Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2017


Φυλακισμένα Χριστούγεννα

Την περίοδο των γιορτών προσπαθούμε να ξεφύγουμε από τα καθημερινά, τα τετριμμένα, τα αγχωτικά και τ’ ανούσια. Χαιρόμαστε, ξεχνώντας τις κρίσεις, ιδίως την οικονομική, που νομίζουμε πως θα μας εξοντώσει. Ακούμε γιορτινή μουσική, προσπαθούμε ν’ απολαύσουμε τα καλύτερα φαγητά, να συναντηθούμε με πρόσωπα αγαπητά και να ζήσουμε λίγες ημέρες ή, έστω, μερικές ώρες, πρόσκαιρης, αλλ’ αναγκαίας, ευτυχίας, μαζί με τα παιδιά, τα εγγόνια οι μεγαλύτεροι, τους φίλους, συγγενείς και όσους μας ευχαριστούν.

 

Ανταλλάσσουμε δώρα, μικρής αξίας και μεγάλου συμβολισμού για την αγάπη, την εκτίμηση και τα άλλα συναισθήματα που μας συνδέουν με τους αποδέκτες των προσφορών μας.

 

Χωρίς να καταλάβουμε, οι γιορτές των Χριστουγέννων, του Νέου έτους και των Φώτων, σιγά – σιγά, μας κυριεύουν, μεταβάλλοντας τη διάθεσή μας, αφαιρώντας την κατήφεια, δίνοντας παρηγοριά και χαρά σε μεγάλους και, πολύ περισσότερο στους μικρότερους και τα παιδιά.

 

Αυτές τις στιγμές, τις ώρες και τις ημέρες που γιορτάζουμε, σπάνια στρέφουμε τη σκέψη σε αυτούς που υποφέρουν, τους άρρωστους, τους πενθούντες, τους στερημένους, τους μοναχικούς και τους φυλακισμένους.

 

Ειδικά για τους φυλακισμένους δεν νοιαζόμαστε. Δεν τους σκεφτόμαστε, αδιαφορούμε και, το χειρότερο, πολλοί χλευάζουν και με χαιρεκακία αποδέχονται τον βασανισμό τους, γιατί αδίκησαν και “καλά να πάθουν” που κλείστηκαν στη φυλακή.

 

Έτσι, τα έντυπα των προνομιούχων τάξεων, των εκδοτών και των μεγαλοδημοσιογράφων, με τα εισοδήματα που ο μέσος Έλληνας δεν πρόκειται να τα προσεγγίσει ούτε στα όνειρά του, διακωμωδούν και διασύρουν τους επώνυμους προφυλακισμένους, κάνοντας σχόλια κακίας, επειδή ο πλούτος που κατάφεραν ν’ αποκτήσουν (με μεθόδους και τρόπους άγνωστους) τους επιτρέπει να είναι ανεξέλεγκτοι. Άλλωστε, οι θεσμοί της Δημοκρατίας και του Κράτους Δικαίου δεν ισχύουν για τους ισχυρούς και προνομιούχους. Εφαρμόζονται στους αδύνατους, τους κοινωνικά μειονεκτούντες και σε όσους έχασαν τη δύναμη και τα προνόμιά τους.

 

Με το πρόσχημα, ότι η οικονομική κρίση οφείλεται στους προφυλακισμένους και όχι σε άλλα αίτια, επειδή ο “λαός” δεν φταίει ποτέ, τα ειρωνικά σχόλια, οι προπηλακισμοί και η δήθεν σάτιρα γεμίζουν ολόκληρες σελίδες στις εφημερίδες των πλουσίων. Σε μια απ’ αυτές, η πρώτη σελίδα δείχνει καρικατούρες προφυλακισμένων υποδίκων, με τις ριγέ στολές της φυλακής, να λένε τα κάλαντα. Εκεί αναγνωρίζεις πρώην υπουργό, σχεδιαστή μόδας, μεγαλοτραπεζίτη, παράγοντα του ποδοσφαίρου και επιχειρηματία να κρατούν τρίγωνα για τα κάλαντα, μαζί με την τραγική φιγούρα της μοναδικής γυναίκας που διασύρεται, μιας μάνας και συζύγου του τέως υπουργού να έχει γούνα αλεπούς στους ώμους μαζί με τη στολή της φυλακής. Και ποιος διαπομπεύει τους προφυλακισμένους και τη γυναίκα; Κάποιος πασίγνωστος μεγαλοδημοσιογράφος και εκδότης, γιός επιφανούς της πολιτικής, που κατάφερε να επικρατήσει πλουτίζοντας και προκαλώντας. Διαθέτει υπερπολυτελές ανάκτορο στα Βόρεια Προάστια μέχρι και ραδιοφωνικό σταθμό. Γι’ αυτό μπορεί και είναι ανάλγητος. Κοροϊδεύει τους πρώην ισχυρούς που, άλλοτε, κολάκευε, και χλευάζει τη δυστυχία τους, καθώς ριγμένοι στη φυλακή, χωρίς δύναμη, ήδη διαπομπεύθηκαν κοινωνικά και, σιγά – σιγά, βασανιστικά, εξοντώνονται όχι μόνο ηθικά αλλά και φυσικά.

