Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017


Η επιλογή γυναίκας ως προέδρου του Άρειου Πάγου

 

Πληροφορηθήκαμε από τα ΜΜΕ, ότι πρόεδρος του Αρείου Πάγου ορίστηκε για πρώτη φορά (μετά από τα 117 χρόνια λειτουργίας του ανώτατου δικαστηρίου) γυναίκα και, συγκεκριμένα, η αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου Ειρήνη (Ρένα) Ασημακοπούλου.

 

Ο διορισμός της συγκεκριμένης αρεοπαγίτη, ηλικίας 65 ετών, στη θέση του προέδρου του Αρείου Πάγου συνοδεύτηκε από τις γνωστές δημοσιογραφικές υπερβολές, μεταξύ των οποίων εντάσσεται και κάποια χαρακτηριζόμενη ως σπουδαία δήλωση της δικαστή που επιλέχθηκε, ότι “οι δικαστές δεν είναι θεοί” [ενδεικτικό δημοσίευμα στην εφημερίδα “Το Βήμα” της Κυριακής 17.07.2011, σελ. 47(Α35), όπου περιλαμβάνεται ολόκληρη η δήλωση: «Πώς είμαστε σίγουροι ότι κάποιος χάνει δίκαια; Οι δικαστές είμαστε θεοί;»].

 

Με αυτή τη φράση η δημοσιογράφος (Γιάννα Παπαδάκου) στηρίζει την άποψη, ότι η νέα πρόεδρος του Αρείου Πάγου «στέκεται αυτοκριτικά σε θέματα Δικαιοσύνης» και αποδέχεται την έκδοση και εσφαλμένων δικαστικών αποφάσεων. Αντίστοιχη επισήμανση έγινε και με το άρθρο, στα “nomika epilekta”: «Υπήρξε αντίδραση;», με το οποίο ασκείται κριτική στις δηλώσεις κάποιου αντιεισαγγελέα Εφετών, ο οποίος κατέκρινε ατεκμηρίωτα τη νομοθετική εξουσία για την παρασχεθείσα (ορθότατη και επιβαλλόμενη) δυνατότητα της εξαγοράς των ποινών φυλάκισης. Τονίστηκε στο άρθρο αυτό, ότι “σωστά η νομοθετική εξουσία επέτρεψε την εξαγορά των ποινών φυλάκισης, ώστε να μη φυλακίζονται όσοι για κάποιο λόγο παρανόμησαν (περιστασιακά) ή είχαν την ατυχία να εμπλακούν σε δίωξη με κατάληξη την καταδίκη τους, η οποία δεν είναι πάντοτε προϊόν ορθής δικαστικής κρίσης”.

 

Και η νέα πρόεδρος του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας αποδέχεται, ότι πολλές δικαστικές αποφάσεις είναι εσφαλμένες, με αποτέλεσμα, ειδικά με βάση τις κρίσεις ποινικών δικαστηρίων, να εξαποστέλλονται στις φυλακές, με πολυετείς ποινές και να εξοντώνονται, αθώοι ή να καταδικάζονται με δυσανάλογες ποινές κάποιοι άλλοι, που δεν θα έπρεπε να φυλακιστούν ακόμη και με τη λαθεμένα μη γενόμενη αναγνώριση ελαφρυντικών περιστάσεων (αλλά και επειδή παραβιάζεται συστηματικά η κύρια δικαιοκρατική αρχή, σύμφωνα με την οποία, σε περίπτωση αμφιβολίας, επιβάλλεται ν’ απαλλάσσεται ο κατηγορούμενος). Όμως, περί του φλέγοντος τούτου ζητήματος θ’ ασχοληθούμε εκτενέστερα προσεχώς.

 

Ακόμη, από τα δημοσιεύματα στις εφημερίδες, προκύπτει πως η επιλογή της συγκεκριμένης δικαστή στη θέση του προέδρου του Αρείου Πάγου οφείλεται στη συγκυρία της συνάντησής της με τον πρόεδρο της επιτροπής θεσμών και διαφάνειας της βουλής και σημερινό υπουργό δικαιοσύνης Μιλτιάδη Παπαϊωάννου, ο οποίος συμπάθησε (“εντυπωσιάστηκε” από) την κ. Ασημακοπούλου και την πρότεινε γι’ αυτή την ανώτατη κρατική θέση.

