Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου 2018


Πόντιοι και 19η Μαΐου 1919

 

Οι Πόντιοι (όσοι απέμειναν από τις γενοκτονίες) αποτελούν εκλεκτό κομμάτι του Ελληνισμού, με ήθη, έθιμα, γλώσσα και παραδόσεις των οποίων οι ρίζες χάνονται στην μακρινή αρχαιότητα, πολλές εκατοντάδες χρόνια προ Χριστού.

 
Κατά την αρχαιότητα, ο Πόντος αποικήθηκε από κατοίκους (αποίκους) από τη μικρασιατική Μίλητο (που βρίσκεται στις Δυτικές ακτές της Μικράς Ασίας, στις εκβολές του ποταμού Μαιάνδρου).
 
Δεν γνωρίζω στατιστική με βάση την οποία να προκύπτει το ποσοστό των Ποντίων στον πληθυσμό της Ελλάδας. Είναι όμως σημαντικό αν κρίνει κανείς από τις διακεκριμένες θέσεις που κατέχουν οι Πόντιοι καθώς και από την επίδρασή τους στη σύγχρονη ζωή.
 
Οι πολυάριθμοι ποντιακοί σύλλογοι, εντός και εκτός της χώρας, αναπτύσσουν μεγάλη δράση, διατηρώντας τις παραδόσεις, τους χορούς, τα τραγούδια, την πλούσια ποντιακή διάλεκτο, την οποία διδάσκονται πολλοί νέοι σε ολόκληρη την υφήλιο, και κυρίως την ιστορική μνήμη.
 
Το άνοιγμα των συνόρων κατά τη δεκαετία των 90, έφερε στην Ελλάδα πολλές χιλιάδες ομογενών ποντιακής καταγωγής, που έχουν μητρική τους την ποντιακή διάλεκτο η οποία συνδέεται αμεσότατα με την αρχαία ελληνική γλώσσα (την ιωνική διάλεκτο).
 
Ακόμα και σήμερα, μετά τις ανεξιλέωτες γενοκτονίες εκατοντάδων χιλιάδων Ποντίων από τους ασιάτες σωβινιστές κατά τον 20ό αιώνα, εξακολουθούν να κατοικούν στον Πόντο πολλές χιλιάδες εξισλαμισμένων Ποντίων που μιλούν τη μητρική τους ποντιακή διάλεκτο.
 
Πρόσφατο δημοσίευμα στο γερμανικό περιοδικό “Der Spiegel” πληροφόρησε πως σε ορισμένες περιοχές του Πόντου οι κάτοικοι μιλούν αρχαία ελληνικά, τη γλώσσα, όπως αναφέρεται στο άρθρο, του Πλάτωνα και του Σωκράτη.  
 
Δεν είναι δυνατό εδώ να γίνει ανάπτυξη της ένδοξης ιστορικής διαδρομής του Ποντιακού Ελληνισμού με έμφαση στην επίδραση που ασκούν οι Πόντιοι σε όλες τις εκφάνσεις της σύγχρονης ζωής, επειδή θα χρειαζόταν η συγγραφή πολυσέλιδων τόμων. Εξ άλλου, έχουν γραφτεί και γράφονται εκτεταμένες μελέτες από ειδικούς ερευνητές για τον Πόντο, τους Πόντιους και την “Καθ’ ημάς Ανατολή” στις οποίες μπορεί ν’ ανατρέξει κάθε φιλομαθής.
 
Με το σύντομο αυτό σημείωμα τιμούμε την επέτειο της 19ης Μαΐου 1919, που έχει καθιερωθεί σαν ημέρα μνήμης και περισυλλογής, αφιερωμένης στη φρικτή γενοκτονία των Ποντίων, για την οποία, με ασυγχώρητη καθυστέρηση, ψηφίστηκε ο νόμος 2193/1994 από την ελληνική βουλή.
 
Ενώ υπήρξαν καθολικές και δικαιολογημένες αντιδράσεις στην ανιστόρητη προσπάθεια κάποιου ανεύθυνου φανατικού να εμφανίσει τον Χίτλερ σαν “ιστορικό πρόσωπο” και όχι όπως πραγματικά ήταν, ένας εγκληματίας που βαρύνεται, μαζί με τους συνεργούς του, για απαράγραπτα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και του πολιτισμού, χλιαρές είναι οι αναφορές στη γενοκτονία των Ποντίων από τα ανθρωποειδή του τουρανικού εθνικοσοσιαλισμού.
 
Ελάχιστοι καταδίκασαν και καταδικάζουν τους απογόνους των εγκληματιών που ξεκλήρισαν ολόκληρους λαούς, τους Αρμενίους, τους Ποντίους, τους Άραβες και άλλους γηγενείς μικρασιατικούς ελληνικούς και μη πληθυσμούς, χωρίς να σεβαστούν βρέφη, εγκύους, μωρά, παιδιά, γυναίκες, γέροντες, ασθενείς και ανθρώπους αθώους, αδύναμους και ανυπεράσπιστους τους οποίους καταδίκασαν σε φρικτό θάνατο.
 
Όμως, την ιστορική μνήμη τη διατηρούν εκείνοι που θέλουν να εμποδίσουν την επανάληψη των ίδιων εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, τα οποία θα επαναλαμβάνονται εάν δεν καταδικαστούν οι στυγνοί εγκληματίες και εκείνοι που επιδοκιμάζουν τα εγκλήματα και τους εγκληματίες.
 
Σαν φόρο τιμής στην απαράγραπτη γενοκτονία των Ποντίων χρειάζεται η συνεννόηση και η σύμπραξη κυρίως των τριών ιστορικών λαών, των Αρμενίων (του πρώτου χριστιανικού λαού), των Ελλήνων και των Εβραίων που αφανίστηκαν από τις γενοκτονίες, ώστε, με κοινή δράση και ενέργειες, ανταλλάσσοντας εμπειρίες, γνώσεις και μεθόδους, να καταδικαστούν και να δικαστούν (μετά θάνατο) οι κτηνώδεις εγκληματίες (όχι μόνο οι Τούρκοι φονιάδες) και να τιμωρούνται με δίκαιες ποινές όσοι επιδοκιμάζουν τις γενοκτονίες και τους δολοφόνους των λαών.
 
Η επέτειος μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας (όπως και των ολοκαυτωμάτων των Αρμενίων και των Εβραίων) είναι χρήσιμη για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και την αποτροπή της επανάληψης των ειδεχθών εγκλημάτων εναντίον λαών και εθνοτήτων. Αυτή την επέτειο οφείλουν ν’ αναγνωρίσουν όλα τα κράτη – μέλη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθών και ιδιαίτερα οι λαοί εκείνοι, όπως οι Κούρδοι, που και σήμερα ακόμα είναι θύματα απάνθρωπων διωγμών και γενοκτονίας από τους απογόνους των δολοφόνων που δεν τιμωρήθηκαν.
 
 
Εμμανουήλ Παπαδάκης

 

Your rating: None Average: 4.9 (13 votes)