Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου 2018


Η απεργία και το δικαίωμα σε αυτήν

Το δικαίωμα της απεργίας στη σύγχρονη Ελλάδα ασκείται χωρίς εμπόδια και, κατά τη γνώμη των περισσότερων, κατά τρόπο καταχρηστικό, επειδή με την άσκησή του οι απεργοί παραλύουν κατά κανόνα κάθε δυνατότητα ελεύθερης κίνησης του συνόλου των πολιτών και αδιαφορούν πλήρως για τις ζημίες που προξενούν στους άλλους.
 
Υπάρχει η πληροφορία, ότι στη Σουηδία δεν επιτρέπεται η απεργία για κάποιους λόγους, που ενδιαφέρει να μάθουμε, ώστε να παραδειγματιστούμε και να διδαχτούμε από την αλλοδαπή αυτή κοινωνία και τους θεσμούς της, η οποία μάλλον ευημερεί και, σε σύγκριση με την Ελλάδα, αποτελείται από πολίτες αισιόδοξους και ευτυχισμένους.
 
Η πλειονότητα των πολιτών και, κυρίως, των κατοίκων της Αθήνας, έχει υποστεί και υφίσταται καθημερινά απερίγραπτες ταλαιπωρίες, εξ αιτίας των απεργιών διαφόρων κατηγοριών επαγγελματιών, οι οποίοι επιδιώκουν και επιμένουν, ασκώντας το “δικαίωμά” τους ν’ απεργούν, να καταταλαιπωρούν όλους τους άλλους συμπολίτες τους, στους οποίους απαγορεύουν το δικαίωμα να κινούνται όπου επιθυμούν, στερώντας τους σημαντικό κομμάτι ελευθερίας, και, κατά κανόνα, βλάπτουν την οικονομική ζωή των πόλεων και της χώρας συνολικά.
 
Οι απεργίες εξαγγέλλονται από τις οργανωμένες συντεχνίες συμφερόντων και έχουν επεκταθεί μέχρι και του σημείου να “απεργούν” ή, κατά άλλη διατύπωση, ν’ “απέχουν” από τα καθήκοντά τους ακόμη και οι δικηγόροι, οι δικαστές και οι εισαγγελείς, με επιδίωξη τη διατήρηση των κατοχυρωμένων έναντι των άλλων πολιτών προνομίων τους, τα οποία έχουν βαφτιστεί ψευδεπίγραφα ως “δικαιώματα”. Μόνον οι ζητιάνοι δεν έχουν απεργήσει μέχρι στιγμής...
 
Όπως ασκείται στη σύγχρονη Ελλάδα το δικαίωμα της απεργίας, δείχνει πως οι απεργούντες και οι απέχοντες από τα καθήκοντά τους δεν ενδιαφέρονται για το καλό και την ευημερία της κοινωνίας, αλλά μεριμνούν μυωπικά μόνο για τη διατήρηση των προνομίων, που έχουν πετύχει να κατοχυρώσουν με διάφορους τρόπους πίεσης επί των άλλων πολιτών.
 
Μάλλον πρέπει να μιμηθεί και η ελληνική κοινωνία το σουηδικό πρότυπο και ανάλογα να ρυθμίσει το ζήτημα της απεργίας, η οποία πρέπει να παραχωρήσει τη θέση της στο δικαίωμα της εργασίας, που πρέπει να συνοδεύεται από την ηθική (την εργασιακή ηθική) για να κατορθώσει η ελληνική κοινωνία να ανορθωθεί σε όλα τα επίπεδα, ξεκινώντας από το οικονομικό.
 
Για να έχει δικαίωμα στην απεργία ο πολίτης, πρέπει να παραμερίσει και να καταργήσει τις ποικίλες κοινωνικές “κατοχυρώσεις”, ν’ αποφασίσει πως πρέπει να εργάζεται πραγματικά και όχι συμβολικά και ν’ αναλαμβάνει εργασίες ανάλογες με τις ικανότητες και τα προσόντα του και όχι ανάλογες με τις απαιτήσεις και τις επιδιώξεις του. Πρέπει πρώτα από όλα να καταργηθούν αμέσως όλες οι αργομισθίες, οι ποικίλες ψεύτικες συντάξεις και όλα τα προνόμια των επαγγελματικών τάξεων και, μετά από αυτό, αφού αποφασιστεί πως μόνο με τη σοβαρή εργασία κερδίζεται η πρόοδος, να γίνει σκέψη για τις απεργίες και την ενδεχόμενη αναγκαιότητά τους σε κάποιες περιπτώσεις.

Εμμανουήλ Παπαδάκης

Your rating: None Average: 3.3 (17 votes)