Σαββάτο 4 Αυγούστου 2018


Μωραίνει Κύριος ους βούλεται απολέσαι

 

Κάθε μέρα επιβεβαιώνεται η ακαταλληλότητα πλείστων δημόσιων λειτουργών και υπαλλήλων που θα έπρεπε ν’ ασκούν διαφορετικά τίμια επαγγέλματα (των βουκόλων, αλιέων, καλλιεργητών της γης, ναυτικών, επιμελητών καθαριότητας, εμποροραφτών και άλλα). Δεν θα έπρεπε να διαθέτουν ούτε ψιχίο κρατικής εξουσίας, επειδή δεν είναι σε θέση ν’ ασκήσουν λειτουργήματα που απαιτούν υπευθυνότητα, ιδιαίτερες ικανότητες, συγκεκριμένα προσόντα, εξειδικευμένες γνώσεις και, φαιάουσία εντός της κρανιακής κοιλότητάς τους, η οποία κατά κανόνα είναι κενή. Και προπάντων έπρεπε να διαθέτουν ήθος, τιμιότητα, ανθρωπιά, κοινωνική εμπειρία και αιδώ.

 
Στην ευλογημένη χώρα μας διαπιστώνεται κυρίως έλλειψη κοινού νου, ικανοτήτων, κατάρτισης, καλλιέργειας, αρχών και ιδεολογικού προσανατολισμού, εξ αιτίας της οποίας οι δημόσιοι λειτουργοί και οι ποικίλοι υπάλληλοι και παράγοντες που ασκούν εξουσία σχεδόν καθημερινά μας διασύρουν στα πέρατα της Οικουμένης. Χωρίς τύψεις συνείδησης, χωρίς συνέπειες για τις βέβηλες πράξεις τους και, βέβαια, χωρίς αιδώ, που τείνει να εκλείψει όλως δι’ όλου.
 
Με αυτή την εισαγωγή μπαίνουμε στο κύριο θέμα της προφυλάκισης του ηγούμενου της περίφημης και αρχαίας Μονής Βατοπεδίου που, σαν κεραυνός εν αιθρία, τάραξε την ήδη ταλαιπωρημένη, θλιμμένη και καταπιεσμένη ελληνική κοινωνία. Επίσης τάραξε και τους ξένους, εχθρούς και φίλους.
 
Και τους μεν εχθρούς ενίσχυσε στην εναντίον μας εχθροπάθειά τους, τους δε φίλους μετέτρεψε σε εχθρούς που διερωτώνται για ποιο λόγο υπήρξαν φίλοι μας. Φίλοι ενός λαού που ανέχεται να κυβερνιέται από πολιτικούς απατεώνες, υπομένει έναν δικαστικό μηχανισμό αδικίας και απανθρωπιάς, που βρίσκεται σε ανίατη αφασία, και δεν διαμαρτύρεται για τα κτηνώδη που συμβαίνουν γύρω του, αλλά εξεγείρεται μόνο όταν αμφισβητούνται τα προνόμια και οι άδικες κατοχυρώσεις της συντεχνίας του.
 
Από τα ΜΜΕ εντείνονται οι ανακοινώσεις και οι θλιβερές ειδήσεις της εξακολουθητικής αύξησης των φορολογικών επιβαρύνσεων, της φυγής εύρωστων επιχειρήσεων προς την Τουρκία και τις άλλες χώρες του βαλκανικού περίγυρου.
 
Πληροφορούν για το κλείσιμο εμπορικών καταστημάτων, την εξαπλωνόμενη πενία σε όλες τις κοινωνικές τάξεις και, κυρίως, τις εισοδηματικά ασθενέστερες. Για τον αλληλοσπαραγμό των επαγγελματιών της πολιτικής για το ποιος θα αρπάξει την κουτάλα και για την νομοθετικά κατοχυρωμένη ατιμωρησία των πολιτικών καταχραστών.
 
Την ίδια στιγμή που μας περισφίγγει η απογοήτευση και η αβεβαιότητα για το παρόν και το μέλλον, μαθαίνουμε πως κάποια ανακρίτρια, αποφάσισε να φυλακίσει τον ηγούμενο Εφραίμ, επακριβώς τις παραμονές των Χριστουγέννων και σε αντίθεση με τη γνώμη του εκπορεύτηκε από τον εισαγγελέα, ο οποίος τάχθηκε υπέρ της επιβολής εναντίον του “περιοριστικών όρων”, μήπως και ξεφύγει από τη σκληρή μοίρα που επιφυλάσσει ο δικαστικός μηχανισμός στα πολυπληθή θύματά του (που όποτε δικαιώνονται, μετά από άπειρες ταλαιπωρίες, αποζημιώνονται με τα δανεικά των διεθνών “τοκογλύφων” και όχι από την περιουσία των υπαίτιων και ανεπαρκών κριτών που εκτρέφουμε).
 
