Δευτέρα 6 Αυγούστου 2018


Η αποξένωση των (αντι)κοινωνικών δικτύων

 
Το ότι ζούμε στην ψηφιακή εποχή δεν είναι μόνο μια χαζή διαφήμιση. Είναι μια σκληρή πραγματικότητα... Τα πάντα γύρω μας γίνονται μέσω ιντερνέτ, μέσω κινητών τηλεφώνων και φυσικά μέσω κοινωνικών δικτύων! Νέα μόδα… Αν δεν έχεις σελίδα σε τουλάχιστον ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης σε κοιτάνε σαν να ήρθες από άλλο πλανήτη!
 
Περνάμε όλη μας την ημέρα πάνω από τον υπολογιστή και ενημερώνουμε την κατάστασή μας ανά πεντάλεπτο. Τι κάνουμε ακριβώς, γιατί το κάνουμε, που είμαστε, με ποιους είμαστε, τι διάθεσή έχουμε... Τα πάντα! Και αν καταφέρουμε να πείσουμε κάποιο φίλο μας να ξεκολλήσει από τον υπολογιστή, υπάρχουν και οι εφαρμογές από τα κινητά μας τηλέφωνα, για να ενημερώσουμε τους υπόλοιπους φίλους μας για το τι κάνουμε αυτή τη στιγμή! Άραγε πόσοι από τους χιλιάδες εικονικούς φίλους μας ενδιαφέρονται πραγματικά για το τι κάνουμε εκείνη τη στιγμή; Είμαι σίγουρη πως τους μετράμε στα δάχτυλα...
 
Αμυδρά θυμάμαι την εποχή που ελάχιστοι είχαν ιντερνέτ και αν είχαν δεν ήξεραν ακριβώς γιατί το είχαν βάλει και που θα τους χρησίμευε... Και ακόμα πιο αμυδρά θυμάμαι την εποχή που δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα. Χρησιμοποιούσαμε όλοι το σταθερό μας τηλέφωνο και μας έφτανε μια χαρά για να μιλήσουμε με τους φίλους μας όσο έπρεπε. Για οτιδήποτε παραπάνω κανονίζαμε να βρεθούμε από κοντά! Μαζευόμασταν όλη η παρέα κάπου έξω για καφέ ή, ακόμα καλύτερα, σε κάποιο σπίτι να δούμε ταινία ή να παίξουμε κάποιο επιτραπέζιο παιχνίδι... Τώρα καθόμαστε και παίζουμε δικτυακά παιχνίδια με τους φίλους μας, ο καθένας σπίτι του, μπροστά από μια οθόνη και αν κερδίσουμε το βάζουμε στην κατάσταση μας για να μας κάνουν ένα like ή να μας πουν μπράβο… Τι μοναχικό που ακούγεται ...σχεδόν καταθλιπτικό! Δεν παίρνουμε πια τηλέφωνο να δούμε αν ο φίλος μας είναι καλά και αν έχουμε να του πούμε κάτι ξέρουμε πως σίγουρα θα τον δούμε “online” σε κάποιο Chat το βράδυ μετά τη δουλειά... Και όταν βρεθούμε από κοντά μετά από καιρό κοιταζόμαστε καλά καλά να δούμε τι άλλαξε από την τελευταία φορά που βρεθήκαμε…
 
Μερικές φορές νομίζω πως δεν ζούμε πραγματικά… Χρησιμοποιούμε δανεικά λεφτά, για να πληρώσουμε τις εφήμερες διασκεδάσεις μας, μένουμε σε δανεικά σπίτια, γιατί αυτού του είδους σπίτι αρμόζει στον κύκλο μας, και περνάμε όλο τον ελεύθερό μας χρόνο στην εικονική πραγματικότητα που ονομάζεται ίντερνετ, facebook, twitter... Και λέω εικονική, γιατί τα περισσότερα αν όχι όλα όσα διαδραματίζονται στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης είναι ψεύτικα. Φυσικά δε βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω, όπως όλοι έτσι κι εγώ έχω μπει σε αυτό το φαύλο κύκλο θέλοντας και μη…
 
Αν συνεχίσουμε έτσι πολύ φοβάμαι πως σε λίγα χρόνια, αντί να κοιτάμε φωτογραφίες με τις παλιές καλές στιγμές με φίλους, θα κοιτάμε λίστες με τις καλύτερες ενημερώσεις κατάστασης. Προχθές μου είπε ένας φίλος μου, να σου πω ένα στιχάκι-γνωμικό για να σου κάνουν πολλά likes οι φίλοι σου; Και του απάντησα, μπορείς να μου δώσεις μια συμβουλή για το πώς να γίνω καλύτερος άνθρωπος; Αυτό σίγουρα θα μου φανεί πιο χρήσιμο από το να τραβήξω την προσοχή μιας ομάδας ανθρώπων για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Θα προτιμούσα να πω ένα ωραίο ανέκδοτο, κάποιο βράδυ σε μια συνάθροιση κάποιων καλών μου φίλων, παρέα με καλό κρασί! Όταν θα τους κοιτάω στα μάτια καθώς θα γελάνε με την καρδιά τους με το αστείο μου ή καθώς με κοροϊδεύουν που ως ξανθιά είπα κάποια κουταμάρα... Έτσι θα έπρεπε να ζούμε. Κοντά ο ένας στον άλλο, όχι να ανταλλάσουμε email με ευχές κάθε φορά που γιορτάζουμε ή έχουμε γενέθλια! Καλή η τεχνολογία, προς θεού, μας έχει βοηθήσει με τα επιτεύγματά της, και είμαι σίγουρη πως τα επόμενα χρόνια θα μας βοηθήσει ακόμα περισσότερο. Όμως δεν πρέπει ν’ αλλάξει αυτό που είμαστε. Γιατί είμαστε άνθρωποι και έχουμε ανάγκη από την ανθρώπινη επικοινωνία και επαφή, πρόσωπο με πρόσωπο, όχι με την ψυχρότητα των email, που για να καταλάβουμε το ύφος του κειμένου περιμένουμε να δούμε κάποιο προσωπάκι που να δηλώνει συναίσθημα! Όλα τα συναισθήματα είναι στα μάτια μας, στο πρόσωπό μας, στη γλώσσα του σώματος! Και μόνο εκεί πρέπει να τα αναζητάμε...
 
Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα κάθεστε μόνοι στο σπίτι μπροστά από έναν υπολογιστή σκεφτείτε πως εκείνη ακριβώς τη στιγμή περνάνε πολύτιμα λεπτά από τη ζωή σας που δε θα ξαναέρθουν ποτέ! Και μπορεί εκείνη τη στιγμή να μη μας φαίνονται σημαντικά λόγω του μικρού της ηλικίας μας, αλλά μετά από μερικά χρόνια σίγουρα θα ευχόμαστε να είχαμε περάσει περισσότερο χρόνο με τους αγαπημένους μας. Μη χάνετε καιρό λοιπόν... Ζήστε τη ζωή σας όπως σας αξίζει...
 

 

Μαρία Κοντογιάννη

 

Your rating: None Average: 5 (19 votes)