Δευτέρα 7 Μαΐου 2018


Στρος Καν και τεκμήριο αθωότητας

 Την Παρασκευή, 1η Ιουλίου 2011, πληροφορηθήκαμε, ότι ο Μάικλ Όμπας, δικαστής στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ, ανακάλεσε όλους τους σκληρούς περιοριστικούς όρους, που είχαν επιβληθεί εις βάρος του Ντομινίκ Στρος Καν, για ν’ αποφύγει την εκ νέου φυλάκισή του, επειδή τελικά διαπιστώθηκε το αβάσιμο των εναντίον του καταγγελιών, που είχε διατυπώσει η καμαριέρα του ξενοδοχείου στο οποίο αυτός είχε διαμείνει, στη Νέα Υόρκη, κατά την 14.05.2011, περί της δήθεν σεξουαλικής κακοποίησής της.
 
Ήδη πιθανολογείται ισχυρά η απαλλαγή τούτου από τις βαρύτατες κατηγορίες κατά τη δίκη της 18.07.2011. Έτσι, ουσιαστικά βεβαιώνεται η ορθότητα του πρόσφατου άρθρου, που είχε δημοσιευθεί στα “Νομικά Επίλεκτα”, με τίτλο “τεκμήριο αθωότητας ή τεκμήριο ενοχής;”.
 
Στο άρθρο αυτό γίνεται ιδιαίτερη αναφορά και στη δικαστική δίωξη του εν λόγω και, ειδικότερα, στον παράνομο, κτηνώδη και ανεξίτηλο διασυρμό του ανά τα πέρατα της οικουμένης.
 
Με αφορμή την εξέλιξη αυτή (δηλαδή το “ξεφούσκωμα”) της ποινικής δίωξης εναντίον του Ντομινίκ Στρος Καν, που ξεφτιλίστηκε οικτρά, του διασυρμού εκείνων, που κατηγορήθηκαν και διώχτηκαν για τα “στημένα παιχνίδια”, καθώς και εκείνων των οποίων τα ονόματα δημοσιοποιήθηκαν, εξ αιτίας της καταδίωξής τους για διάφορα αδικήματα, μετά από τη χορήγηση εισαγγελιών αδειών διαπόμπευσης, διασυρμού και προσωπικής μείωσης, επανέρχεται στην επικαιρότητα το σοβαρότατο ζήτημα της ισχύος ή μη του τεκμηρίου αθωότητας και του τι σημαίνει αυτό στην πράξη.
 
Είναι γνωστό, ότι το τεκμήριο αθωότητας αποτελεί συστατικό θεμελιώδες του ισχύοντος ποινικού δικονομικού συστήματος και έκφανση της αξίας ή αξιοπρέπειας του ανθρώπου και, σύμφωνα με το Σύνταγμα (που όλοι επικαλούνται και όλοι παραβιάζουν), αποτελεί πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας, η οποία οφείλει να προστατεύει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σε κάθε περίσταση. Σύμφωνα με το τεκμήριο αυτό, “κάθε κατηγορούμενος τεκμαίρεται ότι είναι αθώος μέχρις αποδείξεως της ενοχής του σύμφωνα με τον νόμο” [και άρθρο 48§1 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άρθρο 6§2 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου].   
 
Συνεπώς, δεν πρέπει να διαπομπεύεται οποιοσδήποτε άνθρωπος, ούτε να στιγματίζεται κοινωνικά και, πολύ περισσότερο, δεν επιτρέπεται πριν από την αμετάκλητη καταδίκη του να διασύρεται και να διαπομπεύεται και οποιοσδήποτε κατηγορούμενος, αφανής ή επιφανής, φτωχός ή πλούσιος, μεγάλος ή μικρός, ασθενής ή υγιής, επειδή ως προς όλους, χωρίς διάκριση, ισχύει και πρέπει να εφαρμόζεται το τεκμήριο αθωότητας, η διατύπωση του οποίου είναι σαφέστατη και γίνεται αντιληπτή και κατανοητή από όλους και όχι μόνο από τους νομικούς.
 
Η άποψη ότι με τη γνωστοποίηση των στοιχείων του κατηγορουμένου, με τη δημοσίευση της φωτογραφίας του καθώς και με τη μετάδοση της σύλληψης και της προσαγωγής του στην κρατική αρχή, με χειροπέδες και συνοδεία αστυνομικών, σε κατάσταση άθλια, εξυπηρετείται δήθεν το δημόσιο συμφέρον και προστατεύεται η κοινωνία από τους κακοποιούς είναι αστήριχτη.
 
Ο διασυρμός του κατηγορουμένου δεν μειώνει την εγκληματικότητα και δεν βοηθάει την καταδίωξη των κακοποιών, ούτε αποτρέπει οποιονδήποτε να παραβεί τον νόμο. Αντιθέτως, με τέτοιες χυδαίες διαπομπεύσεις πολιτών, η κοινωνία συνηθίζει να βλέπει τους ανθρώπους να διασύρονται και μειώνονται τα αντανακλαστικά των πολιτών για την προστασία των πραγματικά αθώων καθώς και των πολιτικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων. Εξ άλλου, δεν επιτρέπεται να γίνεται ο άνθρωπος μέσο για την εξυπηρέτηση οποιουδήποτε σκοπού, αλλά πρέπει πάντοτε και σε κάθε περίπτωση να προστατεύεται η αξιοπρέπειά του από οποιεσδήποτε προσβολές.
 
Το παράδειγμα του παθήματος του τέως προέδρου του ΔΝΤ είναι χαρακτηριστικό της ανάγκης να υποστηριχτεί το τεκμήριο αθωότητας για κάθε κατηγορούμενο και να τηρείται σε όλες τις περιπτώσεις, χωρίς εξαίρεση, ως μια από τις κορυφαίες κατακτήσεις του πολιτισμού, μαζί με την αρχή του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και αξίας.
 
 

Εμμανουήλ Παπαδάκης

Your rating: None Average: 4.5 (36 votes)