Παρασκευή 5 Οκτωβρίου 2018


Πολύτεκνοι, οι άτεκνοι και το μέλλον

Η ερήμωση της υπαίθρου και των χωριών, στη στερεά και τη νησιωτική Ελλάδα, γιγάντωσαν τους πληθυσμούς της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και, δευτερευόντως, της Πάτρας και του Ηρακλείου στην Κρήτη.

 
Αναρίθμητοι επαρχιώτες εγκατέλειψαν τους ευλογημένους τόπους τους και στριμώχτηκαν οι περισσότεροι στην πρωτεύουσα και οι υπόλοιποι στις άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας.
 
Οι επήλυδες κάτοικοι των μεγαλοπόλεων εγκατέλειψαν, εκτός από τα χωριά τους, σχεδόν το σύνολο των παραδόσεων, των ηθών, των εθίμων και των προτερημάτων της επαρχίας, με εξαίρεση την αγένεια και την επιθετικότητα, τις οποίες διατήρησαν και μετέφεραν στους νέους τόπους της εγκατάστασής τους. Έστι, ο μέσος κάτοικος αυτής της χώρας διακρίνεται για τους κακούς του τρόπους, την αγένεια και την επιθετικότητά του, εξ αιτίας των οποίων δυσκολεύεται η μεταξύ μας συνεννόηση, ματαιώνεται η ειρηνική επικοινωνία μας, εκδιώκονται πολλοί από τους τουρίστες και δυσφημείται η Ελλάδα σαν τουριστικός προορισμός.
 
Ένα από τα προτερήματα, που εγκαταλείφθηκε, είναι η απόκτηση παιδιών, συνήθως περισσότερων από δύο, τα οποία δυνάμωναν την κοινωνία, ανανέωναν τον πληθυσμό και σκόρπιζαν αισιοδοξία, δύναμη και ελπίδα για καλύτερο μέλλον και ευτυχέστερη ζωή.
 
Εξ αιτίας τόσο της εσωτερικής μετανάστευσης όσο και της επιθυμίας των γυναικών για επαγγελματική και οικονομική “εξασφάλιση”, οι οικογένειες έπαψαν να αποκτούν παιδιά ή περιορίστηκαν στην απόκτηση ενός, συνήθως κακομαθημένου, παιδιού ή, το πολύ, δύο παιδιών, τα οποία βρίσκονται σε διαρκή κηρυγμένο ή ακήρυχτο μεταξύ τους πόλεμο, σε συνεχή αντιπαλότητα, σε συγκρούσεις και ασυμφιλίωτες έριδες. Πολλά από αυτά τα παιδιά γίνονται ασυμφιλίωτοι εχθροί της κοινωνίας, εξοπλίζονται ακόμα και με καλάσνικωφ και διεκδικούν όσα πιστεύουν πως στερήθηκαν καθώς δεν ικανοποιούνται από τις προσφορές των γονέων τους, τις οποίες θεωρούν σαν ελάχιστες και ανεπαρκείς.
 
Έτσι, ο πληθυσμός των “γηγενών” συρρικνώνεται, αυξάνεται όμως το πλήθος των μεταναστών εκ του εξωτερικού, με ότι αυτό συνεπάγεται, θετικό ή αρνητικό.
 
Καίριο πλήγμα στην πολυμελή οικογένεια αποτέλεσε η λεγόμενη “οικονομική κρίση” καθώς και η επιβάρυνση του οικογενειακού προϋπολογισμού με πρόσθετους φόρους και εισφορές, χωρίς πρόνοια για τα παιδιά, τα οποία πλέον πολλοί θεωρούν πως αποτελούν βάρος και όχι χαρά για την οικογένεια.
 
Ο ρόλος της μητέρας έχει πια εξουδετερωθεί, επειδή η γυναίκα αντιμετωπίζεται σαν εργαζόμενη που οφείλει να συνεισφέρει οικονομικά στην οικογένεια, συντηρώντας ταυτόχρονα, με τους φόρους που την επιβαρύνουν, το αδηφάγο και ασυνάρτητο κράτος καθώς και τις στρατιές των αργόμισθων και των κομματικών κηφήνων.
 
