Τρίτη 5 Δεκεμβρίου 2017


Τι προτείνουν τα παιδιά στους μεγάλους

Με τα μάτια  της Ελπίδας

Είμαι μόλις εξήμισυ χρονών και ζω  μαζί με τους γονείς μου, αλλά  δεν γνωρίζω για πόσο καιρό ακόμα. Τελευταία έχουν μαζευτεί πολλά  μαύρα σύννεφα  και θα φέρουν  καταιγίδα.
 
Την Πέμπτη 9 Ιουνίου 2011  η μαμά και ο μπαμπάς δεν ήταν στο σπίτι. Γύρισαν χωριστά με κατεβασμένα μούτρα και διάθεση για καυγά. Όπως έμαθα εκείνη την ημέρα ο μπαμπάς και η μαμά πήγαν πρώτα σε παιδοψυχολόγο  και μετά στους  δικηγόρους . Εγώ δεν πήγα μαζί τους, γιατί  είμαι παιδί και τα παιδιά δεν τα ρωτάνε. Όλα όσα έμαθα, μου τα είπε ένα πουλί, ένας  πράσινος παπαγάλος. Την ημέρα εκείνη κάτι έσπασε μέσα μου και θα την θυμάμαι για πάντα.
 
 Από τότε βλέπω συχνά ένα όνειρο πως είμαι μόνη μου σε μια βάρκα μέσα σε  μαύρη θάλασσα.  Έμαθα πως οι γονείς μου πήγαν στους δικηγόρους για να  τα βρουν με την μοιρασιά μου. Να  διαμελίσουν  δηλαδή την ζωή μου  και να πάρει ο καθένας όσο γίνεται περισσότερο χρόνο, λες και είμαι προϊόν κινητής τηλεφωνίας.
 
Εδώ και καιρό ζω μέσα στην θλίψη.  Ζω στην ένταση, παρακολουθώ τα οργισμένα μάτια, ακούω  τις κοφτές κουβέντες, και κάνω παρέα με  τη σιωπή και  το θυμό. Τα έχω χαμένα.  
 
Ό,τι έγινε στους δικηγόρους  το έμαθα από τον παπαγάλο, που τελικά  με  αγαπάει πραγματικά.  Από μόνος του ήρθε και έκατσε απαλά στον ώμο μου και με την ζεστή  του φωνή  μου είπε τα μαντάτα .
 
Ήταν, είπε, ο μπαμπάς που δεν κοίταζε την μαμά και η μαμά που κοίταζε αλλού. Ήταν και τρεις δικηγόροι, για να δώσουν συμβουλές και να  πάρουν τα μέτρα. Όλοι τους ήθελαν να βοηθήσουν να γίνει η ζωή μου ιδιωτικό συμφωνητικό κάπως έτσι το είπε ο παπαγάλος.  Όπως μου είπε  όλοι τους,  τάχα μου, μιλούσαν για το καλό μου. Ο καθένας  βέβαια με τον τρόπο του και για τους δικούς του λόγους. Οι γονείς μου με πολύ  εγωισμό και οι δικηγόροι με πολύ γνώση. Σκοπός τους ήταν να βρούνε φόρμα για να χωρέσει την δυστυχία μου, που είτε θέλουν είτε όχι δεν χωράει πουθενά. Αυτό το ξέρω μόνο εγώ και κανείς άλλος .
 
Ο δικηγόρος του μπαμπά,  μου είπε ο παπαγάλος, που θα μπορούσε να ήταν παππούς μου, ρώτησε την μαμά γιατί χωρίζει. Η μαμά τα  έχασε και δεν απάντησε αμέσως. Ή δεν ήξερε να απαντήσει ή ήξερε και το έκρυβε. Εγώ όμως είμαι μικρή για να ξέρω. Άραγε θα μάθω κάποτε γιατί θέλει να χωρίσει  η μαμά και γιατί βιάζεται να με ξεβολέψει και να με πάει σε άλλο σπίτι για να μη ζω μαζί με το μπαμπά;  
 