Τη φυλάκιση του γέροντα ηγουμένου αποφάσισε η εν λόγω κυρία για να επιβεβαιώσει τον συνάδελφό της, τέως πρόεδρο του Αρείου Πάγου (διαπρέποντα με την ιδιότητα του πολιτικού αρθρογράφου), ο οποίος σε πρόσφατο οργισμένο άρθρο του της 17.12.2011 μας πληροφορεί πως η δικαιοσύνη βρίσκεται σε αφασία (“Η Δικαιοσύνη σε αφασία”).  
 
Διερωτάται κάθε εχέφρων πολίτης: Τι μεσολάβησε ξαφνικά, μετά από τόσα χρόνια αδράνειας, για να ρίξουν στις μεσαιωνικές φυλακές της απαξιωμένης χώρας μας έναν γέροντα, μοναχό, ηγούμενο με διεθνή προβολή, που μόλις επέστρεψε από τη μεγάλη ομόδοξη χώρα, τη Ρωσία, όπου έτυχε υποδοχή ακόμα και από τους κορυφαίους ρώσους ηγέτες, τον πρόεδρο και τον πρωθυπουργό της Ρωσικής Ομοσπονδίας;
 
Με ποιο σκεπτικό αποφάσισαν οι παράγοντες του παρασκηνίου πολιτικοί (και όποιοι άλλοι κρετίνοι) να φορτώσουν τα ανομήματά τους στις γηραλέες πλάτες του ηγουμένου; Δεν μπορούν να καταλάβουν όσα καταλαβαίνει ο έσχατος πολίτης, ότι με την επίδειξη τέτοιας σκληρότητας και παλιανθρωπιάς εκτίθεται ολόκληρος ο ελληνικός λαός και διασύρεται η χώρα μας σαν χώρα άθλιων ανθρωπαρίων (homunculi) που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο.
 
Τόσο η εφέτης όσο και το περιβάλλον της δεν έχουν το δικαίωμα να διασύρουν τη χώρα μας και κάθε ένα από εμάς, προσπαθώντας να δείξουν τη μωρία και την ανευθυνότητά τους οχυρωμένοι πίσω από ιδιότητες που ανήκουν σε άλλους, στους ικανούς και προικισμένους.
 
Ένας εισαγγελέας πρωτοδικών, για να μην έχουμε αμφιβολία ότι λειτουργεί η δικαστική εξουσία στη χώρα μας, συνοδευόμενος από τον αστυνομικό διευθυντή Χαλκιδικής, έσπευσε να υλοποιήσει την απόφαση των μελών του δικαστικού συμβουλίου που δικαίωσαν τη συνάδελφό τους, στην απόφασή της να μην ξεφύγει ο γέροντας, που δεν διαθέτει τις εγγυήσεις των Γερμανών, δεν έχει δηλαδή σχέση με τη Ζήμενς και τους υπαλλήλους της.
 
Ο εισαγγελέας με τον αστυνομικό διευθυντή και κουστωδία (custodia), ενώ αναμενόταν η Γέννηση του Χριστού, υπό τους ήχους από τις καμπάνες και τις ψαλμωδίες των αναχωρητών του Αγίου Όρους, βεβηλώνοντας την ημέρα και τον ιερό χώρο - προπύργιο της Ορθοδοξίας, με την παγκόσμια ακτινοβολία, συνέλαβαν τον ηγούμενο και, όπως χαρμόσυνα πληροφορούν τα ΜΜΕ, “ενεργοποίησαν το ένταλμα σύλληψης”.
 
Οι εκπρόσωποι εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας συνέλαβαν τον ανήμπορο γέροντα, που πάσχει από λοίμωξη, σάκχαρο, έχει υψηλό πυρετό και είναι κατάκοιτος, για να τον μεταφέρουν με “ασφάλεια” στην κόλαση των φυλακών των υποδίκων. Εκεί όπου γέροντες, νεαροί, άρρωστοι και ανήμποροι προγεύονται την κόλαση, αναμένοντας να καταδικαστούν, επειδή είχαν την ατυχία να εμπλακούν στους μηχανισμούς της ανοικτίρμονος κρατικής εξουσίας. Της εξουσίας την οποία ο Χριστός έκρινε και κατέκρινε με τη θεϊκή διδασκαλία Του.
 
