Τρίτη 3 Ιουλίου 2018


Your justice or mine?

 
Για άλλη μια φορά έπεσε στην αντίληψή μου ότι μας αντιγράψανε
 
ΔΕΝ είχα σκοπό να γυρίσω βραδιάτικα από μια κοπιαστική μέρα στη δουλειά και να γράψω αυτό το άρθρο.
 
Ούτε φυσικά να προβάλω τη δουλειά μου χρησιμοποιώντας τη δυνατότητα που μου δίνουν τα “Νομικά Επίλεκτα”, επικοινωνώντας μαζί σας.
 
Βρήκα όμως τον εαυτό μου ν’ αντιδρά κάπως “αφύσικα” και αναρωτήθηκα, γιατί;
 
Πριν μερικά χρόνια οι ενέργειές μου ήταν τελείως διαφορετικές!
 
Τί μεσολάβησε λοιπόν; Έχω “χαπακωθεί” και οι κινήσεις μου είναι εντελώς ρομποτικές ή, με άλλα λόγια, χωρίς “συναισθήματα”;
 
 
Φίλος πήρε στο τηλέφωνο (φίλος και πελάτης) και μας ενημέρωσε ότι το Τ-SHIRT που προμηθεύτηκε από την εταιρεία  που εργάζομαι φιγουράριζε σε βιτρίνα σε κεντρικό κατάστημα της Αθήνας!    
 
“Βγάλε μια φωτογραφία” του ζητήσαμε… και γνωρίζετε στην εποχή που ζούμε η φωτογραφία ήταν στα χέρια μας σε μόλις μερικά δευτερόλεπτα.
 
 
 
                           429060_10150669571538599_46731848598_9427831_464163759_n.jpg
 
 
Ωωωω, τι έκπληξη!  ΠΙΣΤΗ αντιγραφή σχεδίου που σχεδιάσαμε το περσινό καλοκαίρι και εμπορευόμαστε στο internet ΚΑΙ σήμερα…  από τα best seller κομμάτια !
 
Με άλλα λόγια, μια ελληνική εταιρεία αντιγράφει μια άλλη ελληνική εταιρεία.
 
Η μια είναι δημιουργός και σχεδιάζει το ένδυμα… και η άλλη μπαίνει στο internet και, χωρίς δισταγμό και κόστος, επιλέγει και αντιγράφει Ο ΤΙ της αρέσει!
 
Pathetic !  Μίζερο ! Κατάντια !
 
Όλα αυτά σκέφτηκα όταν πρωτοείδα τη φωτογραφία.
 
Γνώριζαν ότι αντέγραφαν ελληνική εταιρεία, γιατί το web-site το δηλώνει καθαρά.
 
Γνώριζαν ότι θα εκθέσουν το κομμάτι στη βιτρίνα κεντρικότατου  καταστήματος στην Αθήνα και όμως, ούτε αυτό τους πτόησε!
 
Και ξέρετε γιατί;  Για τους ίδιους λόγους που και εγώ (εμείς) δεν σκοπεύουμε να κάνουμε κάτι επ’ αυτού… Γιατί απλούστατα… ΔΕΝ λειτουργεί η δικαιοσύνη!
  
Σε εξαντλεί οικονομικά, σου τρώει πολύτιμο χρόνο εργασίας (εργατοώρες), κρατάει χρόνια πατώντας πάνω σε αναβολές, απεργίες, ενστάσεις κτλ…
 
Μερικές φορές, θα έλεγα ότι πάει κανείς για μαλλί… και βρίσκεται κουρεμένος.
 
 
Δεν το αντιμετώπιζα το πρόβλημα πάντα με αδράνεια…  Το αντιμετώπιζα επιθετικά!
 
Εξώδικα, μηνύσεις, δικαστήρια, μάρτυρες και απέναντί σου η άλλη πλευρά να ισχυρίζεται το ίδιο… ότι την αντέγραψες εσύ!
 
…Με έναν δικαστή που ούτε το swarowski τι είναι γνώριζε,  ούτε το strass τον ενδιέφερε!
 