Η μαμά μού είπε τώρα τελευταία για να με προετοιμάσει ότι εκείνη και ο μπαμπάς δεν είναι καλά. Εγώ  δεν την κατάλαβα τι είπε αλλά  σκέφτηκα, αφού δεν είναι καλά γιατί δεν πάνε στο γιατρό.  Μετά από λίγο η μαμά είπε  στους υπόλοιπους ότι χωρίζει γιατί δεν μπορεί να ζήσει με αυτόν τον άνθρωπο, εννοώντας τον μπαμπά. Ο δικηγόρος του μπαμπά την διόρθωσε και της είπε ότι αυτόν τον άνθρωπο τον αγαπάει από μικρή, τον λένε Δημήτρη και είναι ο μπαμπάς μου. Τότε η μαμά με πολύ κόπο άρχισε να λέει τον μπαμπά Δημήτρη και μετά ο μπαμπάς παρασύρθηκε και άρχισε να την λέει Σοφία. Τόσο δύσκολα, τόσο απλά.
 
Εάν ήμουν εκεί θα τους έλεγα να χωνέψουν ότι ακόμα και εάν ζουν χωριστά, πρέπει να αποφασίζουν μαζί για ό,τι με αφορά. Εάν άλλα ακούω από την μαμά, άλλα από τον μπαμπά δεν θα μπορώ να καταλάβω ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος. Τι θα  πρέπει να κάνω; Αυτό που μου λέει η μαμά ή αυτό που μου λέει ο μπαμπάς ; Θα μένω σε δύο σπίτια , θα έχω δύο δωμάτια , δύο ντουλάπες,  δύο  γνώμες ,  για το ποιο είναι το σωστό και ποιο είναι το λάθος . Σίγουρα δεν θα ξέρω τι θα πρέπει να κάνω.  Η ευθύνη δική τους. Αλλά για να μη γίνουν αυτά πρέπει να αρχίσουν  εδώ και τώρα  να μιλάνε μεταξύ τους, να μην κατηγορούν ο ένας τον άλλον,  αλλιώς χάθηκα. Οι ψυχολόγοι, τα φάρμακα και τα ναρκωτικά περιμένουν στην γωνία.  
 
Όση ώρα οι γονείς μου ήταν στους δικηγόρους μοιράζονταν άγριες ματιές και έριχνε το φταίξιμο ο ένας στον άλλον, πάντα για το καλό μου!!!. Ο παπαγάλος μου είπε ότι η μαμά και ο μπαμπάς πήγανε και σε παιδοψυχολόγο.  Πήγαν για να τον ρωτήσουν τι θα κάνουν με εμένα. Από ό,τι κατάλαβε ο παπαγάλος με τέτοιους παιδοψυχολόγους είναι γεμάτη η αγορά. Όλοι λένε  το μακρύ τους και το κοντό τους.
 
Ο παιδοψυχολόγος  αυτός είχε  συμφωνήσει να μένω δέκα πέντε ημέρες με την μαμά και δέκα πέντε με τον μπαμπά! Ακόμα δεν κατάλαβα τι τους συμβούλεψε . Σκέφτηκα  έχει ποτέ  μιλήσει με ένα παιδί; Μήπως θα έπρεπε να αρχίσει  με εμένα ;
 
Οι γονείς μου με την βοήθεια των δικηγόρων αποφασίσανε πότε θα βλέπω τη μαμά και πότε τον μπαμπά και είπαν ότι  θα γράψουν και ένα χαρτί έτσι για να μη χανόμαστε.  Δεν άκουσε καλά το πουλί πως το είπαν το χαρτί μιλήσανε για  επιμέλεια και επικοινωνία και άλλα δικηγορίστικα. Μετά ο μπαμπάς είπε ότι το Πάσχα,  η μαμά αφού ρώτησε την δικηγόρο της, του  είπε να με φέρει σπίτι γιατί θα φώναζε την αστυνομία. Η μαμά αυτό δεν το αρνήθηκε. Εγώ όμως δεν πιστεύω στα αυτιά μου. Είναι δυνατό να με πάρει η αστυνομία από την μια στιγμή στην άλλη; Τι κακό έκανα; Μετά από λίγο ο μπαμπάς νευρίασε πολύ και επιτέθηκε στην μαμά της μίλησε απότομα και  προκλητικά. Πάλι μπήκε στη μέση ο  δικηγόρος του μπαμπά και του  έκανε συστάσεις και τότε  ηρέμησε. Στην κουβέντα πήρε μέρος η δικηγόρος της μαμάς και η άλλη δικηγόρος  και έδωσαν τις δικές τους συμβουλές. Η ώρα περνούσε και από ό,τι μου είπε ο παπαγάλος τα παζάρια έδιναν και έπαιρναν και  γίνονταν για μένα λες και είμαι εμπόρευμα. Όλοι όσοι ήταν εκεί έπαιρναν όρκο πως ήθελαν σίγουρα το καλό μου !!!. Τόσα ξέρουν για εμένα, τόσα λένε. Πειράζει που  δεν καταλαβαίνω πως φτάσαμε ως εδώ.
 
