Κυριακή 30 Δεκεμβρίου 2018


Τι σχέση έχει ο νόμος για τα ναρκωτικά με το φακελάκι;

 

 
Την 20.03.2013, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Κυβέρνησης ο νέος νόμος για τα ναρκωτικά (ν. 4139/2013) με τον τίτλο “νόμος περί εξαρτησιογόνων ουσιών και άλλες διατάξεις”.
 
Στο παρόν σημείωμα δεν πρόκειται να γίνει κριτική (θετική ή αρνητική) του νέου νόμου, που αναφέρεται στα ναρκωτικά, στους τοξικομανείς, στην ποινική τους μεταχείριση, στην υποκριτική μέριμνα της Πολιτείας για τη “θεραπεία” τους, στους διακινητές ή εμπόρους ναρκωτικών και στις δρακόντειες ποινές, με τις οποίες εξοπλίζεται η δικαστική εξουσία για να κάνει αισθητή την ισχύ της (και όχι για να σωφρονίσει τους άρρωστους και τους διακινητές ναρκωτικών με τις προβλεπόμενες ακραίες ποινές).
 
Σκοπός μας είναι να επικεντρώσουμε την προσοχή σε μια από τις “άλλες διατάξεις” του νόμου και, ειδικότερα, στο άρθρο 68, με το οποίο αντικαθίσταται το άρθρο 235 του Ποινικού Κώδικα, με τον τίτλο “παθητική δωροδοκία”, που τιμωρεί (με την πρώτη παράγραφο) τον υπάλληλο, που, παραβαίνοντας τα καθήκοντά του, ζητεί ή λαμβάνει, άμεσα ή με τη μεσολάβηση τρίτου, για τον εαυτό του ή για τρίτο, ωφελήματα (δηλαδή “δώρα” και “δωράκια”) οποιασδήποτε φύσης ή δέχεται υπόσχεση τούτων, για ενέργεια ή παράλειψή του μελλοντική ή ήδη τελειωμένη, που ανάγεται στα καθήκοντά του ή αντίκειται σε αυτά. Οι προβλεπόμενες ποινές, σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι
 
·        (α΄) ποινή φυλάκισης τουλάχιστον ενός έτους (και μέχρι πέντε έτη) και
 
·        (β΄) ταυτόχρονη επιβολή χρηματικής ποινής “ίσης με το πεντηκονταπλάσιο του ωφελήματος και μέχρι το ποσό των εκατόν πενήντα χιλιάδων (250.000) ευρώ”, και,
 
·        (γ΄) αν το ωφέλημα του δωροδοκούμενου υπαλλήλου “δεν μπορεί ν’ αποτιμηθεί σε χρήμα, η χρηματική ποινή δεν μπορεί να είναι κατώτερη από δέκα χιλιάδες (10.000), ούτε ανώτερη από εκατόν πενήντα χιλιάδες (150.000) ευρώ”.
 
Στη δεύτερη παράγραφο του άρθρου 68 του νόμου 4139/2013, διαβάζουμε:
 
“Αν η αξία των ωφελημάτων υπερβαίνει το ποσό των εκατόν είκοσι χιλιάδων (120.000) ευρώ ή αν ο δράστης έχει την ιδιότητα του υπαλλήλου του Υπουργείου Οικονομικών επιβάλλεται κάθειρξη (δηλαδή ποινή που ξεκινάει από τα πέντε έτη) μέχρι δέκα (10) ετών, καθώς και υποχρεωτική χρηματική ποινή, η οποία δεν μπορεί να είναι κατώτερη από πενήντα χιλιάδες (50.000) ευρώ ούτε ανώτερη από πεντακόσιες χιλιάδες (500.000) ευρώ”.
 
Οι διατάξεις αυτές θεσπίστηκαν εξ αιτίας του γενικευμένου φαινομένου της για αμέτρητα έτη  ξεδιάντροπης δωροδοκίας και της αντίστοιχης δωροληψίας σχεδόν του συνόλου των υπαλλήλων των εφοριών ή Δ.Ο.Υ. (Δημόσιων Οικονομικών Υπηρεσιών) και γενικά των υπαλλήλων του Υπουργείου Οικονομικών και του αντίστοιχου σοβαρότατου κοινωνικού προβλήματος της διαφθοράς και της σαπίλας. Βέβαια, αν ρωτήσετε τους συνδικαλιστές των δωροδοκούμενων υπαλλήλων, θα σας απαντήσουν πως πρόκειται για “μεμονωμένες συμπεριφορές”, μερικών κακών υπαλλήλων. Το ίδιο αναμηρύκαζαν, σε κάθε περίσταση, άπαντες οι πολιτικοί. Όμως, η ανάγκη θέσπισης αυτών των αυστηρών ποινών βεβαιώνει το αντίθετο: Έντιμοι είναι ελάχιστοι και αποτελούν την εξαίρεση, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των υπαλλήλων του Υπουργείου Οικονομικών ανταγωνίζεται άλλους συναδέλφους τους, όπως τους υπαλλήλους των πολεοδομιών. 
 
