Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017


Δράσεις και αντιδράσεις μέσα στην κρίση

Υποφέρουμε από τη νέα οικονομική κρίση. Τα εισοδήματα μειώθηκαν, πολλοί έχασαν την εργασία τους, οι φόροι μεγεθύνθηκαν και πολλαπλασιάστηκαν παράλογα, φορολογούνται ανύπαρκτα ή πλασματικά εισοδήματα, οι νόμοι γίνονται πιο αυστηροί, τα ατομικά δικαιώματα περιορίστηκαν και η κρατική εξουσία θέριεψε. Με τη δικαιολογία της καταπολέμησης του εγκλήματος, πολλοί αθώοι και ανυποψίαστοι καταδιώκονται, τιμωρούνται, διαπομπεύονται και φυλακίζονται.

Το σύνολο του πληθυσμού, με πάμπολλες εξαιρέσεις (των προνομιούχων πολιτικών, των συγγενών τους, των εθνικών εργολάβων, των τέως μαυραγοριτών, των αδίσταχτων, των απατεώνων, των εμπόρων χρυσού και των αμετανόητων τοκογλύφων), κυριεύτηκε από απαισιοδοξία. Σε αυτή συμβάλλουν, με όλες τις δυνάμεις τους, οι διάσημοι δημοσιογράφοι (διάσημοι για το θράσος, την ιταμότητα και για τον πλούτο τους), εντείνοντας με κάθε τρόπο την εθνική απόγνωση.

Απόδειξη της νέας κρίσης, η οποία κατάντησε να είναι αξεπέραστη, δεν είναι μόνο τα συσσίτια, ούτε οι απροστάτευτοι άστεγοι και οι τραγικές αυτοκτονίες των απελπισμένων, αλλά και η σαν μανιτάρια αύξηση των “γραφείων” αγοράς χρυσού, τα οποία ιδρύουν διάφοροι τύποι, οι οποίες, σε όλες τις εποχές, ευημερούν σε βάρος των άλλων, τρεφόμενοι από τις κρίσεις. Παλιά ήταν οι αναίσθητοι μαυραγορίτες. Ύστερα ήρθαν οι λαθρέμποροι που απέκτησαν τερατώδη πλούτο και, χάνοντας κάθε συναίσθημα, επικάθησαν στον τράχηλό μας. Τώρα, όπως κάποτε ξεφύτρωναν οι ΕΛΔΕ, ξεφυτρώνουν τα ενεχυροδανειστήρια, με φωτεινές, ελκυστικές πινακίδες, εκτενείς τηλεοπτικές διαφημίσεις, που μας προσκαλούν να τους δώσουμε τα κοσμήματα, τα χρυσαφικά και τα αργυρά αντικείμενα, σε ικανοποιητικές τιμές…

Μέσα σε αυτήν την κρίση, την οποία μόνοι μας προξενήσαμε, οι κυβερνώντες πολιτικοί, αμετανόητοι, επαναλαμβάνουν τα λάθη του παρελθόντος. Χωρίς ικανότητες, ιδεολογία, τόλμη και όραμα, δεν εμπνέουν ούτε καθοδηγούν τον λαό προς την έξοδο από την κρίση. Με μέτρα σπασμωδικά, άδικα, καθυστερημένα και αλλοπρόσαλλα, προσπαθούν να ευχαριστήσουν τους προκαθήμενους των μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών, κυρίως της Γερμανίας, και, αντί να ηγούνται, παραμένουν ουραγοί προσποιούμενοι τους ηγέτες. Εξακολουθούν να διορίζουν τα “δικά τους παιδιά”, κατά προτεραιότητα τους συγγενείς τους, στο δημόσιο, προκαλώντας με την αλαζονική συμπεριφορά τους. Και δεν ιδρώνει το αυτί τους από τις αντιδράσεις, την κριτική και τις έντονες αποδοκιμασίες των διοικουμένων (χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση Πολύδωρα).

Σε εφαρμογή του τρίτου μνημονίου, επιχειρούν οι κυβερνητικοί ανεπιτυχώς ν’ απαλλαγούν από τους υπεράριθμους και αργόσχολους υπαλλήλους, τους περισσότερους από τους οποίους οι ίδιοι διόρισαν (“τακτοποίησαν” ή βόλεψαν).

Η κυβερνητική δράση επεκτείνεται σε όλους τους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής ζωής: καταργεί τα αφορολόγητα όρια, ανακαλεί τα προνόμια, προσπαθεί μάταια να περιορίσει την ασυδοσία των επαγγελματιών του συνδικαλισμού, καταργώντας ταυτόχρονα άχρηστες “υπηρεσίες” που συστάθηκαν χάριν των ψηφοφόρων, οι οποίοι από τη μια στιγμή στην άλλη από κάτοικοι των χωριών και από αγρότες μεταβλήθηκαν σε υψηλόμισθους δημόσιους υπαλλήλους ή “λειτουργούς” (τροφοδοτώντας το τέρας της γραφειοκρατίας με άφθονη τροφή για να θεριέψει ακόμα περισσότερο).  

Από τους κυβερνητικούς βουλευτές εκπορεύονται λόγοι συγκρατημένης αισιοδοξίας, συνοδευόμενοι από την προειδοποίηση, ότι, σε περίπτωση αποτυχίας της κυβερνητικής προσπάθειας, θα πτωχεύσει η Ελλάδα, θα αποβληθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα πάψει το ευρώ να είναι το εθνικό μας νόμισμα και, κοντολογίς, θα έλθει η συντέλεια του κόσμου.

