Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017


Οικονομία και διαμαρτυρίες

Εξ αιτίας των νέων φορολογικών μέτρων και των επιβαρύνσεων κυρίως των μεσαίων και κατώτερων εισοδημάτων, δημοσιεύονται επιστολές διαμαρτυρίας, αναφορές και εκκλήσεις εκείνων οι οποίοι θίγονται και αδικούνται.

 

Ακολουθείται η μεσαιωνικής αντίληψης “τακτική” ν’ απευθύνεται (όχι ο πολίτης αλλά) ο υπήκοος στον “άρχοντα” και “κυβερνήτη” μήπως δεήσει να ρίξει φιλεύσπλαχνο βλέμμα στον ενδεή.

 

Λείπει η υπερηφάνεια, η τιμή και η αξιοπρέπεια του πολίτη που έχει και διεκδικεί τα κοινωνικά, πολιτικά και τα κατοχυρωμένα από την ηθική και τον νόμο δικαιώματα, τουλάχιστον τα στοιχειώδη (τ’ ανθρώπινα δικαιώματα).

 

Η εξουσία και υπό τις τρεις εκφάνσεις της (νομοθετική, διοικητική και δικαστική) δεν ανέχεται τον πολίτη σαν φορέα δικαιωμάτων και αξιών. Σαν ίσο με αυτήν και, σε πολλές περιπτώσεις, υπέρτερο. Τον θέλει καταπτοημένο, παραπονούμενο, διαμαρτυρόμενο, εξουθενωμένο. Να σέρνεται και να εκλιπαρεί.

 

Σε αυτό το πλαίσιο, εντυπωσιακή είναι η (από 28.07.2012) επιστολή ενός καθηγητή του Πολυτεχνείου ο οποίος διαμαρτύρεται (προς τον υπουργό οικονομικών) για τα αυτονόητα. Επειδή μειώνεται δραστικά το εισόδημά του αν και είναι πατέρας έξι ανήλικων παιδιών, χάριν των οποίων είναι εξαναγκασμένος να διαθέτει και τον τελευταίο από την εργασία του πόρο.

 

Οι διαμαρτυρίες του πολύτεκνου διατυπώθηκαν μετά την παραλαβή του εκκαθαριστικού σημειώματός του από την εφορία, με το οποίο χρεώθηκε με τέσσερις καθαρούς μηνιαίους μισθούς του.

 

Αυτή η επιβάρυνση έγινε γιατί αποφασίστηκε η αιφνίδια και δραστική μείωση του αφορολόγητου για τους πολύτεκνους, αυξάνοντας (όπως επακριβώς τονίζει ο καθηγητής) απότομα τον ετήσιο φόρο κατά 3.000 € περίπου.

 

Τη διαμαρτυρία τεκμηριώνει ο καθηγητής με επιχειρήματα και λογικές σκέψεις καταλήγοντας πως η κατάσταση αυτή της παράλογης φορολόγησης ειδικά των πολύτεκνων οικογενειών “θα οδηγήσει σε ακραία απελπισία με οδυνηρότατες συνέπειες για τις οικογένειες αυτές και τη χώρα”.

 

Όμως, με διαμαρτυρίες, διαπιστώσεις και κριτικές δεν βελτιώνεται η οικονομική μας κατάσταση. Ισχύει εδώ το λεγόμενο: στου κουφού την πόρτα…!

 

Βελτίωση θα δούμε μόνο αν η κυβέρνηση (οποιαδήποτε κυβέρνηση, των τριών ή των τεσσάρων των πέντε ή του ενός) μαζί με τους πολίτες (και όχι με τις “μάζες” και τα “στρώματα” που αναφέρουν μαρξιστές και μη, βάζοντας μπροστά το επίθετο “λαϊκές” μάζες και στρώματα!) προσγειωθούν στον κόσμο της πραγματικότητας.

 

Με άλλα λόγια πρέπει να εγκαταλειφθούν τα συμπλέγματα, οι ιδεοληψίες, ο λαϊκισμός, ο βαλκανικός κομματισμός και τα σύννεφα. Να κατανοήσουμε (να παραδεχτούμε) τα λάθη που έγιναν με πράξεις και δολιότητα ή και με την αδράνεια και τις παραλείψεις της πλειοψηφίας.