Εγώ ξέρω ότι οι γονείς μου αγαπιόντουσαν πριν γεννηθώ. Από ό,τι φαίνεται δεν  έμαθαν ποτέ ότι η αγάπη είναι θυσία χωρίς αντάλλαγμα. Σήμερα πιστεύουν  ότι μπορούν να με ξεγελάσουν. Τον τελευταίο καιρό ο τρόπος που κοιτάνε ο ένας τον άλλον όταν παίζουν θέατρο τα λέει όλα. Θα τους είπαν βέβαια να μην μαλώνουν μπροστά στο παιδί. Το παιδί τους διαβάζει με μια ματιά και ας λένε οι μεγάλοι.  Μήπως ξέρουν οι μεγάλοι τι σκέφτεται και πόσα καταλαβαίνει ένα παιδί; Σήμερα οι γονείς μου έχουν γίνει πια εχθροί και εγώ  θέλω δεν θέλω είμαι ανάμεσά τους, χωρίς να φταίω. Τέτοια αγάπη να μου λείπει. Δεν θέλω να σκέφτομαι τη ζωή μου από εδώ και πέρα. Μοιρασμένη ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που έχουν δυστυχώς τον εγωισμό τους πάνω από το παιδί τους. Σε δύο ανθρώπους που για να μιλήσουν για μένα πηγαίνουν σε δικηγόρους και παιδοψυχολόγους. Τέτοιους γονείς δεν τους φαντάστηκα και βέβαια τους απορρίπτω. Αλλά είναι  αργά πια, θα πρέπει να συνηθίσω. Θα αρχίσω να κάνω παρέα με άλλα παιδιά  χωρισμένων γονιών για να ετοιμαστώ για τα ζόρικα  που έρχονται.
 
Άρχισε η καταιγίδα. Με χτυπά η βροχή στο πρόσωπο. Έχει ομίχλη.  Δεν μπορώ να μιλήσω σε κανέναν. Δεν μπορώ να βγάλω τον θυμό μου. Θα δοκιμάσω να κλάψω. Δεν αντέχω να ακούω ότι με αγαπάνε και να είμαι ολομόναχη. Κάτι πρέπει να κάνω. Τώρα ή αργότερα, που θα  μεγαλώσω και θα με υπολογίζουν; Άλλες φορές ψάχνω να βρω τρόπο να τους τιμωρήσω να τους δείξω εγώ.  Όμως τους αγαπάω.
 
Τώρα με τιμωρούν αυτοί με την «αγάπη» τους.  Δεν τους διάλεξα βέβαια και αυτό με παρηγορεί.  
 
Σίγουρα θα μου δώσουν φαγητό, ρούχα, παιχνίδια και θα θέλουν να είμαι καλή μαθήτρια. Πίσω μου όμως θα μαλώνουν για τα λεφτά τους ,για τα λάθη τους, για  τον χαμένο  χρόνο τους . Ποιος θα τους φωνάξει δυνατά ότι δεν με νοιάζουν όλα αυτά; Εγώ το παιδί τους, τους θέλω και τους δύο μαζί αγαπημένους όπως τους βλέπω  συχνά στο όνειρό μου. Να σκέφτονται τι θα πουν έτσι ώστε να μη πληγώνουν ο ένας τον άλλον.  
 
Παρακάλεσα τον παπαγάλο να τα λέμε που και που. Το δέχθηκε και μού υποσχέθηκε ότι θα μάθει να μου λέει  παιδικά τραγούδια.

  

Αθήνα 17-6-2011      
Με την ελπίδα για ό,τι καλύτερο
Ελπίδα                

 

Your rating: None Average: 4.4 (11 votes)