Τετάρτη 6 Δεκεμβρίου 2017


Και ο μήνας έχει εννιά

  
Μια άλλη ιστορία
 
Διαβάζοντας το άρθρο της Μ. Κοντογιάννη (nomika epilekta: “αφεντικά και δούλοι”) που μου άρεσε πολύ, αναρωτήθηκα αν η πίκρα της και ο προβληματισμός της στρέφεται εναντίον του “κράτους” ή αφορά τους εργοδότες του ελεύθερου ιδιωτικού τομέα… Πράγματι υπάρχουν οι εργοδότες που περιγράφει και μάλλον η ίδια να έχει αυτή την εμπειρία. Όμως υπάρχει και μια άλλη πλευρά και αυτή είναι η πλευρά που θα ήθελα να υπερασπιστώ… Ορίστε, λοιπόν, η δική μου ιστορία…
 
Είχα την τύχη να κάνω μια δουλειά που επέλεξα εγώ, που με εκφράζει , δημιουργική και συγχρόνως καλλιτεχνική. 
 
Από πολύ μικρή ηλικία αφιέρωσα άπειρες ώρες για να πετύχω, θυσιάζοντας Σαββατοκύριακα, γιορτές, οικογένεια, μα περισσότερο τον χρόνο που ανήκε σε μένα. Για οκτάωρο; Ούτε λόγος!  Επιδόματα και δώρο Χριστουγέννων; Τι είναι αυτό;
 
Έλεγα πάντα ότι δεν έχω πληρωθεί χωρίς να δουλέψω, αλλά έχω δουλέψει χωρίς να πληρωθώ! Δεν μετανιώνω. Ήταν επιλογή μου.
 
Η μικρή, λοιπόν, επιχείρηση λιανικής έγινε μεγαλύτερη και επεκτάθηκε σε χονδρική. Όλα αυτά μου έδωσαν την ευκαιρία να έχω κόσμο γύρω μου, “υπαλλήλους”, ας πούμε, που τους είδα σαν “συνεργάτες” γιατί γνώριζα ότι για να πετύχει κάτι, χρειαζόταν ομαδική προσπάθεια. 
 
Όπως στις περισσότερες μικρομεσαίες ελληνικές επιχειρήσεις, έτσι και στη δική μου, δενόμαστε με τα άτομα στην εργασία μας. Άλλωστε μαζί τους περνάμε πολύ χρόνο, γίνονται φίλοι αν όχι οικογένεια. Συζητάμε, γνωρίζουμε το πρόβλημά τους που τις περισσότερες φορές γίνεται και δικό μας.
 
Από το 1991, λοιπόν, που κάνω την επαγγελματική μου προσπάθεια, η σημερινή κατάσταση που επικρατεί είναι η δυσκολότερη αλλά όχι η μοναδική που θυμάμαι να έχει δυσκολίες. Αλλά όντως σε άλλες εποχές, υπήρχε πάντα τρόπος τα προβλήματα και τα λάθη να ξεπεραστούν. Σήμερα υπάρχει;
 
Ίσως να έχετε δει τα κλειστά καταστήματα. Φυσικά, δεν προέκυψαν από την μια μέρα στην άλλη. Δεν το κλείνει κάποιος έτσι απλά! Δεν απολύει! Τουλάχιστον δεν απολύει χωρίς να έχει κάνει πρώτα προσπάθεια να το αποφύγει… “Πειράματα” τα ονομάζω τέτοιες εποχές!
 
Επενδύοντας και παίρνοντας το ρίσκο, λοιπόν, μόνο και μόνο επειδή δεν είναι τα πράγματα απρόσωπα, αναγκάζεται ο κάθε εργοδότης όχι μόνο στο εμπόριο, αλλά ο κάθε ιδιώτης που απασχολεί προσωπικό… να “τρώει από τα έτοιμα”, να παίρνει δάνειο, να πουλάει προσωπική περιουσία, ν’ αφήνει “επικίνδυνες” πληρωμές απλήρωτες (ΦΠΑ, εφορία)  για να μπορέσει να δώσει τον μισθό στον υπάλληλό του. Δεν θέλει να εκτεθεί, πως θα τον αντικρίσει την άλλη μέρα; Δεν θέλει όμως και να τον εκθέσει, γιατί γνωρίζει για το δάνειό του, για το φροντιστήριο του παιδιού του… Άλλωστε, ναι! Υπάρχει ακόμη φιλότιμο!
 
Θα ρωτήσετε, γιατί παίρνει δάνειο; Γιατί πουλάει (σκοτώνει) το δυαράκι; …Μα, γιατί αγαπάει αυτό που κάνει τόσα χρόνια. Άρα, θέλει να συνεχίσει …Ίσως να είναι αυτοδημιούργητος, να έχει κάνει σπουδές ή να μην ξέρει κάτι άλλο να κάνει… Εκτός φυσικά από το να ελπίζει!
 