 

Δεν νοείται να είμαστε (η πλειοψηφία) λαός ακατάπαυστα διαμαρτυρομένων που κρίνουν, επικρίνουν και κατακρίνουν. Απαιτούνται συγκεκριμένες πράξεις.

 

Οφείλουν οι συντεχνίες να εξαφανιστούν αμέσως ή, στη χειρότερη περίπτωση, ν’ αναστείλουν για μερικά χρόνια τη δράση της κατεδάφισης, παύοντας να πουλάνε προστασία.

 

Τα κόμματα απαιτείται να εγκαταλείψουν την ασύδοτη και αχαλίνωτη κομματική δράση και τον ολοκληρωτικό γκεμπελικό πόλεμο καταστροφής της κοινωνίας, προβάλλοντας λογικές, εφικτές και πραγματοποιήσιμες προτάσεις για την επίλυση των κοινωνικών, οικονομικών και εθνικών προβλημάτων.

 

Δεν χρειάζονται ακραίες κραυγές ούτε ακραίες δράσεις στη μικροσκοπική μας χώρα που έχει ανάγκη οι πολίτες της να γίνουν ενεργοί και συνειδητοί, αληθινοί πολίτες που ενδιαφέρονται ο ένας για τον άλλο και όλοι μαζί για το σύνολο.

 

Για να βρεθούν οι επείγουσες λύσεις των πιεστικών προβλημάτων (όχι μόνο των οικονομικών αλλά και των ευρύτερα κοινωνικών, εκπαιδευτικών, μεταναστευτικών, πολιτιστικών και των άλλων) χρειάζεται, απλά και μόνο, συμμόρφωση στους κανόνες της κοινής λογικής.

 

Αυτοί οι κανόνες απαιτούν

 

(α΄) ήπιο πολιτικό κλίμα συνεργασίας, χωρίς εξτρεμισμούς και μετωπικές συγκρούσεις,

 

(β΄) πρόσκληση των ικανών και ειδικών (κατά προτίμηση από τους διαπρεπείς κοσμοπολίτες Έλληνες που εξαποστείλαμε πυξ και λαξ στη διασπορά που είναι απαλλαγμένοι από τα βαλκανικά συμπλέγματα της κακομοιριάς) ν’ αναλάβουν αντίστοιχους τομείς πολιτικής, οικονομικής και κυβερνητικής δράσης, άσχετα από κομματική ένταξη και πινακίδα, με εφόδια την καταπληκτική τους γλωσσομάθεια, την πολυετή πείρα και την αναγνωρισιμότητά τους ανά την υφήλιο,

 

(γ΄) άμεσες ενέργειες που θα ταράξουν και θα καθαρίσουν το καταπράσινο τέλμα της απραγίας που εγκατέστησε η μια από τις πολιτικές φατρίες το 1981,

 

(δ΄) αλλαγή συμπεριφοράς και δράσης των στελεχών της άλλης φατρίας που έφερε τον συνταξιούχο “εθνάρχη” το 1974, με άμεση αποκήρυξη του νεοπλάσματος της ευνοιοκρατικής διακυβέρνησης του διορισμού συγγενών, φίλων και γνωστών, και

 

(ε΄) κοινωνικός έλεγχος των τριών εξουσιών ώστε να περιοριστούν οι ακρότητες, οι αυθαιρεσίες, η κρατική αναλγησία και η ανυπόφορη αδικία κατά των αδυνάτων και, στο τέλος,

 

(στ΄) ειλικρινές ενδιαφέρον των βολεμένων και ευημερούντων (που δεν είναι λίγοι, προερχόμενοι, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, είτε από τις κομματικές σπείρες, είτε από την εύνοια της διαφθοράς και της δωροδοκίας) για τους καταπιεζόμενους, κοινωνικά αδικημένους, τους στερημένους και τους αδύνατους.

 

Για αυτούς τους λόγους να πάψουν οι διαμαρτυρίες, οι εκκλήσεις, οι ικεσίες και οι παρακλήσεις προς την εξουσία και ν’ αναληφθεί δράση από τους πολίτες – φορείς της αδιάφθορης και γνήσιας εξουσίας, που είναι αναγκαίο να γίνουν ενεργοί και να μη μείνουν ιδιώτες.

 

Εμμανουήλ Παπαδάκης

 

Your rating: None Average: 4.9 (14 votes)