 

Οι άγιες ημέρες των Χριστουγέννων δεν συγκινούν τους ισχυρούς της ημέρας και τους πολλά περιβεβλημένους. Τους κάνουν χειρότερους. Πωρωμένοι και ανάλγητοι διαπομπεύουν αυτούς που έπεσαν. Χωρίς συμπόνια. Χωρίς συναίσθημα. Χωρίς ντροπή, χωρίς αυτό που λέγαμε κάποτε αιδώ.

 

Αναιδείς, πωρωμένοι και αλαζόνες, χτυπούν τους ήδη πεσμένους που από δυνατοί κατάντησαν ανήμποροι. Τους ανήμπορους κοροϊδεύουν. Αυτούς διασύρουν περισσότερο, γιατί αυτοί χρησιμεύουν σαν αποδιοπομπαίοι. Για τον απαραίτητο “αποπροσανατολισμό” της κοινής γνώμης, των ανθρώπων που γίνονται από φτωχοί φτωχότεροι, στερούμενοι και των στοιχειωδών.

 

Μέσα στους τοίχους της φυλακής, οι επώνυμοι υπόδικοι μαζί με την κοινωνική κατακραυγή (που ξεσηκώνουν οι διαπλεκόμενοι και τα “μέσα” τους), μαζί με τη στέρηση της ελευθερίας, την κατάσχεση όλων των περιουσιακών τους στοιχείων, την υποβολή τους σε σκληρές ανακριτικές διαδικασίες, που δεν γνωρίζουν όρια σκληρότητας, χωρίς μυστικότητα, με μεσαιωνική διαπόμπευση αυτών που στοχευμένα διώκονται, μαζί με το άλγος της στέρησης των παιδιών και των προσφιλών τους προσώπων, δοκιμάζουν και τον φρικτό διασυρμό μέσω των εντύπων. Των φυλλάδων που, σε κάθε ευκαιρία και με ασήμαντη αφορμή, προβάλλουν τη νέα κατάκτηση του βουλευτή – γόνου κάποιου επαγγελματία πολιτικού, τις λαμπρές σπουδές, στο εξωτερικό, του δημάρχου, εγγονού του μαθουσάλα τέως πρωθυπουργού, και τη λαμπρή δεξίωση του επιχειρηματία με το κότερο των πενήντα εκατομμυρίων ευρώ ή τη φιλανθρωπική δράση και τις ελεημοσύνες των βαθύπλουτων.

 

Ελάχιστοι σκέφτονται πως οι βρισκόμενοι στο στόχαστρο της κοροϊδίας επώνυμοι φυλακισμένοι έχασαν την ελευθερία τους χωρίς να δικαστούν. Χωρίς τις νόμιμες διαδικασίες των πολιτισμένων κρατών. Κλείστηκαν στη φυλακή και ο αριθμός τους μεγαλώνει, επειδή η δίωξή τους είναι αναγκαία για την εξυπηρέτηση άλλων σκοπών και όχι για την ικανοποίηση του περί Δικαιοσύνης αισθήματος. Και μαζί με τους τέως ισχυρούς φυλακίζονται συγγενείς ή ανυποψίαστοι σύζυγοι, μετά από τον στοχευμένο διασυρμό τους μέσω των φυλλάδων και των καναλιών της διαπλοκής.

 

Μάταια η φωνή του Χριστού, τη Γέννηση του οποίου γιορτάζουμε, προσδιορίζει και προειδοποιεί εκείνους, που, όταν ήταν “εν φυλακή” [Ματθ. 25,36], δεν τον επισκέφτηκαν, αλλά (θα συμπλήρωνε ο Ευαγγελικός Λόγος, αναφερόμενος στην εποχή μας) τον διαπόμπευαν, χλευάζοντας με κακία και αλαζονεία τους φυλακισμένους, λοιδορώντας και περιπαίζοντας τη δυστυχία τους. Αυτοί, κατά το Ευαγγέλιο, θα πορευτούν στο “πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτου”, στην αιώνια κόλαση, όντας καταραμένοι, μαζί με τις πράξεις και τα καμώματά τους. Στην κόλαση που, δυστυχώς, γι’ αυτούς, δεν υπάρχει μόνο στην άλλη ζωή αλλά και στην παρούσα.

 

 

Εμμανουήλ Παπαδάκης

 

Your rating: None Average: 5 (13 votes)