Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017


Απορίες, οργή και αηδία

 
Μετά τις εξελίξεις σχετικά με το δημοψήφισμα, τις δηλώσεις της βλοσυρής γερμανίδας καγκελαρίου, του γοητευτικού γάλλου προέδρου, του αλλοπρόσαλλου έλληνα πρωθυπουργού, του ερασιτέχνη αντιπρόεδρου της κυβέρνησης και των ποικίλων μαϊντανών ολόκληρου του πολιτικού φάσματος, οι πολίτες εξακολουθούν να μην καταλαβαίνουν τίποτα.
 
Για ποιο λόγο αποφασίστηκε η προκήρυξη δημοψηφίσματος... Γιατί συναντήθηκαν ξαφνικά οι ηγέτες της Γαλλίας και της Γερμανίας με τον ταξιδευτή πρωθυπουργό μας. Τί επιδιώκει ο συνταγματολόγος αντιπρόεδρος με τις δηλώσεις του;
 
Ποιο είναι το πρόγραμμα της αντιπολίτευσης; Τί υποστηρίζουν οι αρχηγοί των μικρότερων κομμάτων και αποκομμάτων; Τί θέλουν να πουν οι ποικίλοι συνταξιούχοι σοφοί με τις πομπώδεις τηλεοπτικές εμφανίσεις τους; Αυτοί που για τόσα χρόνια υποστήριζαν τα προγράμματα και τις κυβερνήσεις που μας οδήγησαν στην κρίση;
 
Πόσο βαθειά θα συνεχίσει να κοιμάται η καλά αμειβόμενη διανόηση; Τι γυρεύουν στις τηλεοπτικές οθόνες οι καθηγητές της οικονομίας, των νομικών σχολών, των πανεπιστημίων με τις ακατάπαυστες δηλώσεις και τις κοκορομαχίες τους, πέρα από την προσωπική τους προβολή;
 
Πόση αναίδεια άραγε διαθέτουν για να εμφανίζονται οι χρεωκοπημένοι ηθικά (όχι οικονομικά!) πολιτικοί γόνοι, μετά τα ναυάγια των προγραμμάτων και των κομμάτων τους; Γιατί δεν περιορίζουν την ακράτεια των λόγων τους οι συνυπαίτιοι της γενικευμένης κρίσης και του χαμού στη χώρα;
 
Γιατί πρέπει να μειώνεται το εισόδημα του πολίτη για τη συντήρηση των προνομίων των συντεχνιών (ταξιτζήδων, δικηγόρων, κομματικών υπαλλήλων, φαρμακοποιών, συμβολαιογράφων και των άλλων κατοχυρωμένων);
 
Για ποιο λόγο υπάρχει και σιτίζεται ο ένοικος του πρυτανείου των τέως ανακτόρων; Για να συμβολίζει τι ακριβώς; Την ενότητα; Το έθνος; Τη δημοκρατία; Το κόμμα του; Την αναγκαιότητα των παρελάσεων ή τη νομιμότητα των οικονομικών αφαιμάξεων;
 
Για ποιο λόγο διατηρούνται στρατιές αεροπαγιτών, δικαστών, δικηγόρων, βουλευτών, κρατικών δημοσιογράφων και των άλλων με τα λευκά κολάρα; Για ν’ απεργούν ή για ν’ απέχουν από τα προσοδοφόρα επαγγέλματά τους, που χαρακτηρίζονται σαν “λειτουργήματα”;
 
Πόσα χρόνια πρέπει να περιμένει ο πολίτης για να αποφασίσουν τα δικαστήρια; Θα του φτάσει αυτή η ζωή; Για πόσες δεκαετίες θα είναι υπόδικος ο κατηγορούμενος πολίτης; Πότε θα ξεφύγει από τα γρανάζια της λεγόμενης κατ’ ευφημισμό δικαιοσύνης;
 
Γιατί και πως συντηρούνται μεραρχίες γιατρών, μηχανικών, λογιστών, ενώ δεν υπάρχει στοιχειώδης περίθαλψη, οι πολεοδομίες κατάντησαν πηγές ανομίας και οι εφορίες πρόξενοι οικονομικής ασυδοσίας και απίστευτης αδικίας;
 
Γιατί συντηρούμε λόχους αρχιερέων, επισκόπων, βοηθών επισκόπων, με τίτλους, εξουσίες, προνόμια, χλιδή και ασυδοσία, ενώ η διδασκαλία του ταπεινού Ιησού καταδικάζει τον πλούτο, την ύλη, την αλαζονεία και την κοσμική πρόκληση;
 
Τί παρακινεί τους δάσκαλους, καθηγητές και διδάσκοντες να μην στηρίζουν την παιδεία, την προκοπή και τη μόρφωση και γιατί τις ταυτίζουν με τα δικά τους μυωπικά συμφέροντα;
 
Τί παρακινεί να δημιουργούνται αδιάκοπα κόμματα και αποκόμματα, κινήσεις, συσπειρώσεις, ενώσεις, προσοδοφόρες μη κερδοσκοπικές εταιρείες, κύκλοι, ομάδες, σωματεία πολιτικολογίας και αέρα κοπανιστού;
 
Τί προσφέρουν όλοι αυτοί εκτός από θλίψη, απογοήτευση, αγανάκτηση, οργή και τελικά μια απέραντη αηδία που καταλήγει σε παραίτηση με τη σκέψη “όλοι είναι ίδιοι”…
 
Η χώρα μας δεν κινδυνεύει από την κρίση. Δεν καταστρέφεται από τους επίορκους πολιτικούς και τους άλλους. Δεν διαλύεται από τη γιγάντωση των μη παραγωγικών και των παρασιτικών επαγγελμάτων, που πλασάρονται σα δήθεν λειτουργήματα για ν’ αποκοιμίζουν και ν’ αδρανοποιούν τους πολίτες. Δεν ξευτελίζεται από τις ανόητες δηλώσεις και πράξεις των παρακμασμένων πολιτικών με τα φέουδα και των διαδόχων τους, ούτε με τις δηλώσεις του Κουβέλη (με το σημερινό του απόφθεγμα πως “διαμορφώνει, σχέσεις εμπιστοσύνης, ανακαθορίζοντας τους πολιτικούς συσχετισμούς, επειδή ανακαθορίζεται η ίδια η κοινωνία”. Και όποιος κατάλαβε να μου το πει!).
 
Η χώρα κινδυνεύει από το κύμα της αηδίας που γενικεύεται και γιγαντώνεται, γιατί η αηδία καταλήγει στην απογοήτευση, στην παραίτηση, στην υποταγή και στο περιθώριο.
 
Ε. Παπαδάκης
Your rating: None Average: 4.9 (14 votes)