “να κάνει τον κόσμο καλύτερο”.
 
 
Συγγραφείς: Said Irandoust & Sandro Calvani
 
Ο Καθηγητής Δρ Said Irandoust είναι Πρόεδρος στο Ασιατικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας. Ο Δρ Sandro Calvani είναι Διευθυντής του Περιφερειακού Κέντρου Αριστείας στους Αναπτυξιακούς Στόχους Χιλιετίας της ASEAN, AIT.
 
Your rating: None Average: 4.7 (3 votes)