Αλλ’ ακόμα δεν φτάσαμε στην τρίτη παράγραφο (του άρθρου 68 του ν. 4139/2013), για την ύπαρξη του οποίου με ρώτησε Έλληνας του εξωτερικού, μη πιστεύοντας πως υπάρχει τέτοια διάταξη, με την οποία, όπως μου τόνισε, “νομιμοποιείται” η αθέμιτη συναλλαγή μεταξύ γιατρού και ασθενούς ή, με άλλα λόγια, καθιερώνεται νομοθετικά και γίνεται κατ’ ουσία υποχρεωτικό το “φακελάκι”. Αυτό το φακελάκι εξ αιτίας του οποίου έχουμε διασυρθεί ανά τα πέρατα της Οικουμένης, με σχετικά περιπαιχτικά δημοσιεύματα, όπως στο γερμανικό περιοδικό “DerSpiegel” αλλά και σε άλλα ευρωπαϊκά (και όχι μόνο) έντυπα.
 
Προβλέπει, λοιπόν, η τρίτη παράγραφος του παραπάνω άρθρου, ότι -προσέξετε- “δεν συνιστά δωροδοκία η απλή υλική παροχή προς έκφραση ευγνωμοσύνης”.
 
Δηλαδή, αν απαιτήσει, όχι μόνο ο γιατρός (που ποθεί το φακελάκι) αλλά και οποιοσδήποτε υπάλληλος χρηματικό αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες, τις οποίες έχει την υποχρέωση να παρέχει και για τις οποίες μισθοδοτείται, η απαίτηση και η λήψη του χρηματικού ανταλλάγματος ή της “υλικής παροχής” (στην έννοια της οποίας υπάγεται ό τι μπορεί κανείς να φανταστεί) δεν συνιστά δωροδοκία, ούτε δωροληψία. Συνιστά “έκφραση ευγνωμοσύνης”.
 
Για παράδειγμα, αν ο υπάλληλος, που είναι αρμόδιος για την έγκριση μιας μεγάλης επένδυσης, επισπεύσει τις γραφειοκρατικές διαδικασίες, ο επενδυτής, που δεν αναγκάστηκε να περιμένει μερικά χρόνια για ν’ αποκτήσει σφραγισμένα, άχρηστα έγγραφα για να μπορέσει να κάνει πράξη την επένδυση, έχει το δικαίωμα, από τον νόμο, να προβεί σε “απλή υλική παροχή”, ακόμα και με μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, τις οποίες απόλυτα νόμιμα δικαιούται να εισπράξει ο υπάλληλος, χωρίς να δωροδοκείται, όταν μπορέσει ν’ αποδείξει, ότι επρόκειτο για “έκφραση ευγνωμοσύνης”.
 
Μπορείτε να φανταστείτε άπειρες τέτοιες περιπτώσεις που θα δικαιολογείται η δωροδοκία σαν “έκφραση ευγνωμοσύνης”.
 
Συμπέρασμα: Με την τρίτη παράγραφο του άρθρου 68 του νόμου 4139/2013, καταργείται το άρθρο 235 του Ποινικού Κώδικα, με το οποίο τιμωρείται η λεγόμενη παθητική δωροδοκία, γιατί πάντοτε θα μπορεί ο δωροδοκούμενος υπάλληλος να ισχυρίζεται, ότι όσα εισέπραξε ή απέκτησε δεν ήταν τίποτ’ άλλο παρά “απλή υλική παροχή προς έκφραση ευγνωμοσύνης”. Μιας ευγνωμοσύνης από τους διεφθαρμένους προς τους συντάκτες της παραγράφου αυτής καθώς και προς εκείνους που ψήφισαν τον νόμο, που ήταν το αποτέλεσμα εμβριθούς και δημοκρατικής διαβεύλευσης. Άραγε, μήπως πρόκειται για συνεννόηση μεταξύ διεφθαρμένων; Δεν το πιστεύω…
 
 
 
Εμμανουήλ Παπαδάκης
 
 

 

 

Your rating: None Average: 5 (18 votes)