Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2018


To όνειρο του νεοέλληνα

Είναι απίστευτο το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα, παρά τις ραγδαίες κοινωνικοοικονομικές αλλαγές στη χώρα μας, η πλειοψηφία των πολιτών έχει μοναδικό στόχο να “τρυπώσει” στον δημόσιο τομέα, αφού τα προνόμια που παρέχει στους εργαζομένους του το Δημόσιο ξεπερνούν κάθε μέτρο συγκρινόμενα με την παραγωγική δύναμη πλούτου στην Ελλάδα. “Tρυπώνω” σημαίνει μπαίνω στο δημόσιο, όχι για να εργαστώ και να προσφέρω στον τόπο μου αλλά για να λουφάξω, να αράξω, να παίρνω το μισθό μου χωρίς να κοπιάζω, να αποκτήσω εξουσία και να είμαι αγενής με όποιον συμπολίτη μου τολμά να μου ζητήσει να κάνω τη δουλειά μου με σύνεση σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα.

 
Δεν είναι τυχαίο ότι όνειρο του μέσου νεοέλληνα είναι να αποκτήσει τον τίτλο του δημοσίου υπαλλήλου! Εκτός από τα προνόμια της μονιμότητας, ας προσθέσουμε και τη μηδαμινή παραγωγή εργασίας, το 8ωρο πενθήμερης εργασίας -εκτός αν έχουμε την καθιερωμένη απουσία πολλών «εργαζομένων» από τις θέσεις τους (κοπάνα)- και κυρίως  την έλλειψη άγχους, ανασφάλειας και ευθυνών. Θεωρείται πλέον κανόνας, δυστυχώς, το ότι οι έννοιες «αργόσχολος, ρέμπελος, τεμπέλης,» ταυτίζονται με τον δημόσιο τομέα, καθώς με το υπάρχον σύστημα στελεχώνεται από ανίκανα και αντιπαραγωγικά άτομα.
 
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι διαμαρτύρονται προβάλλοντας το ύψος του βασικού τους μισθού και συγκρινόμενου όχι με τους μισθούς στην Ελλάδα αλλά με τους αντίστοιχους στις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες (Γερμανία, Αγγλία, Σουηδία, κλπ). Αν όμως λάβουμε υπόψη τις πρόσθετες, “κρυφές” αποδοχές τους (επιδόματα τροφής, στέγασης, μετακίνησης, εξτρά προνόμια παροχών υπηρεσιών (παιδικοί σταθμοί / κατασκηνώσεις, εφάπαξ μετά τη συνταξιοδότηση, κλπ),) όχι μόνο δεν υστερούν αλλά οι συνολικές αποδοχές των Ελλήνων δημοσίων υπαλλήλων είναι τουλάχιστον ίσες με αυτές των όμοιών τους στο εξωτερικό.
 
Ο κάθε Έλληνας βιώνει καθημερινά (με μια απλή επίσκεψη στην εφορία, στο ΙΚΑ, στα δικαστήρια…) τη νοσηρή  πραγματικότητα του δημοσίου τομέα και σύντομα οφείλουμε όλοι μας να αντιληφθούμε ότι πρέπει να σπάσει αυτό το κατεστημένο προτού ξεπεράσουμε ακόμα και τα όρια του παραλόγου.
 
Σοφία Δημητρακάκη
 
Your rating: None Average: 4.4 (5 votes)