Αισθανόμασταν ότι είχαμε οργάνωση! Μόλις έπεφτε κάτι στην αντίληψή μας, μπαίναμε στο κατάστημα ν’ αγοράσουμε την αντιγραφή για να έχουμε το αποδεικτικό στοιχείο και την απόδειξη φυσικά…
 
Δυστυχώς τις περισσότερες φορές πέφταμε και σε άπειρες άλλες αντιγραφές στο ράφι... Με άλλα λόγια, τους χρυσοπληρώναμε για να βγούμε από την πόρτα!
 
Σε μια τέτοια περίπτωση πέσαμε σε μια θρασύτατη κυρία, που στο δικαστήριο (γιατί οργανωμένοι απατεώνες είναι όσοι αντιγράφουν για να βγάλουν εύκολο χρήμα) ήταν τόσο επιθετική και ετοιμόλογη ώστε ο μάρτυράς μας να πάθει σοκ και να αντιστραφούν τα πράγματα σε σημείο… να ζητήσουμε και συγγνώμη και αναγκαστικά να συμβιβαστούμε!!!
 
…Να και αυτό για το “μαλλί” που σας ανέφερα προηγουμένως!
 
Πας σε ένα δικαστήριο… και είναι ο λόγος ΣΟΥ (του έντιμου θα μου πείτε;)  και ο λόγος ΤΟΥ (αντιγραφέα, απατεώνα να σας πω;).
 
Είσαι δυστυχώς ίσιος προς ίσιο… ή μάλλον είσαι ο αδύναμος, διότι εσύ σκέφτεσαι αγνά (άρα και αδύναμα)… απέναντι σε μια οργανωμένη ΑΠΑΤΗ.
 
Συνήθως αυτοί είναι και η πιο “άνετη” πλευρά μέσα στο δικαστήριο…
Οι συχνές παραστάσεις, διότι την αντιγραφή την έχουν κάνει business… τους έχει εξοικειώσει με το περιβάλλον.
Γι’ αυτό, εκτός από άνεση, έχουν και “λέγειν” άρα και “πειθώ”!
 
Αρχικά, πρέπει ν’ απολογηθείς γιατί ΔΕΝ τα καταχώρησες τα σχέδια στο βιοτεχνικό Επιμελητήριο!
 
Στοιχίζουν ακριβά κύριε δικαστή… διαλέξαμε αυτά που θεωρήσαμε σαν πιο εμπορικά για καταχώρηση (που να σκεφτούμε ότι θα αντιγράψουν το 90 % της συλλογής μας;) …Άλλωστε ο νόμος επιτρέπει την κατοχύρωση μόνο ΣΧΕΔΙΩΝ και όχι ΑΤΑΚΕΣ (slogans) και εμείς δυστυχώς έχουμε και απ’ αυτές! Αυτές αντέγραψαν!
 
Τέσσερα χρόνια μετά… ακόμη και έξι… κουβαλάς τη βαλίτσα με τις αντιγραφές πέρα – δώθε!!!
 
Έχεις εσύ ο ίδιος ξεχάσει σε ποια από τις πολλές δικαστικές υποθέσεις παρίστασαι σήμερα…
 
Διαβάζεις τη δικογραφία για να θυμηθείς… (φροντιστήριο με τον δικηγόρο σου).
 
Τη βαλίτσα την τραβάς, αλλά τους μάρτυρες τους έχεις χάσει μέσα στον χρόνο, άρα ψάχνεις για άλλους να μάθουν το ποίημα…
 
Και ΑΝ… λεμε ΑΝ δικαιωθείς…  (ναι, δικαιωθήκαμε και εμείς!)
ΟΥΚ ΑΝ ΛΑΒΕΙΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΜΗ ΕΧΟΝΤΟΣ!!!
 
Διότι όλοι αυτοί δεν είναι οι normal τίμιοι επιχειρηματίες… είναι οργανωμένοι…
 
Δεν διαπραγματεύονται, δεν συμβιβάζονται, δεν βρίσκεις τίποτα στο όνομά τους ώστε να το διεκδικήσεις…
 
Απλά σου μένει η παρηγοριά ότι θα σε “φοβηθούν” την επόμενη φορά… ότι ΔΕΝ θα αντιγράψουν εσένα γιατί τους “ταλαιπώρησες”…  θα προτιμήσουν ν’ αντιγράψουν κάποιον άλλον! Ότι θα πέσει “σύρμα” στην αγορά… ότι “κερδίζεις” τέτοιες δίκες…  μπας και “φοβηθούν” και οι “υπόλοιποι”.
 