Στην κυβερνητική δράση αντιπαρατίθεται η αντίδραση της αντιπολίτευσης, τόσο της αξιωματικής όσο και της ελάσσονος των ετερόκλητων αντιδραστικών, οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται είτε σαν προοδευτικοί της ριζοσπαστικής αριστεράς, είτε σαν λαϊκή δεξιά, ακροδεξιά και κομμουνιστική αριστερά. Στην ουσία, ολόκληρο το φάσμα της αντιπολίτευσης απαρτίζεται από πολίτες που βρίσκονται σε ιδεολογική σύγχυση και δεν διαφέρουν μεταξύ τους καθώς και από τους κυβερνώντες συναδέλφους τους. Όλοι μαστίζονται από εμμονές, ιδεοληψίες, αγκυλώσεις και φανατισμό, διεκδικώντας αυθεντικά την ικανότητα να δώσουν λύσεις στο οικονομικό, κοινωνικό και εθνικό πρόβλημα.

Οι μέθοδοι αντίδρασης εξακολουθούν να παραμένουν οι ίδιες: απεργίες, βιαιοπραγίες, κραυγές, ύβρεις, συνθήματα, αποκλεισμοί δρόμων, παρεμπόδιση όσων επιθυμούν να εργαστούν, απειλές, καταλήψεις, καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και χάος.

Τα ΜΜΕ δεν υποστηρίζουν πολιτισμένες, νηφάλιες, σύγχρονες και λογικές προτάσεις εξόδου από την κρίση, την οικονομική, την πολιτική και την κοινωνική αλλά, αντίθετα, αναπαράγουν τις ακραίες, εξτρεμιστικές και παράλογες εκδοχές που ξεκινούν από την άσκηση ωμού εκβιασμού κατά των “Ευρωπαίων”, που “έχουν την ανάγκη μας και δεν πρόκειται να μας εκδιώξουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ενιαίο νόμισμα”, και καταλήγουν μέχρι τη χάραξη μοναχικής πορείας στον σύγχρονο αλληλοεξαρτώμενο κόσμο. Μιας  πορείας σαν εκείνης που επέλεξε η Κούβα και ακολουθεί η Βόρεια Κορέα ή εκείνης που επιχείρησε η Κύπρος για να καταλήξει στην ξένη κατοχή του ημίσεος της επικράτειάς της!

Όποιος διαθέτει την αντοχή, τη διάθεση και τον χρόνο, παρακολουθεί τις τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις των δήθεν αντιπάλων παρατάξεων, που τις ενώνει ο φανατισμός, ο παραλογισμός και η ανοησία. Ακούει τις αλληλεπικαλυπτόμενες κραυγές, τους μονότονους μονόλογους, τα αναμυρηκαζόμενα παρωχημένα συνθήματα, τις απειλές και τους λεονταρισμούς.

Από την προξενούμενη σύγχυση ωφελούνται κάποιοι αναγνωρίσιμοι από την τηλεοπτική τους δράση. Πρόκειται για δημοσιογράφους, ηθοποιούς, δικηγόρους, καθηγητές και άλλους επαγγελματίες, οι οποίοι πέτυχαν, χάρη στην πυκνή παρουσία τους στη μικρή οθόνη, να παρασύρουν πολλούς απαίδευτους και χάσκοντες, για ν’ αναρριχηθούν στο πολυπόθητο και προνομιούχο βουλευτικό αξίωμα των παροχών, της ραστώνης και της απόλαυσης. Κοινό στοιχείο όλων αυτών των νέων πατρικίων είναι ο αχαλίνωτος και ξαφνικός πλουτισμός, ο οποίος έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τις υπέρ των πενήτων, των ταπεινών και καταφρονεμένων κορώνες τους, με τις ιερεμιάδες και την εκπεμπόμενη δια των πύρινων λόγων τους υποκριτική μέριμνα για τους άνεργους, τους χαμηλόμισθους και τους συνταξιούχους.

Στην κυβερνητική δράση με τον παλαιοκομματικό χαρακτήρα, αντιστοιχεί η φαρισαϊκή αντίδραση της αντιπολίτευσης και όλοι μαζί, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι, ανταγωνίζονται στον παραλογισμό, στις ακρότητες, στον φανατισμό και την ξεροκεφαλιά, ωθώντας τη χώρα στο βάραθρο και την πλήρη καταστροφή, την οποία φαίνεται σα να την επιθυμούν και να την επιδιώκουν.

Μοναδική λύση του προβλήματος της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης είναι να λογικευτούν οι πολίτες και, αποκηρύσσοντας τις κομματικές εντάξεις, τις διαιρέσεις, τις παρατάξεις και τον φανατισμό, ν’ απαιτήσουν, καθένας στο δικό του περιβάλλον, με τις δικές του μικρές ή μεγάλες δυνάμεις, να πάψει ο εμπαιγμός των επαγγελματιών της πολιτικής και των πατρικίων. Να υπάρξει, επί τέλους, υγιής, σύγχρονη, πολιτισμένη κριτική των δημαγωγών, των λαοπλάνων και των απατεώνων, με στόχο την άμεση εκδίωξή τους από το πολιτικό προσκήνιο, τη δια της λογικής και της φρόνησης, εξουδετέρωσή τους, ώστε με την επικράτηση της λογικής να φανεί στο βάθος η αχτίδα του φωτός της ελπίδας.    

 

 

Ε. Παπαδάκης

 

Your rating: None Average: 5 (8 votes)