Όλο και λιγότερες γυναίκες θέλουν ν’ αποκτήσουν παιδί (το πολύ ένα και μοναδικό), αλλά και αυτές δυσκολεύονται να γίνουν μητέρες, εξ αιτίας πολλών παραγόντων, οι οποίοι συμβάλλουν στην υπογονιμότητά τους. Έτσι, δύσκολα μένουν έγκυες οι “σύγχρονες” γυναίκες, επειδή υποφέρουν από ανωμαλίες στην ωορρηξία, βλάβη στις σάλπιγγες, από προβλήματα της μήτρας και από άλλους παράγοντες, γνωστούς σε ειδικούς και μη.
 
Η προσήλωση των γυναικών στην “καριέρα” δεν επιτρέπει την τεκνοποίηση και, καθώς περνούν τα χρόνια μειώνονται σημαντικά οι πιθανότητες, σύλληψης και εγκυμοσύνης, επειδή η ποιότητα και ο αριθμός των ωαρίων μειώνονται ιδίως μετά το πέρασμα του χρονικού ορίου των τριάντα ετών. Ο δε αριθμός αλλά και η ποιότητα των ωαρίων “πέφτουν” σημαντικά μετά τα 30 έτη, με αποτέλεσμα η πολυπόθητη σύλληψη να έρχεται με πολύ μεγαλύτερη δυσκολία.
 
Άλλοι αρνητικοί παράγοντες της επιθυμητής εγκυμοσύνης εντοπίζονται στο κάπνισμα, την πιο ηλίθια εξάρτηση, το οποίο προκαλεί ζημιά στον τράχηλο, στις ωοθήκες, στις σάλπιγγες και στα ωάρια. Επίσης, η κατάχρηση οινοπνευματωδών επιδρά αρνητικά στην ωορρηξία, προξενώντας δυσλειτουργίες καταλήγοντας στον “θάνατο” της γονιμότητας. Ακόμα και η κατάχρηση του καφέ, που αποτελεί πια κανόνα σχεδόν χωρίς εξαίρεση, δυσκολεύει τη γονιμότητα, όπως συμβαίνει με κάθε κατάχρηση και υπερβολή που επιβαρύνουν τον οργανισμό της γυναίκας.
 
Έτσι, διαπιστώνουμε πως, σιγά - σιγά, μαραζώνει η οικογένεια σαν δομικό στοιχείο μιας υγιούς κοινωνίας. Υποβαθμίζεται ο ρόλος των γονέων, αφού, χωρίς παιδιά, δεν υπάρχουν γονείς, και χάνεται η χαρά τόσο της μητρότητας όσο και της πατρότητας και, πάνω από όλα, γερνάει ραγδαία η κοινωνία, αποκτώντας συνεχώς ελαττώματα, αρρυθμίες, αγκυλώσεις και αξεπέραστα προβλήματα.
 
Κι όμως! Παρά τις δυσκολίες, τα εμπόδια και τις αντιξοότητες, που οφείλονται στην εσωτερική μετανάστευση, στην ερήμωση των επαρχιών, στις καταχρήσεις, στο κυνήγι και από τις γυναίκες της καριέρας καθώς και στα αξεπέραστα εμπόδια που παρεμβάλλουν οι ανίκανοι πολιτικοί και οι ποικίλοι αμαθείς και ημιμαθείς, κυρίως του “προοδευτικού τόξου” της ανωμαλίας, η πολύτεκνη οικογένεια εξακολουθεί ν’ αποτελεί ένα φάρο που μπορεί να οδηγήσει στην έξοδο από το τέλμα, την παρακμή και την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση.
 
Η απόκτηση πολλών παιδιών, περισσότερων από τρία, εξακολουθεί και θα θεωρείται μέσο και μοχλός προόδου, ανάπτυξης, αισιοδοξίας και υγείας. Μέσο χαράς και ελπίδας.
 