 

Σε άλλη εφημερίδα διαβάζουμε πως η ανάδειξη της αντιπροέδρου σε πρόεδρο του Αρείου Πάγου αποτελεί “ορόσημο για την ιστορία του ανώτατου δικαστηρίου” (εφημερίδα “Πρώτο Θέμα” της 17.07.2011, σελ. 31), ενώ αποτελεί απόλυτα φυσιολογική εξέλιξη, επειδή δεν υπάρχει (και απαγορεύεται απολύτως) οποιαδήποτε διάκριση και λόγω φύλου, σε αντίθεση με το παρελθόν, απώτερο και απώτατο [βλέπετε, στη βιβλιοκρισία, Θ. Καρζή, “Η Γυναίκα στο Μεσαίωνα”]. Τούτο ρητά αναφέρεται στο Σύνταγμα καθώς και στο άρθρο 21§1 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (που ισχύει στην Ευρωπαϊκή Ένωση από 01.12.2009 μαζί με τη Συνθήκη της Λισαβόνας: «1. Απαγορεύεται κάθε διάκριση ιδίως λόγω φύλου…») και, εκτός από αυτό, τα δικαστήρια της χώρας μας στελεχώνονται πλέον κατά πλειονοψηφία ή (πολλές φορές) μόνο από γυναίκες – δικαστές, οπότε η κατάληψη από γυναίκα της θέσης του ενός από τα τρία ανώτατα δικαστήρια της χώρας δεν αποτελεί έκπληξη.

 

Ακόμη, δημιουργεί εντύπωση να θεωρείται από τους δημοσιογράφους ως προσόν τόσο η έλλειψη ιδιαίτερης κοινωνικότητας όσο και η ακεραιότητα του χαρακτήρα της και η από αυτήν βαθειά γνώση της επιστήμης και, κυρίως, της δικονομίας, επειδή η μεν έλλειψη κοινωνικότητας δεν αποτελεί προσόν αλλά σοβαρό ελάττωμα, η δε ακεραιότητα του χαρακτήρα και η βαθειά γνώση της επιστήμης κλπ αποτελούν (και πρέπει ν’ αποτελούν) προσόντα του συνόλου των δικαστών και, μάλιστα, στοιχειώδη και εκ των ων ουκ άνευ [βλέπε σχετικά “Το Βήμα” της 17.07.2011, σελ. 47(Α35)].

 

Τελικά προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση και η, μέσω των δημοσιευμάτων, πληροφόρηση πως η νέα πρόεδρος του Αρείου Πάγου “δήλωσε απροκάλυπτα φιλοδικηγορική” [“Το Βήμα” της 17.07.2011], επειδή δεν έχει νόημα τέτοια δήλωση, εκτός και αν επικρατεί και στη χώρα μας η νοοτροπία των αυταρχικών και απολυταρχικών καθεστώτων (που μάλλον επικρατεί). Κατά τη νοοτροπία αυτή, το λειτούργημα του δικηγόρου θεωρείται τουλάχιστον ενοχλητικό και, οπωσδήποτε, περιττό. Για τον λόγο αυτό, υπάρχει στη χώρα μας αδιανόητη για σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος αντιπαλότητα μεταξύ δικαστών και δικηγόρων.

 

Συνεπώς, με αυτή την εκδοχή, χρειαζόταν ν’ αποκαλυφτούν τα υπέρ των δικηγόρων αισθήματα της προέδρου, η οποία οφείλει να καταργήσει αυτήν την αντιπαλότητα μαζί με τις άλλες αρρυθμίες του τρόπου απονομής δικαιοσύνης, δίνοντας τις κατάλληλες κατευθυντήριες οδηγίες στους συναδέλφους της, η συμπεριφορά πολλών εκ των οποίων αποκλίνει σημαντικά από την αντίστοιχη των άλλων Ευρωπαίων δικαστών [όπως παρατηρήθηκε και στο άρθρο, στα “nomika epilekta”, με τον τίτλο: “δικαστική εξουσία”].

 

Πάντως, η επιλογή ως προέδρου του Αρείου Πάγου γυναίκας υπήρξε εύστοχη και, εκτός άλλων θετικών, αποτελεί μια ακόμη από τις προσπάθειες αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης από τα ανυπέρβλητα προβλήματα, που δημιουργούνται συνεχώς εξ αιτίας των εφαρμοζόμενων αδέξιων πολιτικών και της γνήσια τριτοκοσμικής νοοτροπίας, που εξακολουθεί να επικρατεί στη χώρα μας.

 

Εμμανουήλ Παπαδάκης

Your rating: None Average: 4.5 (17 votes)