Τετάρτη 6 Δεκεμβρίου 2017


Χριστούγεννα αληθινά;

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι δεν αισθάνονται χαρά για τις γιορτές. Ο τρόπος που ζούμε, με άγχη, ανησυχίες, απαισιοδοξία, ανταγωνισμούς, αβεβαιότητα για το μέλλον και τις συνεχείς θλίψεις μας στέρησε τη γοητεία της Μεγάλης Γιορτής, των Χριστουγέννων.

 

Στριμωγμένοι μέσα στις πόλεις, αφήσαμε ερημωμένα τα χωριά, την ύπαιθρο και τα νησιά και, μαζί με αυτά, ερημώσαμε και στεγνώσαμε τις ψυχές μας για να παραδοθούμε αμαχητί στην “Κρίση” που δεν άργησε να έρθει και θριαμβεύει.

 

Δεν χαιρόμαστε πια. Ακόμα και τα παιδιά νοιώθουν σαν μεγάλοι. Χάνεται η παιδική αθωότητα, η ξεγνοιασιά, η αγνότητα και η λάμψη του νέου που μετέδιδε αγαλλίαση στους μεγάλους.

 

Η πίστη που υπήρχε και η παραδοσιακή προσήλωση στην Ορθοδοξία γίνονται παρελθόν. Τα κεφάλια μας γέμισαν με γνώσεις, που δεν προέρχονται από σπουδή, μελέτη ή πείρα. Είναι γνώσεις αναρίθμητες, κονσερβαρισμένες. Κατ’ ευθείαν από τα τηλεοπτικά κανάλια. Έτοιμες “γνώσεις”, αμφίβολης αξίας, που άκοπα εισβάλλουν, γεμίζουν τον νου, κυριαρχούν στη σκέψη και μπαίνουν βαθιά μέχρι το υποσυνείδητο. 

 

Έτσι, δεν μπορεί και δεν θέλει ο άνθρωπος του 21ου αιώνα και ο κάτοικος αυτής της χώρας να χαρεί τα Χριστούγεννα, να δεχτεί το μήνυμα της αγάπης και της ειρήνης, αλλάζοντας πορεία, οδεύοντας προς το φως, άσχετα αν αυτό εκπηγάζει από το Άστρο της Βηθλεέμ ή από παιδικά, αθώα μάτια.

 

Τα Χριστούγεννα και οι γιορτές έγιναν σαν τις άλλες ημέρες. Τα χλιαρά μηνύματα της πολιτικής και θρησκευτικής ηγεσίας δεν αγγίζουν τις ψυχές. Αποτελούν αναμηρυκάσματα παλιών στερεότυπων, από στόματα που έμαθαν να υμνούν την υποκρισία, το ψέμα, την εχθρότητα και την αλαζονεία.

 

Από τα Χριστούγεννα απέμεινε μόνο η ονομασία και χάθηκε το περιεχόμενο και το νόημά τους.

 

Αυτό δεν έγινε μέσα σε ένα ή δύο χρόνια. Ξεκίνησε από παλιά. Από τις τελευταίες δεκαετίες. Και το ξέφτισμα της Μεγάλης Γιορτής άρχισε σιγά – σιγά καθώς άδειαζαν τα χωριά, μαραινόταν η επαρχία και γέμιζαν οι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού ελληνικές μεγαλοπόλεις με εκατομμύρια χωριάτες. Καθώς έπαψαν να τραγουδιόνται τα κάλαντα διότι ακόμα και τα μικρότερα παιδιά δεν τα ικανοποιούσαν το κέρασμα γλυκών και το πλατύ χαμόγελο με τις ευχές, αλλά μόνο τα χρήματα. Καθώς το μόνο που ενδιέφερε τα ΜΜΕ ήταν το χριστουγεννιάτικο τραπέζι και η τιμή της γαλοπούλας, τα ρεβεγιόν και η χριστουγεννιάτικη (πάντοτε μετά τα μεσάνυχτα) “διασκέδαση” που συνεχιζόταν με την κραιπάλη της Πρωτοχρονιάς και τις παννυχίδες της χαρτοπαιξίας και του τζόγου.