Η οικογένεια με τα πολλά παιδιά, άσχετα από την εισοδηματική τάξη στην οποία βρίσκεται, συγκεντρώνει τον σεβασμό της κοινωνίας και το δέος των παρακμασμένων της πολιτικής και της διοίκησης. Οι πολύτεκνοι γονείς, παρά τις δυσκολίες και πολλές φορές τα φαινομενικά αξεπέραστα εμπόδια που αντιμετωπίζουν στον καθημερινό τους αγώνα για επιβίωση και ευζωία, πάντοτε πετυχαίνουν στον στόχο τους και μεγαλώνουν τα παιδιά τους πολύ καλύτερα από τους γονείς του ενός παιδιού ή και των δύο.
 
Είναι κοινή η διαπίστωση, ότι από πολυμελείς οικογένειες προέρχονται πολλοί, ίσως οι περισσότεροι, επιφανείς και επιτυχημένοι σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής.
 
Σε αντίθεση με τις οικογένειες του ενός παιδιού, οι οικογένειες με τα πολλά παιδιά απολαμβάνουν χαρές, μέσα από τις δυσκολίες, οι οποίες δεν περιγράφονται. Ζουν μέσα στην ανανέωση και αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα με περισσότερη ισχύ και με συνεχώς ανανεούμενες τις δυνάμεις των μελών τους.
 
Καθώς αποκτά η οικογένεια ένα καινούργιο μέλος, ανανεώνεται ταυτόχρονα, ακόμα και χωρίς να γίνεται αυτή η ανανέωση άμεσα αντιληπτή. Εν τω μεταξύ, τα μεγαλύτερα παιδιά συμμετέχουν με τις δικές τους φροντίδες στην πλαισίωση των νεώτερων, μεταδίδοντας σε αυτά τις δικές τους εμπειρίες, υποστηρίζοντας με ανιδιοτέλεια και με αγάπη τους νέους βλαστούς της οικογένειας, που μεγαλώνει και επεκτείνεται. Και αν οι γονείς διαθέτουν αγάπη και ικανότητες, μπορούν να οικοδομήσουν μια μεγάλη, ευτυχισμένη και επιτυχημένη οικογένεια, την οποία θα χαίρονται και θ’ απολαμβάνουν μέχρι τα βαθιά τους γεράματα, αισθανόμενοι την ηδονή της δημιουργίας.
 
Κατά μια άποψη, την οποία συμμερίζομαι απόλυτα, οι πολυμελείς οικογένειες ψηλαφούν την ευτυχία καλύτερα και, στο τέλος, την κατακτούν, σε σύγκριση με τις συρρικνωμένες οικογένειες χωρίς παιδιά ή με ένα και μοναδικό αγόρι ή κορίτσι.
 
Το μέλος της πολυμελούς οικογένειας ζει και μαθαίνει στο “εμείς” και όχι στο “εγώ”. Συνηθίζει να μοιράζεται, να συνεργάζεται, να παλεύει ομαδικά, να στηρίζει τους αδύνατους, να χαίρεται με την πρόοδο των αδελφών του, να καλλιεργεί το είναι του, μακριά από αρρωστημένους εγωισμούς, αδικίες, αλαζονεία και συμπλέγματα.
 
Το μέλλον της χώρας μας, αν θα είναι μέλλον ευτυχίας, προόδου και προκοπής, φωτεινό και ξάστερο ή αν θα παραμείνει ζοφερό, καχεκτικό, μέσα στην απελπισία και την αρρώστια, εξαρτάται από την απόκτηση πολλών παιδιών, από τις πολυμελείς ή πολύτεκνες οικογένειες, που οφείλουμε να στηρίζουμε, να επαινούμε, να πλαισιώνουμε και, πάνω απ’ όλα, να σεβόμαστε.     
 
 
 
Ε. Παπαδάκης
Your rating: None Average: 5 (10 votes)