Τον ρόλο Πόντιου Πιλάτου ανέλαβε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ο οποίος, αντί να δείξει την αντίθεσή του στις μεθοδεύσεις, ανέφερε υποτονικά πως δεν γνωρίζει την ουσία της υπόθεσης και σέβεται την ελληνική δικαιοσύνη. Όμως είναι “ιδιαίτερα προβληματισμένος όπως άλλωστε και κάθε Χριστιανός με τη χρονική συγκυρία της έκδοσης του βουλεύματος προφυλάκισης του ηγουμένου της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου, Εφραίμ, ανήμερα των Χριστουγέννων. Και ο νοών νοείτω”.
 
Ξεκαθαρίστηκε, όμως, πως δεν υπάρχει ελληνική δικαιοσύνη (όπως δεν υπάρχει γερμανική, γαλλική ή άλλη). Η Δικαιοσύνη είναι μια σαν έννοια και σαν επιθύμημα. Υπάρχει η δικαστική εξουσία που είναι εξουσία ελληνική, γερμανική, γαλλική ή άλλη. Αυτή η εξουσία κρίνεται, πρέπει να κρίνεται και να κατακρίνεται όταν παρανομεί. Με πάθος, με ορμή, με αποφασιστικότητα. Για να φύγουμε από τον Μεσαίωνα και να προσαρμοστούμε στην εποχή μας, στον 21ο αιώνα.
 
Ο σεβασμός δεν απονέμεται σε παράνομες, προκλητικές και απάνθρωπες ενέργειες. Σεβόμαστε την ηθική και την αληθινή δικαιοσύνη. Αποδοκιμάζουμε και κατακρίνουμε τις μεθοδεύσεις και τις απάνθρωπες ενέργειες της αντίχριστης εξουσίας. Όπως όμοια αποδοκιμάζουμε τους καιροσκόπους.
 
Δεν μας έφταναν οι αποδοκιμασίες, ο διασυρμός και τα αδιάκοπα αρνητικά σχόλια των Δυτικών. Τώρα συντονίσαμε και τους Ανατολικούς να μας κατακρίνουν σαν άγριους και απάνθρωπους.
 
Το Πατριαρχείο Μόσχας χαρακτήρισε την απόφαση φυλάκισης του ηγουμένου με τη φράση πως πρόκειται για ενέργεια “πρωτοφανούς αγριότητας”. Ανάλογοι ήταν οι εναντίον μας χαρακτηρισμοί άλλων εκκλησιακών και πολιτικών παραγόντων.
 
Τα μέλη του δικαστικού συμβουλίου και η ανακρίτρια πέτυχαν ό τι δεν είχαν κατορθώσει οι διεφθαρμένοι πολιτικοί. Κατάφεραν να εναρμονίσουν Ανατολή και Δύση εναντίον της χώρας μας. Τους ανήκει ένα μεγάλο εύγε. Εκπλήρωσαν την αποστολή τους. Εναντίον της χώρας και του λαού μας. Να κοιμούνται ήσυχοι και μακάριοι και, όταν θίγονται, ν’ απεργούν…
 
Τους αφιερώνουμε τα λόγια του εκπροσώπου της Ρωσικής Εκκλησίας (Ιγκόρ Γιακιμτσούκ):
 
“Πρόκειται για πρωτοφανές συμβάν και είναι φυσικό που ανησυχούμε. Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι ο γέροντας Εφραίμ είναι για κάτι ένοχος, η σύλληψη του καθηγουμένου ενός μοναστηριού, ενός μοναχού αποτελεί υπερβολικό μέτρο”.
 
Και συμπληρώνουμε: Η προφυλάκιση του μοναχού την παραμονή των Χριστουγέννων του 2011 (καθώς και οποιαδήποτε προφυλάκιση για περιουσιακά αδικήματα) αποτελεί ένα απάνθρωπο μέτρο που επιβάλλεται από την εξουσία εναντίον εκείνων που δεν έχουν τις κατάλληλες διασυνδέσεις και προστάτες. Εναντίον των αδυνάτων από τους δυνατούς, οι οποίοι δεν κατάφεραν να προσεγγίσουν το μήνυμα των Χριστουγέννων. Προτιμούν το σκότος και τη σκιά του θανάτου αντί της λάμψης του άστρου της Βηθλεέμ, που μας οδηγεί σε νέους δρόμους φωτεινούς. Δρόμους αγάπης και ανθρωπιάς.
 
Ε. Παπαδάκης
 

 

Your rating: None Average: 4.9 (17 votes)