 

Κάποτε ξεπετάγονταν προικισμένοι και έγραφαν χριστουγεννιάτικα τραγούδια, ποιήματα, διηγήματα και ιστορίες. Κάποτε έτρεχαν όλοι στις εκκλησίες ν’ ακούσουν τους θαυμαστούς ύμνους της Γέννησης και οι ευχές μεταδίδονταν με επισκέψεις σε φίλους και συγγενείς, σε εξοχές και σε πανηγύρια. Τώρα, οι ευχές, στερεότυπες, ανιαρές, άψυχες κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Μερικές τυπώνονται, ίδιες κι απαράλλαχτες, σε κάρτες που σπάνια ταξιδεύουν με το ταχυδρομείο ή με κούριερ. Και αυτές έγιναν σύντομες, ευχές στα πεταχτά, για να τελειώνουμε με την “υποχρέωση” και να χωθούμε πάλι στην άνοστη καθημερινότητα

 

Κάποτε, τα Χριστούγεννα, μαζευόταν ολόκληρη η οικογένεια στο τραπέζι, μετά από τις ημέρες της νηστείας και τον εκκλησιασμό, και οι ευχές με ζωντάνια και θέρμη γίνονταν πραγματικότητα μεταλλασσόμενες σε χαμόγελα χαράς, σε ακτινοβολία αγάπης, σε θαλπωρή στοργής. Τα μίση, οι έχθρες, οι μέριμνες και κάθε στεναχώρια παραμέριζαν γιατί γεννιόταν ο Χριστός στις καρδιές και στη ζωή μας και η χριστουγεννιάτικη γιορτή έδινε δύναμη για το παρόν και το μέλλον, ευλογία και αισιοδοξία, καρπούς αγαθότητας και καλοσύνης.

 

Όμως, ακόμα και σήμερα απόμειναν αρκετοί που αναπολούν τη χαμένη γιορτή των Χριστουγέννων, όπως ήταν κάποτε, στα παιδικά μας χρόνια. Χωρίς πολλά φωτάκια και με ελάχιστα στολισμένα δέντρα, αλλά με την ατμόσφαιρα που μύριζε γιορτή. Με σπίτια που ευωδίαζαν από τα σπιτικά γλυκά, που τώρα αγοράζονται πανάκριβα από τα ζαχαροπλαστεία (τα αρτοποιεία και τα bakeries), με γιορταστικές συγκεντρώσεις συγγενών και φίλων, με οικογενειακές εκδρομές, με χαρές και ξεγνοιασιά.

 

Γι’ αυτούς αξίζει να προσπαθήσουμε και ν’ αναστήσουμε τη μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων. Να παραιτηθούμε από τα πολλά και άχρηστα και ν’ αγκαλιάσουμε τα λίγα και αγαπημένα. Να ξεχάσουμε, έστω για λίγο, την οικονομική κρίση, τον αγώνα επιβίωσης και τις πολλές ανασφάλειές μας και να θυμηθούμε εκείνους που κάποτε μας συντρόφευαν με την παρουσία και την αγάπη τους, που τώρα δεν είναι μαζί μας.

 

Να προσεγγίσουμε παλιούς, ξεχασμένους φίλους, απομονωμένους συγγενείς, ανθρώπους που, σε αντίθεση με εμάς, δεν διαθέτουν ούτε τα στοιχειώδη για τη ζωή τους. Να δώσουμε από το περίσσευμα της αγάπης μας ό τι μπορούμε και αν δεν μπορούμε ας χαρίσουμε ένα χαμόγελο, μια ζεστή αγκαλιά, μερικά λόγια ψυχής.

 

Να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να νοιώσουμε τα Χριστούγεννα σαν γιορτή, με την επίσκεψή μας σε άρρωστα παιδάκια, σε οικογένειες που δυστυχούν περισσότερο από εμάς, στον πλησίον μας που ξεμάκρυνε, στον πονεμένο που παρέμεινε μόνος. Να ενώσουμε τα συναισθήματα και την αγάπη μας όλοι μαζί, για να μπορέσουμε να γιορτάσουμε αληθινά Χριστούγεννα.

 

 

 

Εμμανουήλ Παπαδάκης

Your rating: None Average: 5 (7 votes)