Δεν ελπίζει ότι θα έρθουν “καλύτερες μέρες”. Εύχεται τουλάχιστον ότι θα επιστρέψουν σιγά-σιγά οι παλιές ή ότι δεν θα χειροτερέψουν.
 
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, λένε. Εγώ θα έλεγα σε αυτήν την περίπτωση ότι αυτή η ελπίδα, είναι αυτή που σκοτώνει…
 
Γιατί απλά δεν ήρθαν… Οι “καλύτερες μέρες”! Και αυτό του κόστισε.
 
Προσωπικά γνωρίζω συνεργάτες, με καταστήματα ετών, στις λεγόμενες “καλές περιοχές”… περήφανους και σωστούς επαγγελματίες μέχρι χθες, που δυσκολεύονται και δεν ελπίζουν πια. Η όλη τους προσπάθεια ήταν να σώσουν τις θέσεις εργασίας, να μην απολύσουν, αλλά όταν η ανάγκη τους οδήγησε εκεί, συνήθως είχαν πειραματιστεί αρκετά, είχαν χάσει αρκετά χρήματα ώστε να μην έχουν δυνατότητα να αποζημιώσουν, για να απολύσουν.
  
Γνωρίζω εργοδότη που η προσπάθειά του αυτή, να σώσει τη δουλειά των υπαλλήλων του (“που  θα βρουν δουλειά σε ηλικία μεγαλύτερη των πενήντα ετών;”), τον οδήγησε σε  τεράστια χρέη, στον “Τειρεσία”, αναγκαστικά ν’ απολύσει, να μην μπορεί να κλείσει την επιχείρησή του τυπικά, στα χαρτιά, στην εφορία δηλαδή… Και αυτή τη στιγμή να εργάζεται μακριά από την οικογένειά του, μακριά από την πατρίδα του, σε ηλικία πάνω από πενήντα πέντε ετών, στο εξωτερικό.
 
Με άλλα λόγια, έβαλε, εκτός από τον εαυτό του, ολόκληρη την οικογένειά του σε περιπέτεια, χρέη και αβεβαιότητα. Πριν αναχωρήσει για τη Γερμανία, μου έδειξε το μήνυμα που έλαβε από υπάλληλο στο κινητό του: «Βρήκα τον μισθό μου στην τράπεζα, αλλά όχι και το επίδομά μου και βασιζόμουν σε αυτό…  Εξ αιτίας σας, δεν έχω φύγει για διακοπές ακόμα!». Την “υποχρέωσή” του την τακτοποίησε, την άλλη μέρα… Αλλά μου τόνισε πως όταν αναλάμβανε την “υποχρέωση” αυτή,  τα πράγματα ήταν διαφορετικά και ευκολότερα.  Το μήνυμα με “ευχαριστώ” δεν το έλαβε από τον υπάλληλο ποτέ… Και συνειδητοποίησε ότι στις “υποχρεώσεις” είναι μόνος!
 
Άλλος εργοδότης έμεινε να εργαστεί το Καλοκαίρι, γιατί δεν τον “έπαιρνε” να φύγει τον Αύγουστο… Δεν θα είχε μυαλό να ησυχάσει, όπως μου είπε. Και ξέρετε ποιο ήταν το παράπονό του: Ότι ολόκληρο τον Αύγουστο δεν τον πήραν στο τηλέφωνο οι υπάλληλοι! Που ναι! Πήραν την άδειά τους. Που με δυσκολία τους έδωσε το επίδομα… Γιατί αυτό περίμεναν για να φύγουν, όπως μου είπε!   
Δεν τον ένοιαζε που δεν είχε τη δουλειά που προσδοκούσε, αλλά ότι οι “δικοί” του άνθρωποι τον είχαν ξεχάσει.  
 
Μοναχικό ακούγεται; Είναι όμως αληθινό. Υπάρχει και συνέχεια… Ξέρετε, την 1η Σεπτεμβρίου… Ενώ επιστρέφουν οι υπάλληλοι από τις διακοπές του Αυγούστου, ξεκούραστοι, χωρίς να έχουν εργαστεί για ένα μήνα… Και ενώ ο φίλος  μου εργάστηκε, αλλά δεν εισέπραξε, θα πρέπει να τους πληρώσει τους μισθούς… Το ΙΚΑ τους … 
 
…ΚΑΙ Ο ΜΗΝΑΣ ΕΧΕΙ ΕΝΝΙΑ !  Αλλά όχι για όλους…
 
 
Υ.Γ. ----- Ναι! Έχω απολύσει, αλλά με βαριά καρδιά και με δάκρυα στα μάτια…
 
 
Angie Bournas 

                                                                           
Your rating: None Average: 5 (8 votes)