Όλο αυτό όμως σου αφήνει μια ταλαιπωρία, έχεις για αρκετό καιρό δει πρόσωπα σκοτεινά, έχεις ακούσει άπειρα ψέματα…
 
Έχεις μετανιώσει που δεν χρησιμοποίησες τα ίδια κόλπα με αυτούς  για να ξεμπερδεύεις μια ώρα νωρίτερα… Έχεις αμυνθεί… Έχεις αηδιάσει… Έχεις ΑΠΟΣΥΝΤΟΝΗΣΤΕΙ!
 
Εκτός από τον εαυτό σου, έχεις ταλαιπωρήσει και άλλους τόσους  γύρω σου… μάρτυρες και άλλους… ακούγοντας συνέχεια… ότι “έτσι” λειτουργεί το “σύστημα”.
 
ΔΕΝ μπορείς να τους τα “μαζέψεις” εάν δεν βγει τελεσίδικη απόφαση, ο χρόνος τρέχει, αυτοί πουλάνε (κάνουν τη δουλειά τους)… στους πελάτες σου δημιουργούν σύγχυση, διότι η “απομίμησή” τους είναι πάντα φτιαγμένη από χαμηλής ποιότητας υλικά και εργασία, άρα φθηνότερη… Και μερικά χρόνια μετά παίρνεις ένα χαρτί που λέει… ΜΟΝΟ εσύ μπορείς να το πουλάς! ΤΩΡΑ;  Όταν πουλάς “μόδα”… δώρο άδωρο!
 
Είναι ήδη εκτός μόδας, ο χρόνος το έχει αποσύρει και ΟΧΙ η δικαιοσύνη.
 
Το τίμημα που πληρώνει κάποιος που μπλέκει με τη “δικαιοσύνη” είναι τεράστιο… Άλλωστε σε πολλά άρθρα στα “Νομικά Επίλεκτα” θα διαβάσετε γι’ αυτό το πρόβλημα ανυπαρξίας δικαιοσύνης… [Νομικά επίλεκτα: Η ποιότητα της απονεμόμενης δικαιοσύνης Τί θα γίνει με τη δικαιοσύνηΗ ταχεία απονομή δικαιοσύνης]
 
Αρνούμαι πλέον να ζητήσω το δίκιο μου από μια τέτοια  “δικαιοσύνη”. Μια, που φτάνεις στην πόρτα της σαν ΕΝΟΧΟΣ και πρέπει να αποδείξεις ότι είσαι ΑΘΟΩΣ και όχι το αντίστροφο… Μια, που θεωρεί ότι θα υπάρχεις εκεί δέκα χρόνια μετά, με την ΙΔΙΑ όρεξη και τα ΙΔΙΑ αποθέματα υπομονής. Μια “δικαιοσύνη” που σου τρώει ΧΡΟΝΟ, πολύτιμο χρόνο.
 
Και αυτό είναι το μεγαλύτερο τίμημα που μπορεί να πληρώσει ένας δημιουργός.
 
Γιατί έχοντας περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μου, καθαρό μυαλό, ανεβασμένη ψυχολογία, έχω την ευκαιρία για  εξερεύνηση, να σκεφτώ και να δημιουργήσω.
 
Πίσω από κάθε δημιουργία υπάρχει ένα ταξίδι  που μπορώ να διηγηθώ… μια διαδρομή…  δεν το έκανα μόνη μου.  Είχα παρέα.
 
Είχα φίλους και συνεργάτες πολύτιμους, που άλλοτε μέσα από συζήτηση, άλλοτε μέσα από φασαρία… γνωρίζουν την αρχή, τον τρόπο, την προσπάθεια και το αποτέλεσμα.
 
Γι’ αυτό, μου φτάνει ο Νίκος που είπε κάτι και επέμεινε… ώστε η ατάκα του να γινει μπλούζα. Ο Γρηγόρης που έπαιζε με ένα σχοινί, που έμελλε να μπει στη συλλογή. Ο Μανώλης που ζήτησε “αστέρια” αλλά εγώ κατάλαβα… Horoscopes.
 
Δεν ψάχνω για “εκείνη” τη  δικαιοσύνη… γιατί αυτή, η “δική” μου, τελικά μου φτάνει !
 
 
 
 
 
Angie Bournas
Your rating: None Average: 4.9 (16 votes)